Sahih Muslim, hadisi na 6322
An rawaito daga Anas ibn Malik. Rubutun Larabci tare da fassararmu da bayani.
An ruwaito daga Anas ibn Malik
Ana ɗaukar Sahih Muslim gaba ɗaya a matsayin ingantacce.
Riwayar
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ مَاتَ ابْنٌ لأَبِي طَلْحَةَ مِنْ أُمِّ سُلَيْمٍ فَقَالَتْ لأَهْلِهَا لاَ تُحَدِّثُوا أَبَا طَلْحَةَ بِابْنِهِ حَتَّى أَكُونَ أَنَا أُحَدِّثُهُ - قَالَ - فَجَاءَ فَقَرَّبَتْ إِلَيْهِ عَشَاءً فَأَكَلَ وَشَرِبَ - فَقَالَ - ثُمَّ تَصَنَّعَتْ لَهُ أَحْسَنَ مَا كَانَ تَصَنَّعُ قَبْلَ ذَلِكَ فَوَقَعَ بِهَا فَلَمَّا رَأَتْ أَنَّهُ قَدْ شَبِعَ وَأَصَابَ مِنْهَا قَالَتْ يَا أَبَا طَلْحَةَ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ قَوْمًا أَعَارُوا عَارِيَتَهُمْ أَهْلَ بَيْتٍ فَطَلَبُوا عَارِيَتَهُمْ أَلَهُمْ أَنْ يَمْنَعُوهُمْ قَالَ لاَ . قَالَتْ فَاحْتَسِبِ ابْنَكَ . قَالَ فَغَضِبَ وَقَالَ تَرَكْتِنِي حَتَّى تَلَطَّخْتُ ثُمَّ أَخْبَرْتِنِي بِابْنِي . فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ بِمَا كَانَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَارَكَ اللَّهُ لَكُمَا فِي غَابِرِ لَيْلَتِكُمَا " . قَالَ فَحَمَلَتْ - قَالَ - فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ وَهِيَ مَعَهُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَتَى الْمَدِينَةَ مِنْ سَفَرٍ لاَ يَطْرُقُهَا طُرُوقًا فَدَنَوْا مِنَ الْمَدِينَةِ فَضَرَبَهَا الْمَخَاضُ فَاحْتُبِسَ عَلَيْهَا أَبُو طَلْحَةَ وَانْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - يَقُولُ أَبُو طَلْحَةَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ يَا رَبِّ إِنَّهُ يُعْجِبُنِي أَنْ أَخْرُجَ مَعَ رَسُولِكَ إِذَا خَرَجَ وَأَدْخُلَ مَعَهُ إِذَا دَخَلَ وَقَدِ احْتُبِسْتُ بِمَا تَرَى - قَالَ - تَقُولُ أُمُّ سُلَيْمٍ يَا أَبَا طَلْحَةَ مَا أَجِدُ الَّذِي كُنْتُ أَجِدُ انْطَلِقْ . فَانْطَلَقْنَا - قَالَ - وَضَرَبَهَا الْمَخَاضُ حِينَ قَدِمَا فَوَلَدَتْ غُلاَمًا فَقَالَتْ لِي أُمِّي يَا أَنَسُ لاَ يُرْضِعُهُ أَحَدٌ حَتَّى تَغْدُوَ بِهِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَلَمَّا أَصْبَحَ احْتَمَلْتُهُ فَانْطَلَقْتُ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَصَادَفْتُهُ وَمَعَهُ مِيسَمٌ فَلَمَّا رَآنِي قَالَ " لَعَلَّ أُمَّ سُلَيْمٍ وَلَدَتْ " . قُلْتُ نَعَمْ . فَوَضَعَ الْمِيسَمَ - قَالَ - وَجِئْتُ بِهِ فَوَضَعْتُهُ فِي حَجْرِهِ وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعَجْوَةٍ مِنْ عَجْوَةِ الْمَدِينَةِ فَلاَكَهَا فِي فِيهِ حَتَّى ذَابَتْ ثُمَّ قَذَفَهَا فِي فِي الصَّبِيِّ فَجَعَلَ الصَّبِيُّ يَتَلَمَّظُهَا - قَالَ - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْظُرُوا إِلَى حُبِّ الأَنْصَارِ التَّمْرَ " . قَالَ فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَسَمَّاهُ عَبْدَ اللَّهِ .
