Sunan an-Nasa'i, hedîsa 928
Abu Hurairah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Hurairah hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَعِيدٍ، وَأَبِي، سَلَمَةَ أَنَّهُمَا أَخْبَرَاهُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا أَمَّنَ الإِمَامُ فَأَمِّنُوا فَإِنَّهُ مَنْ وَافَقَ تَأْمِينُهُ تَأْمِينَ الْمَلاَئِكَةِ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ " .
Ji Ebû Hureyre (r.a.) hatiye ragihandin ku Resûlullah ﷺ gotiye:
"Gava îmam bibêje 'Amîn', hûn jî bibêjin 'Amîn'; lewra yê ku 'Amîn'a wî bi 'Amîn'a milyaketan re li hev bike, gunehên wî yên berê dê bên efûkirin."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Bi imam re “Amîn” bêje û hêvîdarê efûyê be.
Dua ye ku tu tê de dibêjî: “Ya Allah, vê dua’yê qebûl bike.”
Milyaket jî piştî xwendina el-Fatihe di nimêjê de “Amîn” dibêjin.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku imam û kesên li pey wî nimêjê dikin, piştî el-Fatihe “Amîn” dibêjin. Mûmin “Amîn”-a xwe bi ya imamê re hevdem dike; ev rivayet teşwîq dike ku ev yek bi baldarî û dilpakî bê kirin. Mezhebên fiqhê di derbarê dengbilind gotinê û dema rast de cuda ne, lê gotina “Amîn” di nimêjê de qebûl dikin.
- Di nimêja bi cemaatê de guhê xwe bide imamê û di dema guncaw de piştî wî “Amîn” bêje.
- “Amîn” bi baldarî bêje û ji Allah bi dilpakî bixwaze ku dua’yê qebûl bike.
- Hêvîya xwe bi efûya Allah ve girêde û di heman demê de tawbe bike û karên baş pêk bîne.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.