Sahih al-Bukhari, hadisi na 6073
An rawaito daga Aisha. Rubutun Larabci tare da fassararmu da bayani.
An ruwaito daga Aisha
Ana ɗaukar Sahih al-Bukhari gaba ɗaya a matsayin ingantacce.
Riwayar
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عَوْفُ بْنُ مَالِكِ بْنِ الطُّفَيْلِ ـ هُوَ ابْنُ الْحَارِثِ وَهْوَ ابْنُ أَخِي عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لأُمِّهَا ـ أَنَّ عَائِشَةَ حُدِّثَتْ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ قَالَ فِي بَيْعٍ أَوْ عَطَاءٍ أَعْطَتْهُ عَائِشَةُ وَاللَّهِ لَتَنْتَهِيَنَّ عَائِشَةُ، أَوْ لأَحْجُرَنَّ عَلَيْهَا. فَقَالَتْ أَهُوَ قَالَ هَذَا قَالُوا نَعَمْ. قَالَتْ هُوَ لِلَّهِ عَلَىَّ نَذْرٌ، أَنْ لاَ أُكَلِّمَ ابْنَ الزُّبَيْرِ أَبَدًا. فَاسْتَشْفَعَ ابْنُ الزُّبَيْرِ إِلَيْهَا، حِينَ طَالَتِ الْهِجْرَةُ فَقَالَتْ لاَ وَاللَّهِ لاَ أُشَفِّعُ فِيهِ أَبَدًا، وَلاَ أَتَحَنَّثُ إِلَى نَذْرِي. فَلَمَّا طَالَ ذَلِكَ عَلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ كَلَّمَ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الأَسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ، وَهُمَا مِنْ بَنِي زُهْرَةَ، وَقَالَ لَهُمَا أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ لَمَّا أَدْخَلْتُمَانِي عَلَى عَائِشَةَ، فَإِنَّهَا لاَ يَحِلُّ لَهَا أَنْ تَنْذُرَ قَطِيعَتِي. فَأَقْبَلَ بِهِ الْمِسْوَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ مُشْتَمِلَيْنِ بِأَرْدِيَتِهِمَا حَتَّى اسْتَأْذَنَا عَلَى عَائِشَةَ فَقَالاَ السَّلاَمُ عَلَيْكِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ، أَنَدْخُلُ قَالَتْ عَائِشَةُ ادْخُلُوا. قَالُوا كُلُّنَا قَالَتْ نَعَمِ ادْخُلُوا كُلُّكُمْ. وَلاَ تَعْلَمُ أَنَّ مَعَهُمَا ابْنَ الزُّبَيْرِ، فَلَمَّا دَخَلُوا دَخَلَ ابْنُ الزُّبَيْرِ الْحِجَابَ، فَاعْتَنَقَ عَائِشَةَ وَطَفِقَ يُنَاشِدُهَا وَيَبْكِي، وَطَفِقَ الْمِسْوَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ يُنَاشِدَانِهَا إِلاَّ مَا كَلَّمَتْهُ وَقَبِلَتْ مِنْهُ، وَيَقُولاَنِ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَمَّا قَدْ عَلِمْتِ مِنَ الْهِجْرَةِ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلاَثِ لَيَالٍ. فَلَمَّا أَكْثَرُوا عَلَى عَائِشَةَ مِنَ التَّذْكِرَةِ وَالتَّحْرِيجِ طَفِقَتْ تُذَكِّرُهُمَا نَذْرَهَا وَتَبْكِي وَتَقُولُ إِنِّي نَذَرْتُ، وَالنَّذْرُ شَدِيدٌ. فَلَمْ يَزَالاَ بِهَا حَتَّى كَلَّمَتِ ابْنَ الزُّبَيْرِ، وَأَعْتَقَتْ فِي نَذْرِهَا ذَلِكَ أَرْبَعِينَ رَقَبَةً. وَكَانَتْ تَذْكُرُ نَذْرَهَا بَعْدَ ذَلِكَ فَتَبْكِي، حَتَّى تَبُلَّ دُمُوعُهَا خِمَارَهَا.
