Sahih Muslim, hedîsa 7355
Abdullah ibn Umar rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Umar hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَرْمَلَةَ بْنِ عِمْرَانَ التُّجِيبِيُّ، أَخْبَرَنِي ابْنُ، وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ انْطَلَقَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ حَتَّى وَجَدَهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ يَوْمَئِذٍ الْحُلُمَ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاِبْنِ صَيَّادٍ " أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ " . فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ . فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ " . ثُمَّ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَاذَا تَرَى " . قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ " . ثُمَّ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا " . فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ " هُوَ الدُّخُّ " . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ " . فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ذَرْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ " . وَقَالَ سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ الأَنْصَارِيُّ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ حَتَّى إِذَا دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّخْلَ طَفِقَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشٍ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا زَمْزَمَةٌ فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ - وَهُوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ - هَذَا مُحَمَّدٌ . فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ " . قَالَ سَالِمٌ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّاسِ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ ذَكَرَ الدَّجَّالَ فَقَالَ " إِنِّي لأُنْذِرُكُمُوهُ مَا مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ وَقَدْ أَنْذَرَهُ قَوْمَهُ لَقَدْ أَنْذَرَهُ نُوحٌ قَوْمَهُ وَلَكِنْ أَقُولُ لَكُمْ فِيهِ قَوْلاً لَمْ يَقُلْهُ نَبِيٌّ لِقَوْمِهِ تَعَلَّمُوا أَنَّهُ أَعْوَرُ وَأَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَيْسَ بِأَعْوَرَ " . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ ثَابِتٍ الأَنْصَارِيُّ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ بَعْضُ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ يَوْمَ حَذَّرَ النَّاسَ الدَّجَّالَ " إِنَّهُ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ كَافِرٌ يَقْرَؤُهُ مَنْ كَرِهَ عَمَلَهُ أَوْ يَقْرَؤُهُ كُلُّ مُؤْمِنٍ " . وَقَالَ " تَعَلَّمُوا أَنَّهُ لَنْ يَرَى أَحَدٌ مِنْكُمْ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ حَتَّى يَمُوتَ " .
Hermela kurê Yehya kurê Ebdullah kurê Hermela kurê Emranê Tucîbî ji min re got: Ibn Wehb ji min re agahdar kir, Yûnis ji Ibn Şihab re got, ji Salim kurê Ebdullah re got; wî jî jê re got ku Ebdullah kurê Omer jê re gotiye: Omer kurê Xettab ligel çend kesên din bi Resûlullah ﷺ re ber bi Ibn Seyyad ve çûn. Dema gihîştinê, wan dît ku ew li nêzîkî keleha Benî Meğale bi zarokan re dilîze û di wê rojê de Ibn Seyyad nêzîkî temenê balixbûnê bû. Wî hest nekir heta ku Resûlullah ﷺ bi destê xwe li pişta wî da û paşê jê re got:
