Sahih Muslim, hedîsa 6322
Anas ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Anas ibn Malik hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ مَاتَ ابْنٌ لأَبِي طَلْحَةَ مِنْ أُمِّ سُلَيْمٍ فَقَالَتْ لأَهْلِهَا لاَ تُحَدِّثُوا أَبَا طَلْحَةَ بِابْنِهِ حَتَّى أَكُونَ أَنَا أُحَدِّثُهُ - قَالَ - فَجَاءَ فَقَرَّبَتْ إِلَيْهِ عَشَاءً فَأَكَلَ وَشَرِبَ - فَقَالَ - ثُمَّ تَصَنَّعَتْ لَهُ أَحْسَنَ مَا كَانَ تَصَنَّعُ قَبْلَ ذَلِكَ فَوَقَعَ بِهَا فَلَمَّا رَأَتْ أَنَّهُ قَدْ شَبِعَ وَأَصَابَ مِنْهَا قَالَتْ يَا أَبَا طَلْحَةَ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ قَوْمًا أَعَارُوا عَارِيَتَهُمْ أَهْلَ بَيْتٍ فَطَلَبُوا عَارِيَتَهُمْ أَلَهُمْ أَنْ يَمْنَعُوهُمْ قَالَ لاَ . قَالَتْ فَاحْتَسِبِ ابْنَكَ . قَالَ فَغَضِبَ وَقَالَ تَرَكْتِنِي حَتَّى تَلَطَّخْتُ ثُمَّ أَخْبَرْتِنِي بِابْنِي . فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ بِمَا كَانَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بَارَكَ اللَّهُ لَكُمَا فِي غَابِرِ لَيْلَتِكُمَا " . قَالَ فَحَمَلَتْ - قَالَ - فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ وَهِيَ مَعَهُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَتَى الْمَدِينَةَ مِنْ سَفَرٍ لاَ يَطْرُقُهَا طُرُوقًا فَدَنَوْا مِنَ الْمَدِينَةِ فَضَرَبَهَا الْمَخَاضُ فَاحْتُبِسَ عَلَيْهَا أَبُو طَلْحَةَ وَانْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - يَقُولُ أَبُو طَلْحَةَ إِنَّكَ لَتَعْلَمُ يَا رَبِّ إِنَّهُ يُعْجِبُنِي أَنْ أَخْرُجَ مَعَ رَسُولِكَ إِذَا خَرَجَ وَأَدْخُلَ مَعَهُ إِذَا دَخَلَ وَقَدِ احْتُبِسْتُ بِمَا تَرَى - قَالَ - تَقُولُ أُمُّ سُلَيْمٍ يَا أَبَا طَلْحَةَ مَا أَجِدُ الَّذِي كُنْتُ أَجِدُ انْطَلِقْ . فَانْطَلَقْنَا - قَالَ - وَضَرَبَهَا الْمَخَاضُ حِينَ قَدِمَا فَوَلَدَتْ غُلاَمًا فَقَالَتْ لِي أُمِّي يَا أَنَسُ لاَ يُرْضِعُهُ أَحَدٌ حَتَّى تَغْدُوَ بِهِ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَلَمَّا أَصْبَحَ احْتَمَلْتُهُ فَانْطَلَقْتُ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - فَصَادَفْتُهُ وَمَعَهُ مِيسَمٌ فَلَمَّا رَآنِي قَالَ " لَعَلَّ أُمَّ سُلَيْمٍ وَلَدَتْ " . قُلْتُ نَعَمْ . فَوَضَعَ الْمِيسَمَ - قَالَ - وَجِئْتُ بِهِ فَوَضَعْتُهُ فِي حَجْرِهِ وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعَجْوَةٍ مِنْ عَجْوَةِ الْمَدِينَةِ فَلاَكَهَا فِي فِيهِ حَتَّى ذَابَتْ ثُمَّ قَذَفَهَا فِي فِي الصَّبِيِّ فَجَعَلَ الصَّبِيُّ يَتَلَمَّظُهَا - قَالَ - فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْظُرُوا إِلَى حُبِّ الأَنْصَارِ التَّمْرَ " . قَالَ فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَسَمَّاهُ عَبْدَ اللَّهِ .
