Sahih al-Bukhari, hadisi na 233
An rawaito daga Anas ibn Malik. Rubutun Larabci tare da fassararmu da bayani.
An ruwaito daga Anas ibn Malik
Ana ɗaukar Sahih al-Bukhari gaba ɗaya a matsayin ingantacce.
Riwayar
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَدِمَ أُنَاسٌ مِنْ عُكْلٍ أَوْ عُرَيْنَةَ، فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ، فَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِلِقَاحٍ، وَأَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا، فَانْطَلَقُوا، فَلَمَّا صَحُّوا قَتَلُوا رَاعِيَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَاقُوا النَّعَمَ، فَجَاءَ الْخَبَرُ فِي أَوَّلِ النَّهَارِ، فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ، فَلَمَّا ارْتَفَعَ النَّهَارُ جِيءَ بِهِمْ، فَأَمَرَ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَسُمِرَتْ أَعْيُنُهُمْ، وَأُلْقُوا فِي الْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَلاَ يُسْقَوْنَ. قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ فَهَؤُلاَءِ سَرَقُوا وَقَتَلُوا وَكَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ، وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ.
Sulaiman bn Harb ya ba mu labari, ya ce: Hammad bn Zaid ya ba mu labari, daga Ayyub, daga Abu Qilabah, daga Anas, ya ce: Wasu mutane daga kabilar 'Ukl ko 'Urainah sun zo Madina, sai yanayin wurin ya yi musu illa. Sai Annabi ﷺ ya umurce su da zuwa wurin rakuman nonowa, su sha fitsarinsu da nononsu. Sun tafi, sa'ad da suka warke, suka kashe makiyayin Annabi ﷺ suka kuma sace dabbobin. Labarin ya zo da safe, sai ya aika mutane a bayansu. Sa'ad da rana ta hau, aka kawo su. Ya ba da umarni a yanke hannayensu da kafafunsu, a soke idanunsu da karfe mai zafi, kuma a jefa su a Al-Harra suna neman ruwa amma ba a ba su. Abu Qilabah ya ce: Waɗannan mutanen sun yi sata, sun kashe, kuma sun yi kafirci bayan imani, sun kuma yi yaƙi da Allah da Manzonsa.
Khutba World ce ta fassara da bayyana shi, daga Larabci.
Annabi ﷺ ya hukunta masu kisan kai da fashi bisa ga doka.
Wasu mutane daga kabilun Ukl ko Uraina sun yi rashin lafiya a Madina. Bayan sun sha nono da fitsarin raƙuma bisa umarnin Annabi ﷺ kuma suka warke, sai suka kashe makiyayin suka kwashe raƙuman.
Wani fili mai duwatsun lawa kusa da Madina.
Laifin tashin hankali da makamai, kamar kashe mutane da yi musu fashi.
Rubutun ya bayyana ƙona idanu a matsayin wani ɓangare na hukuncin da aka zartar a wancan lokaci.
Malaman farko sun tattauna wannan lamari a cikin dokokin hirabah da hukuncin kisa da fashi da makami. Sun jaddada cewa irin waɗannan hukunce-hukunce suna ƙarƙashin ikon alƙalin da ya cancanta, kuma mutane ba za su aiwatar da su da kansu ba. Malamai sun bambanta ra'ayi kan dangantakar hukuncin da aka ambata da zaɓuɓɓukan hukunci a Alƙur'ani 5:33. Mazhabobin Sunna huɗu suna bayani kan cikakkun bayanai a cikin fikihunsu; wannan hadisi ba izini ba ne na ɗaukar doka a hannu. Kalmomin ƙarshe na Abu Qilaba suna nuna laifuffukan da waɗannan masu aikata laifin suka aikata.
- A bar hukuncin laifuffuka ga alƙalai masu ikon yin hakan, kuma kada a rama da kai.
- A kiyaye rayuka da dukiyoyi, kuma a sanar da hukumomin da suka dace game da mummunan tashin hankali.
- A kula da lafiyar jiki da taka tsantsan, a bi shawarar ƙwararru, kuma kada a gabatar da wani lamari na tarihi a matsayin ƙa'ida ta gama-gari.
Hadisi kowace rana, a harshenka
Manhajar tana ba ka hadisi tare da bayani kowace rana, har ma a matsayin widget a wayarka. Ana amfani da ita kyauta.