"Ma tu şahidiyê didî ku ez Resûlê Allah me?" Ibn Seyyad li wî mêze kir û got: "Ez şahidiyê didim ku tu Resûlê Ummiyan (nexwendeyan) î." Paşê Ibn Seyyad ji Resûlullah ﷺ re got: "Ma tu şahidiyê didî ku ez Resûlê Allah me?" Resûlullah ﷺ ev yek red kir û got: "Min bawerî bi Allah û Resûlên Wî aniye." Paşê Resûlullah ﷺ jê re got: "Tu çi dibînî?" Ibn Seyyad got: "Rast û derew têne ba min." Resûlullah ﷺ jê re got: "Karê te li ser te tevlihev bûye." Paşê Resûlullah ﷺ jê re got: "Min tiştek ji te re veşartiye." Ibn Seyyad got: "Ew Dux e (dûman e)." Resûlullah ﷺ jê re got: "Dûr be! Tu qet nikarî ji sînorê xwe derbas bibî." Omer kurê Xettab got: "Ya Resûlullah, destûrê bide min ez stûyê wî jê bikim." Resûlullah ﷺ jê re got: "Eger ew (Deccal) be, tu nikarî serdestiyê li ser wî bikî; lê eger ew nebe, di kuştina wî de tu xêr ji te re tune ye." Salim kurê Ebdullah got: Min ji Ebdullah kurê Omer bihîst ku digot: Piştî vê yekê, Resûlullah ﷺ û Ubeyy kurê Ke'bê Ensarî ber bi darên xurme yên ku Ibn Seyyad tê de bû ve çûn. Dema Resûlullah ﷺ ket nav darên xurme, wî dest pê kir xwe li pişt qurmên daran vedişart û hewl dida ku berî Ibn Seyyad wî bibîne, tiştekî ji Ibn Seyyad bibihîze. Lê Resûlullah ﷺ ew dît ku li ser nivînekê dirêj bûye û cilkek li ser e û dengê zimzimandinê jê tê. Diya Ibn Seyyad Resûlullah ﷺ dît ku xwe li pişt qurmên daran vedişêre û ji Ibn Seyyad re got: "Ey Saf!" -ku navê Ibn Seyyad e- "Ev Muhemmed e." Ibn Seyyad bi lez rabû. Resûlullah ﷺ got: "Eger wê ew bi tenê hişta, dê rewş eşkere bibûya." Salim got: Ebdullah kurê Omer got: Resûlullah ﷺ di nav xelkê de rabû ser piyan û pesnê Allah da bi awayê ku şayanî Wî ye, paşê behsa Deccal kir û got: "Ez we li hember wî hişyar dikim; tu Pêxemberek tune ye ku gelê xwe li hember wî hişyar nekiribe. Nûh jî gelê xwe hişyar kiribû, lê ez ê tiştekî ji we re bibêjim ku tu Pêxemberekî ji gelê xwe re negotiye: Bizanin ku ew kor e (çavekî wî tine ye) û Allah Tebareke û Teala ne kor e." Ibn Şihab got: Omer kurê Sabitê Ensarî ji min re agahdar kir ku hinek ji Hevalên Resûlullah ﷺ jê re gotine ku di roja Resûlullah ﷺ xelk li hember Deccal hişyar kir de, wî got: "Di navbera her du çavên wî de 'Kafir' nivîsandiye; her kesê ku ji kiryarên wî nefret bike an jî her bawermendek dê karibe wê bixwîne." Û her wiha got: "Bizanin ku tu kes ji we Rabê xwe Ezze û Celle nabîne heta ku bimire."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ li dijalî Deducalê hişyarî da û nîşanên wî nas kirin hîn kir.
Umar ibn al-Khattab bi Pêxember ﷺ û komek ji sahabeyan re çû cem Ibn Sayyad. Di wê hevdîtinê de Pêxember ﷺ mirovan li dijî Deducalê hişyar kir.
Ciwanekî ku Pêxember ﷺ pirsiyarî lê kir û mirovan dipirsîn gelo ew bi Deducalê ve girêdayî ye.
Xapînerê mezin e ku berî Saeta Dawiyê derdikeve û bi xapandinê mirovan dixe ceribandinê.
Bi erebî wateya wê kafir e; li gorî rivayetê, ev peyv di navbera çavên Deducalê de hatiye nivîsandin.
Zanyarên mîna imam an-Nawawî ji vê derdixin ku Deducal ceribandineke rastîn e û divê Misilman hişyariyên pêxemberî yên derbarê wî de fêr bibin. Kêmasiya laşî û nîşana di navbera çavên wî de eşkere dikin ku ew nikare xwedê be: Allah ji her kêmasiyê bilindtir e. Hevdîtina bi Ibn Sayyad re herwiha hîn dike ku guman bingehê tundûtûjiyê nîne; Pêxember ﷺ qedexe kir ku Umar wî bikuje. Ev ne rêgezeke cuda ya mektebeke hiqûqî ye, lê rêberiyeke pêxemberî ye ku mirov li pey delîl û dadmendiyê bikeve.
- Hişyariyên pêxemberî yên pêbawer derbarê Deducalê de fêr bibe û li ser baweriya rast bimîne.
- Li ser bingeha gumanan kesekî tawanbar neke û ceza nede; dadmendî û delîlên eşkere rêber bigire.
- Bizane ku tu xapîner xwedayî nîne: Allah bêkêmasî ye û ji her kêmasiyê bilindtir e.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.