Sahih Muslim, hadith 210
Isinalaysay ni Abdullah ibn Amr. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Isinalaysay ni Abdullah ibn Amr
Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih Muslim.
Ang salaysay
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، ح وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُرَّةَ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ كَانَ مُنَافِقًا خَالِصًا وَمَنْ كَانَتْ فِيهِ خَلَّةٌ مِنْهُنَّ كَانَتْ فِيهِ خَلَّةٌ مِنْ نِفَاقٍ حَتَّى يَدَعَهَا إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ وَإِذَا عَاهَدَ غَدَرَ وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ وَإِذَا خَاصَمَ فَجَرَ " . غَيْرَ أَنَّ فِي حَدِيثِ سُفْيَانَ " وَإِنْ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْهُنَّ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنَ النِّفَاقِ " .
Isinalaysay sa amin ni Abu Bakr bin Abi Shaybah, isinalaysay sa amin ni Abdullah bin Numayr; at isinalaysay din sa amin ni Ibn Numayr, isinalaysay sa kanya ng kanyang ama, isinalaysay sa amin ni Al-A'mash; at isinalaysay sa akin ni Zuhayr bin Harb, isinalaysay sa amin ni Waki', isinalaysay sa amin ni Sufyan, mula kay Al-A'mash, mula kay Abdullah bin Murrah, mula kay Masruq, mula kay Abdullah bin 'Amr, na nagsabi: Sinabi ng Rasûlullah ﷺ:
"May apat na katangian na sinumang taglay ang lahat ng ito ay isang tunay na munapik, at sinumang mayroon kahit isa sa mga ito ay mayroong sangay ng pagkamunapik hangga't hindi niya ito iniiwan: kapag siya'y nagsasalita ay nagsisinungaling, kapag siya'y nakipagkasundo ay tumataksil, kapag siya'y nangako ay lumalabag, at kapag siya'y nakikipagtalo ay gumagamit ng masasamang salita." Ngunit sa pagsasalaysay ni Sufyan ay sinabi: "At kung mayroon siyang isa sa mga katangiang iyon, mayroon siyang sangay ng pagkamunapik."
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Ang pagsisinungaling, pagtataksil, pagsira sa pangako, at magaspang na pakikipagtalo ay mga palatandaan ng pagkukunwari.
Tumutukoy rito ang asal na kahawig ng asal ng mapagkunwari; hindi awtomatikong itinuturing ng teksto na di-naniniwala ang isang tao.
Hindi tapat na pagtupad sa napagkasunduan o ipinangako.
Pagbaluktot sa katotohanan sa panahon ng alitan o paggamit ng mapanlait at di-angkop na pananalita.
Ipinaliliwanag ng mga klasikong iskolar na ang mga katangiang binanggit ay mga palatandaan ng praktikal na pagkukunwari: sinasalamin ng mga ito ang asal ng mga mapagkunwari, ngunit hindi nito agad ginagawang di-naniniwala ang isang tao. Taglay ng sinumang nagpapakita ng isa sa mga katangiang ito ang ugaling iyon hangga't ipinagpapatuloy niya ito; kaya mahalaga ang tapat na pagsisisi at pagtalikod dito. Kapag may hindi pagkakasundo, nananatiling tapat at mahinahon ang isang Muslim, kahit ipinagtatanggol niya ang kanyang karapatan.
- Pag-isipan muna ang sasabihin at tapat na aminin kapag nagkamali.
- Mangako lamang ng kaya mong tuparin at agad magbigay-alam kung magbabago ang napagkasunduan.
- Panatilihin ang paggalang sa gitna ng pagtatalo: ipagtanggol ang iyong panig nang hindi nagsisinungaling, nang-iinsulto, o nagpapalabis.
Tinutukoy rin ng salaysay na ito ang mga katangian ng pagkukunwari at nililinaw ang kaugnayan ng mga ito sa katapatan at pagiging mapagkakatiwalaan.
Sahih Muslim · #209 (Sahih)Sinusuportahan nito ang paksa ng hadith na ito sa pagtukoy sa asal na hindi naaayon sa tapat na pananampalataya.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.