Sunan Abi Dawud, hadisi na 320
An rawaito daga Ammar ibn Yasir. Rubutun Larabci tare da fassararmu da bayani.
An ruwaito daga Ammar ibn Yasir
Riwayar
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى النَّيْسَابُورِيُّ، - فِي آخَرِينَ - قَالُوا حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، أَخْبَرَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَرَّسَ بِأُولاَتِ الْجَيْشِ وَمَعَهُ عَائِشَةُ فَانْقَطَعَ عِقْدٌ لَهَا مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ فَحَبَسَ النَّاسَ ابْتِغَاءُ عِقْدِهَا ذَلِكَ حَتَّى أَضَاءَ الْفَجْرُ وَلَيْسَ مَعَ النَّاسِ مَاءٌ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهَا أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ حَبَسْتِ النَّاسَ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم رُخْصَةَ التَّطَهُّرِ بِالصَّعِيدِ الطَّيِّبِ فَقَامَ الْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَضَرَبُوا بِأَيْدِيهِمْ إِلَى الأَرْضِ ثُمَّ رَفَعُوا أَيْدِيَهُمْ وَلَمْ يَقْبِضُوا مِنَ التُّرَابِ شَيْئًا فَمَسَحُوا بِهَا وُجُوهَهُمْ وَأَيْدِيَهُمْ إِلَى الْمَنَاكِبِ وَمِنْ بُطُونِ أَيْدِيهِمْ إِلَى الآبَاطِ . زَادَ ابْنُ يَحْيَى فِي حَدِيثِهِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فِي حَدِيثِهِ وَلاَ يَعْتَبِرُ بِهَذَا النَّاسُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَذَلِكَ رَوَاهُ ابْنُ إِسْحَاقَ قَالَ فِيهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَذَكَرَ ضَرْبَتَيْنِ كَمَا ذَكَرَ يُونُسُ وَرَوَاهُ مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ ضَرْبَتَيْنِ وَقَالَ مَالِكٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَمَّارٍ وَكَذَلِكَ قَالَ أَبُو أُوَيْسٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ وَشَكَّ فِيهِ ابْنُ عُيَيْنَةَ قَالَ مَرَّةً عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ أَوْ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَمَرَّةً قَالَ عَنْ أَبِيهِ وَمَرَّةً قَالَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ اضْطَرَبَ ابْنُ عُيَيْنَةَ فِيهِ وَفِي سَمَاعِهِ مِنَ الزُّهْرِيِّ وَلَمْ يَذْكُرْ أَحَدٌ مِنْهُمْ فِي هَذَا الْحَدِيثِ الضَّرْبَتَيْنِ إِلاَّ مَنْ سَمَّيْتُ .
Muhammad bin Ahmad bin Abi Khalaf da Muhammad bin Yahya an-Naysaburi — tare da wasu — sun ruwaito mana, sun ce: Yaqub ya ruwaito mana, mahaifina ya ba mu labari, daga Salih, daga Ibn Shihab, Ubaidullah bin Abdullah ya ba ni labari, daga Ibn Abbas, daga Ammar bin Yasir, cewa Manzon Allah ﷺ ya sauka a Ulat al-Jaysh yana tare da Aisha. Sarkar ta mai lu'u-lu'un Zifar ta katse, sai mutane suka tsaya don nemanta har wayewar gari ta zo. Mutanen ba su da ruwa. Sai Abu Bakar ya yi mata fushi ya ce: 'Kin tsayar da mutane alhali ba su da ruwa.' Daga nan Allah Ta'ala ya saukar wa Manzonsa ﷺ wahayi game da izinin yin tayammumi da ƙasa mai tsabta. Sai Musulmi suka tashi tare da Manzon Allah ﷺ suka buga ƙasa da hannayensu, sannan suka ɗaga hannayensu ba tare da sun ɗauki ƙura ba. Sun sha fuska-kunsu da hannayensu har zuwa kafadu, da kuma tafin hannayensu har zuwa gabansu. Ibn Yahya ya ƙara a cikin hadisin sa: Ibn Shihab ya ce a cikin hadisin sa: 'Mutanen ba sa la'akari da wannan.' Abu Dawud ya ce: Ibn Ishaq ma ya ruwaito shi haka. A cikin wannan sigar ya ce daga Ibn Abbas. Ya ambaci 'bugawa biyu' (na ƙasa) kamar yadda Yunus ya ambata. Ma'mar ma ya ruwaito daga az-Zuhri 'bugawa biyu'. Malik ya ce: Daga az-Zuhri, daga Ubaidullah bin Abdullah, daga mahaifinsa, daga Ammar. Abu Uwais ma ya ruwaito haka daga az-Zuhri. Amma Ibn Uyainah ya yi shakka; wani lokaci ya ce 'daga mahaifinsa', wani lokaci kuma ya ce 'daga Ibn Abbas'. Ibn Uyainah ya rikice a ciki da kuma jin sa daga az-Zuhri. Babu wanda ya ambaci 'bugawa biyu' a cikin wannan hadisin sai waɗanda na ambata.
Khutba World ce ta fassara da bayyana shi, daga Larabci.
Idan babu ruwa, tayammum hanya ce mai tsarki da aka halatta domin tsarkakewa ta ibada.
A lokacin tafiya, sarkar Aisha ﷺ ta yanke, sai tawagar ta ci gaba da nema har zuwa asuba. Da yake babu ruwa, aka saukar da izinin yin tsarki da ƙasa mai tsarki.
Tsarkakewa ta ibada da ƙasa mai tsarki idan babu ruwa ko ba za a iya amfani da shi ba.
Ƙasa ko ƙurar da ta kasance mai tsabta, wadda ake amfani da ita wajen tayammum.
Wani wuri da aka san shi da onis; an yi sarkar da wannan dutse.
Malamai suna fahimtar daga wannan ruwaya cewa tayammum madadi ne da Allah Ya halatta maimakon wanka idan babu ruwa. Ruwayar ta bayyana shafar fuska da hannaye, kuma ta ambaci ruwayoyi dabam-dabam game da yawan bugun hannu da kuma girman sashen jikin da za a shafa. Saboda haka, malaman fikihu suna dogaro da wasu ruwayoyi da bayanan fikihu wajen fayyace yadda ake yin sa dalla-dalla; mazhabobi sun bambanta kan wasu bayanai, kamar iyakar hannaye da yawan bugun hannu.
- Idan babu ruwa, bincika ko tayammum ya dace bisa ƙa’idojin Musulunci.
- Koyi matakan tayammum da aka shar’anta, kuma ka bi ingantaccen ilimi daga Alƙur’ani da ruwayoyi.
- Ka yi haƙuri da abokan tafiya, kuma ku tattauna abin da ke damun ku ba tare da wulaƙanta kowa ba.
Wannan sahihiyar ruwaya daga wannan lamari tana ƙara bayyana tsarkakewa da ƙasa.
Sunan Abi Dawud · #319 (Sahih)Wannan ruwaya tana bayar da bayani mai alaƙa game da yadda Musulmi suka yi tayammum.
Sunan Abi Dawud · #321 (Sahih)Wannan ruwaya tana magana ne game da tayammum idan wanda yake cikin babban janaba bai sami ruwa ba.
Hadisi kowace rana, a harshenka
Manhajar tana ba ka hadisi tare da bayani kowace rana, har ma a matsayin widget a wayarka. Ana amfani da ita kyauta.