Enes (r.a.) wiha ragihand: Kurê Ebû Talha yê ku ji Umm Suleym çêbû mir. Wê ji malbata xwe re got:
"Heta ez bi xwe jê re nebêjim, tu kes behsa mirina kurê wî ji Ebû Talha re neke." Ebû Talha hat malê; wê şîva wî amade kir. Wî xwar û av vexwar. Paşê wê xwe bi awayekî wisa xemiland ku berê qet wisa nedikir. Wî pê re têkiliya zayendî kir û gava dît ku ew têr bûye, wê got: "Ey Ebû Talha! Heke komek tiştekî deyn bidin malbatekê û paşê deyna xwe bixwazin, gelo ew malbat dikare deynê wan red bike?" Wî got: "Na." Wê got: "Wê demê kurê xwe wek emanetekê ji Allah hesab bike û sebir bike." Ew hêrs bû û got: "Te ez hiştim heta min têkiliya zayendî kir, paşê te nûçeya kurê min da min!" Ew çû cem Resûlê Allah ﷺ û bûyer jê re vegot. Resûlê Allah ﷺ fermûn: "Bila Allah di şeva we ya borî de bereketê bide we her duyan." Enes dibêje: Ew ducanî bû. Resûlê Allah ﷺ di rêwîtiyekê de bû û ew jî pê re bû. Gava Resûlê Allah ﷺ ji rêwîtiyê vedigeriya Medîneyê, bi şev nediket hundir. Gava ew nêzîkî Medîneyê bûn, êşa welidînê girtê. Ebû Talha li gel wê ma û Resûlê Allah ﷺ berdewam kir. Ebû Talha got: "Ey Xwedêyo! Tu dizanî ku ez hez dikim gava Resûlê Te derdikeve ez jî derkevim û gava ew tê hundir ez jî têkim, lê va ye ez ji ber vê rewşê mam." Umm Suleym got: "Ey Ebû Talha, êşa ku min berê hîs dikir niha nayê hîskirin, lewma em biçin." Em çûn û gava gihîştin Medîneyê, êşa welidînê dîsa girtê û kurekî wê çêbû. Diya min ji min re got: "Ey Enes! Heta sibehê tu kes şîr nede vî zarokî heta ku tu wî bibî cem Resûlê Allah ﷺ." Gava sibeh bû, min ew hilgirt û bir cem Resûlê Allah ﷺ. Min dît ku amûra daxkirina devekan di destê wî de bû. Gava min dît, wî got: "Belkî Umm Suleym welidiye." Min got: "Erê." Wî amûr danî erdê. Min zarok anî û danî ser çokên wî. Resûlê Allah ﷺ xurmeyên 'Ecwe' yên Medîneyê xwestin, di devê xwe de cûtin heta ku heliyan û paşê danîn devê zarok. Zarok dest bi tamkirina wan kir. Resûlê Allah ﷺ fermûn: "Binêrin ka Ensar çiqas ji xurmayan hez dikin." Paşê rûyê wî mêşand û navê wî kir 'Ebdullah'.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Umm Suleym fêrî mêrê xwe dide ku windabûnê wekî emaneteke hatiye spartin qebûl bike.
Windabûnê bi sebir û hêviya xelata ji Allahê qebûl bike.
Cureyekî navdar ê xurmayên Medîneyê.
Nermkirina xurmayekê û xistina wê di devê pitikekî nûbûyî de.
Zanyarên klasîk ji vê derdixin ku sebir di dema windabûnê de bi baweriya bi Allahê re ye û hevjîn dikarin di xemgîniyê de bi hikmet û lênêrînê nêzî hev bibin. Wêneya tiştekî deynkirî eşkere dike ku zarok a Allahê ne û wekî emanetê ji dêûbavan re hatine spartin. Gotina Pêxember ﷺ ya derbarê bereketa şeva wan de wekî duayekê tê fêmkirin; zanyar ducaniya paşîn û ji dayikbûna Abdullahê bi pêkanîna wê duayê ve girêdidin. Ev hedîs destûra giştî nade ku nûçeyên girîng bên veşartin: şert û merc û mafên kesên têkildar girîng in.
- Xemgîniya xwe qebûl bike, lê bîr bîne ku tiştên ku te hene yên Allahê ne û wekî emanetê ji te re hatine spartin.
- Nûçeyên giran bi baldariyê li ser demê û şiyana kesê ku wan werdigire pê re parve bike.
- Ji bo malbatên ku windabûnê dijîn dua bike û bi sebir û alîkariya pratîkî piştgiriyê bidin hev.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.