Sahih Muslim, hedîsa 941
Aisha rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aisha hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، وَوَكِيعٌ، ح وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، - وَاللَّفْظُ لَهُ - قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا ثَقُلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَاءَ بِلاَلٌ يُؤْذِنُهُ بِالصَّلاَةِ فَقَالَ " مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ " . قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ أَسِيفٌ إِنَّهُ مَتَى يَقُمْ مَقَامَكَ لاَ يُسْمِعِ النَّاسَ فَلَوْ أَمَرْتَ عُمَرَ . فَقَالَ " مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ " . قَالَتْ فَقُلْتُ لِحَفْصَةَ قُولِي لَهُ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ أَسِيفٌ وَإِنَّهُ مَتَى يَقُمْ مَقَامَكَ لاَ يُسْمِعِ النَّاسَ فَلَوْ أَمَرْتَ عُمَرَ . فَقَالَتْ لَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّكُنَّ لأَنْتُنَّ صَوَاحِبُ يُوسُفَ . مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ " . قَالَتْ فَأَمَرُوا أَبَا بَكْرٍ يُصَلِّي بِالنَّاسِ - قَالَتْ - فَلَمَّا دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ وَجَدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ نَفْسِهِ خِفَّةً فَقَامَ يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ وَرِجْلاَهُ تَخُطَّانِ فِي الأَرْضِ - قَالَتْ - فَلَمَّا دَخَلَ الْمَسْجِدَ سَمِعَ أَبُو بَكْرٍ حِسَّهُ ذَهَبَ يَتَأَخَّرُ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُمْ مَكَانَكَ . فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى جَلَسَ عَنْ يَسَارِ أَبِي بَكْرٍ - قَالَتْ - فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي بِالنَّاسِ جَالِسًا وَأَبُو بَكْرٍ قَائِمًا يَقْتَدِي أَبُو بَكْرٍ بِصَلاَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَيَقْتَدِي النَّاسُ بِصَلاَةِ أَبِي بَكْرٍ .
Ebû Bekr kurê Ebû Şeybe ji me re vegot; Ebû Muawiye û Wekî jî ji me re vegotin. Yehya kurê Yehya jî ji me re vegot - û ev lafz aîdî wî ye - got: Ebû Muawiye ji me re ragihand, ji Elemeş, ji Îbrahîm, ji Eswed, ji Aişeyê; wê got:
"Dema ku Rewşa Resûlullah ﷺ giran bû, Bilal hat da ku bangî nimêjê bike. Wî ﷺ ferman da: 'Bibêjin Ebû Bekr bila bi xelkê re nimêjê bike.' Min got: 'Ya Resûlallah! Ebû Bekr mirovekî diltenik e; gava li şûna te bisekine, nikare dengê xwe bigihîne xelkê (ji ber giriyê). Çêtir e tu emrê Umer bikî.' Wî ﷺ dîsa got: 'Bibêjin Ebû Bekr bila bi xelkê re nimêjê bike.' Min ji Hefseyê re got: 'Ji wî re bibêje ku Ebû Bekr diltenik e û gava li şûna wî bisekine nikare dengê xwe bigihîne xelkê; çêtir e emrê Umer bikî.' Wê jî ji wî re got. Resûlullah ﷺ ferman da: 'Hûn mîna jinên li dora Yûsiv in! Bibêjin Ebû Bekr bila bi xelkê re nimêjê bike.'" Aişe dibêje: "Lewma wan emrê Ebû Bekr kir ku bi xelkê re nimêjê bike. Gava ew ket nav nimêjê, Resûlullah ﷺ di nefsa xwe de sivikahiyek hîs kir û bi alîkariya du mêran rabû ser piyan; lingên wî li erdê dihatin kaşkirin. Gava ew ket mizgeftê, Ebû Bekr dengê wî bihîst û xwest paşve vekişe, lê Resûlullah ﷺ bi îşaretê jê re got: 'Li cihê xwe bimîne.' Paşê Resûlullah ﷺ hat û li milê çepê yê Ebû Bekr rûnişt. Resûlullah ﷺ rûniştî bi xelkê re nimêj dikir, Ebû Bekr jî li ser piyan bû. Ebû Bekr li gorî nimêja Pêxember ﷺ tevdigeriya û xelk jî li gorî nimêja Ebû Bekr tevdigeriyan."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ Ebû Bekir tayîn kir ku di nimêjê de pêşengiya mirovan bike.
Di dema nexweşiya giran a Pêxember ﷺ de, Bilal hat ku wî ji bo nimêjê bang bike. Pêxember ﷺ gelek caran ji Ebû Bekir xwest ku pêşengiya mirovan bike.
Ebû Bekir bi kûrahî bandor bû û dilê wî tevgeriya; ji ber vê yekê Aîşe ditirsiya ku dengê wî di dema xwendinê de baş neyê bihîstin.
Îşaretek e ji bo jinên ku ji Yusufê matmayî mabûn; li vir Pêxember ﷺ Aîşe û Hafse ji ber ku ew zêde daxwaz dikirin şermezar kirin.
Pêşengiya nimêja cemaatê kirin, dema ku yên din li pey îmamê diçin.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku Pêxember ﷺ Ebû Bekir tayîn kir ku pêşengiya nimêja cemaatê bike û ev berpirsiyariya wî ji bo wî rûmeteke taybet bû. Vegotin herwiha nîşan dide ku îmam ji ber nexweşiyê dikare rûniştî nimêjê bike; helwesta wan kesên ku li pey wî nimêjê dikin di şîroveyên fiqhê de bi hûrgulî tê nîqaşkirin. Çar mezhebên hiqûqî yên Sunnî van rewşan li ser bingeha vê û vegotinên din dinirxînin, û di derbarê dema ku nimêjkerên rawestayî divê li pey îmamê rûniştî biçin de cudahî hene.
- Li pey îmamê hatî tayînkirin biçin û nehêlin ku tercîhên kesane civakê perçe bikin.
- Di nexweşiyê de rê bidin ku helwesta nimêjê were guhertin, lê rêgezên nimêja cemaatê biparêzin.
- Kesê ku berpirsiyariyeke girîng werdigire dikare wê bi nermî qebûl bike û xwe bispêre Allah.
Ev vegotina Sahih jî vedibêje ku Ebû Bekir di dema nexweşiya Pêxember ﷺ de pêşengiya mirovan di nimêjê de kir.
Sahih Muslim · #940 (Sahih)Ev vegotina Sahih tayînkirina Ebû Bekir û nimêja Pêxember ﷺ di dema nexweşiya wî de vedibêje.
Sahih Muslim · #942 (Sahih)Ev vegotina Sahih ravekirina nimêjên cemaatê di dema nexweşiya Pêxember ﷺ de temam dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.