Muhammad bn Hatim bn Maimun ya ba ni labari, Bahz ya ba mu labari, Sulaiman bn Al-Mughirah ya ba mu labari, daga Thabit, daga Anas, ya ce: Dan Abu Talhah da Umm Sulaim ta haifa ya mutu. Sai ta ce wa iyalinta:
"Kar ku gaya wa Abu Talhah game da dansa har sai ni da kaina na yi masa labari." Ya ce: Sai Abu Talhah ya zo, ta kawo masa abincin dare, ya ci ya sha. Sannan ta yi masa ado fiye da yadda take yi a baya, sai ya kwana da ita. Da ta ga ya ƙoshi kuma ya cimma buƙatarsa, ta ce: "Ya Abu Talhah, me kake tsammani idan wasu mutane sun ba wata iyali abu aro, sannan suka nemi a mayar musu da shi; shin suna da damar hana mayar dashi?" Ya ce: "A'a." Ta ce: "To, ka lissafa ɗanka a matsayin wanda ya rasu." Ya yi fushi ya ce: "Kin bar ni har na datti, sannan kin yi min labarin ɗana!" Sai ya tafi wurin Manzon Allah ﷺ ya ba shi labarin abin da ya faru. Manzon Allah ﷺ ya ce: "Allah Ya sanya albarka a cikin dare ku." Ya ce: Ta yi ciki. Manzon Allah ﷺ yana tafiya ne kuma tana tare da shi. Idan Manzon Allah ﷺ ya dawo Madina daga tafiya, ba ya shiga da dare. Sun kusanci Madina, sai haihuwa ta kama ta. Abu Talhah ya tsaya tare da ita yayin da Manzon Allah ﷺ ya ci gaba. Abu Talhah ya ce: "Ya Ubangijina, Ka san ina son fita tare da Manzonka idan ya fita da shiga tare da shi idan ya shiga, amma an tsare ni kamar yadda Kake gani." Umm Sulaim ta ce: "Ya Abu Talhah, ba na jin ciwon da na riƙa ji a baya, don haka bari mu tafi." Suka ci gaba, da isarsu ta haifi ɗa namiji. Mahaifiyata ta ce min: "Ya Anas, kada wani ya nonar da shi har gobe safe ka kai shi wurin Manzon Allah ﷺ." Da safe na ɗauki yaron na kai shi wurin Manzon Allah ﷺ. Na same shi rike da ƙarfen alamar raƙumi. Da ya gan ni ya ce: "Watakila Umm Sulaim ta haifa." Na ce: "Ee." Ya aje ƙarfen, na kawo yaron na sanya a cinyarsa. Manzon Allah ﷺ ya nemi dabino Ajwah na Madina, ya tauna shi a bakinsa har ya narkar, sannan ya zuba a bakin yaron. Yaron ya fara ɗanɗana shi. Manzon Allah ﷺ ya ce: "Ku dubi soyayyar Ansar ga dabino." Ya goge masa fuska ya sa masa suna Abdullah.
Khutba World ce ta fassara da bayyana shi, daga Larabci.
Umm Sulaim ta koya wa mijinta ya amince da rashi, yana tuna masa cewa abin da aka ba shi amana ne.
Ka karɓi rashi da haƙuri, kana fatan samun lada daga Allah.
Wani sanannen nau’in dabino daga Madina.
Taushi dabino sannan a sanya shi a bakin jariri.
Malaman farko sun fahimci daga wannan cewa haƙuri lokacin rashi yana tafiya tare da dogaro ga Allah, kuma ma’aurata za su iya mu’amala da juna cikin hikima da kulawa yayin baƙin ciki. Misalin wani abu da aka aro yana bayyana cewa yara na Allah ne, kuma an ba iyaye su a matsayin amana. Ana fahimtar maganar Annabi ﷺ game da albarka a darensu a matsayin addu’a; malamai suna danganta cikin da ya biyo baya da haihuwar Abdullah da amsar wannan addu’a. Wannan hadisi ba izini ba ne na gama-gari don ɓoye labari mai nauyi: yanayi da haƙƙoƙin waɗanda abin ya shafa ne ke ƙayyade yadda za a yi.
- Ka amince da baƙin ciki, amma ka tuna cewa abin da kake da shi na Allah ne, kuma an ba ka shi amana.
- Ka isar da labari mai nauyi bisa la’akari da lokacin da ya dace da ƙarfin wanda zai karɓa.
- Ka yi addu’ar albarka ga iyalan da suka fuskanci rashi, kuma ku tallafa wa juna da haƙuri da kulawa ta zahiri.
Hadisi kowace rana, a harshenka
Manhajar tana ba ka hadisi tare da bayani kowace rana, har ma a matsayin widget a wayarka. Ana amfani da ita kyauta.