Sahih Muslim, hedîsa 4840
Abdullah ibn Umar rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Umar hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ يَنْهَى أَنْ يُسَافَرَ بِالْقُرْآنِ إِلَى أَرْضِ الْعَدُوِّ مَخَافَةَ أَنْ يَنَالَهُ الْعَدُوُّ .
Quteybe ji me re vegot, Leys ji me re vegot; û Îbnê Rumh ji me re vegot, Leys ji me re ragihand, ji Nafi', ji Ebdullah kurê Umer (r.a.) ku wî got: Resûlullah ﷺ qedexe dikir ku mirov bi Qur'anê re ber bi axa dijmin ve rêwîtiyê bike, ji tirsa ku dijmin dest danîne ser wê.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Qur’an bi xwe re nebîne ser axa dijminan, heke li wir di bin xeterê de be.
Herêmek ku dijmin dikare Qur’anê bi dest bixe.
Peyva Allah a wehyîkirî ye ku divê bi rêz were girtin.
Zanyarên klasîk ji vê yekê derxistine ku mushaf li herêmekê neyê birin ku tirs hebe dijmin wê bi dest bixe. Rivayet parastina Qur’anê wekî sedemê dibêje, ji ber vê yekê qedexekirin bi vê xeterê ve girêdayî ye. Mezhebên fiqhê vê mijarê di nav rêgezên rêwîtiyê û ewlehiyê de dinirxînin û rewşên ku tirs ji desteserkirinê tune ye ji hev cuda dikin.
- Qur’anê ji rewşên ku kesên bê destûr dikarin wê bi dest bixin an jê re bêhurmetiyê bikin biparêze.
- Berî rêwîtiyê bi mushafê re, li ser ewlehî û ihtîmala desteserkirinê bifikire.
- Qur’anê bi rêz bigire û tedbîra ku Pêxember ﷺ di vê rewşê de hîn kiriye bişopîne.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.