Sunan Abi Dawud, hedîsa 520
Abu Juhaifah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Juhaifah hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا قَيْسٌ يَعْنِي ابْنَ الرَّبِيعِ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، جَمِيعًا عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ وَهُوَ فِي قُبَّةٍ حَمْرَاءَ مِنْ أَدَمٍ فَخَرَجَ بِلاَلٌ فَأَذَّنَ فَكُنْتُ أَتَتَبَّعُ فَمَهُ هَا هُنَا وَهَا هُنَا . قَالَ ثُمَّ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَيْهِ حُلَّةٌ حَمْرَاءُ بُرُودٌ يَمَانِيَةٌ قِطْرِيٌّ . وَقَالَ مُوسَى قَالَ رَأَيْتُ بِلاَلاً خَرَجَ إِلَى الأَبْطَحِ فَأَذَّنَ فَلَمَّا بَلَغَ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ . لَوَى عُنُقَهُ يَمِينًا وَشِمَالاً وَلَمْ يَسْتَدِرْ ثُمَّ دَخَلَ فَأَخْرَجَ الْعَنَزَةَ وَسَاقَ حَدِيثَهُ .
Mûsa kurê Îsmaîl ji me re got: Qeys (wate kurê Rebî') ji me re got. Her wiha Muhemmed kurê Suleyman el-Enbarî ji me re got: Wekî' ji me re got, ji Sufyan, her du jî ji Ewn kurê Ebû Cuheyfe, ew jî ji bavê xwe ragihand: Ez hatim cem Pêxember ﷺ li Mekeyê û ew di konê çermîn ê sor de bû. Paşê Bîlal derket û bang da. Min devê wî dişopand, carinan ber bi vir û carinan jî ber bi wir ve. Paşê Resûlullah ﷺ derket û cilên sor li ser bûn, ji cureyê Yemenî yê Qetrî bû. Mûsa got: Min dît ku Bîlal çû Ebtahê û bang da. Gava gihîşt 'Heyya eles-selah, Heyya elel-felah', stûyê xwe ber bi rast û çepê ve zivirand, lê tevahiya laşê xwe nezivirand. Paşê ket hundir û rimêke kurt (eneze) anî derve. Raviyê hadîsê beşa mayî ya hadîsê vegot.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Bilal dema xwe di dema du hevokên ezanê de ber bi her du aliyan ve dizivirand.
Bang e ku misilmanan vedixwîne bo nimêja ferz.
Cureyekî qumaşê ye ku li Yemenê hatiye dirûn.
Nîzeke kurt an darek e ku dikaribû di nimêjê de wekî sutreya pêşîlêgirtinê bikar bê.
Zanyar ji vê yekê têdigihîjin ku mu'ezîn dema gotinên „Werin bo nimêjê” û „Werin bo felahê” serê xwe ber bi rastê û çepê ve dizivirîne, bêyî ku tevahiya laşê xwe bizivirîne. Ev danasîn herwiha nîşan dide ku li pêşiya cihê nimêjê dikare sutreyek, wekî dareke kurt, were danîn. Mezhebên fiqhê hûrguliyên ezanê û sutreyê li gorî gelek rivayetan nîqaş dikin; ev danasîn bi tena xwe hemû hûrguliyên pratîka nimêjê diyar nake.
- Ezanê bi zelalî bixwîne û di dema gotinên bangê yên hatine nîşandan de serê xwe ber bi her du aliyan ve bizivirîne.
- Di nimêjê de, dema guncaw be, sutreyek li pêş xwe datîne da ku sînorê cihê nimêjê were zanîn.
- Bi baldarî guhê xwe bide ezanê û gava bang bilind bibe ji bo nimêjê xwe amade bike.
Ev rivayet jî li ser zivirîna ber bi her du aliyan ve di dema gotinên bangê de radiweste, lê wekî daif (lawaz) hatiye nirxandin; ji ber vê yekê divê wekî bingeha hukmeke serbixwe neyê bikaranîn.
Sunan Abi Dawud · #522 (Sahih)Ew li ser pêşîlêgirtina derbasbûna kesekî ji pêşiya kesê ku nimêjê dike radiweste û bi vê yekê bi behsa anazahê wekî sînordara cihê nimêjê ve girêdayî ye.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.