Abu al-Yaman ya ba mu labari, Shu'ayb ya sanar da mu, daga az-Zuhri, ya ce: Auf bin Malik bin at-Tufail — wanda shi ne ɗan al-Harith, kuma shi ɗan ɗan'uwan Aisha matar Annabi ﷺ ta bangaren uwa — ya ba ni labari cewa an sanar da Aisha cewa Abdullah bin az-Zubair ya ce game da sayarwa ko kyauta da Aisha ta bayar: 'Wallahi, dole Aisha ta daina wannan, ko kuma zan hana ta ikon mallakar dukiyarta.' Sai ta ce: 'Shin ya faɗi hakan?' Suka ce: 'Ee.' Ta ce: 'Wannan nadari ne a kan Allah a gare ni cewa ba zan yi magana da Ibn az-Zubair abada.' Daga nan Ibn az-Zubair ya nemi mai shiga tsakani a wurinta lokacin da juyayyar ta yi tsawo, sai ta ce: 'A'a, Wallahi, ba zan karɓi shiga tsakani ga shi abada, kuma ba zan aikata zunubi ta hanyar karya nadarina ba.' Lokacin da hakan ya yi wa Ibn az-Zubair tsawo, sai ya tafi wurin al-Miswar bin Makhrama da Abdur-Rahman bin al-Aswad bin Abd Yaghuth, waɗanda suke daga kabilar Bani Zuhra, ya ce musu: 'Ina rantar da ku da Allah, ku shigar da ni wurin Aisha, domin bata halatta mata ta yi nadarin yanke dangantaka da ni ba.' Sai al-Miswar da Abdur-Rahman suka zo sun lulluɓe da mayafansu har suka nemi izini a wurin Aisha, suna cewa: 'Assalamu alaikum wa rahmatullahi wa barakatuhu, shin mu shiga?' Aisha ta ce: 'Ku shiga.' Suka ce: 'Dukkanmu?' Ta ce: 'Ee, ku shiga dukkanmu,' tana ganin cewa Ibn az-Zubair yana tare da su. Da suka shiga, Ibn az-Zubair ya shiga cikin sutura, ya rungumi Aisha ya fara roƙonta yana kuka, shi kuma al-Miswar da Abdur-Rahman suka fara matsa mata ta yi magana da shi ta karɓi tubarsa, suna cewa: 'Annabi ﷺ ya hana abin da ka sani na juyayya, domin bai halatta ga Musulmi ya yi juyayya da ɗan'uwansa fiye da dare uku ba.' Da suka yi wa Aisha ƙarin tunatarwa da matsawa, sai ta fara tunatar da su nadarinta tana kuka tana cewa: 'Na yi nadari, kuma nadari abu ne mai wahala.' Suka ci gaba da matsa mata har ta yi magana da Ibn az-Zubair, kuma ta 'yanta bayi arba'in a matsayin fansar nadarinta. Bayan haka, idan ta tuna nadarinta, take kuka har hawayenta su jika mayafinta.
Khutba World ce ta fassara da bayyana shi, daga Larabci.
A’isha ta dawo da zumuncin iyali, ta kuma fanshi alwashinta da kaffara.
Abdullah ibn az-Zubair ya yi adawa da sayarwa ko bayarwar A’isha, kuma ya yi barazanar tauye ikonta na gudanar da al’amuranta. Sai ta rantse za ta yanke zumunci da shi. Bayan shiga tsakani, ta sake magana da shi, ta kuma fanshi alwashinta ta hanyar ‘yantar da bayi arba’in.
Alƙawari ga Allah na aikata wani abu ko barin aikata shi.
Katse hulɗa da ɗan’uwa ko dangi da kuma yin watsi da zumunci.
Sakin mutumin da aka bautar; A’isha ta yi haka a matsayin kaffarar alwashinta.
Malamai sun fahimci daga wannan cewa ba a cika alwashin aikata haram ba; wanda ya karya ingantaccen alwashi kuma ya yi kaffarar da aka wajabta. Bai kamata a dade ana yanke zumunci saboda fushi ba. Mazhabobin Ahlus-Sunnah huɗu suna tattauna takamaiman hukunce-hukuncen alwashi da kaffara bisa dalilan da suka dace; wannan riwaya ita kaɗai ba cikakken bayani ba ce kan dukkan fannoni. ‘Yantar da mutane arba’in da A’isha ta yi yana nuna tsananin ƙoƙarinta na gyara alwashinta.
- Kada ka bar saɓanin iyali ya daɗe; ka nemi amintaccen mai shiga tsakani da wuri, sannan ka dawo da hulɗa.
- Kada ka yi alwashi cikin fushi: idan alwashin zai kai ga zunubi, nemi shawarar ƙwararre kan kaffarar da ta dace.
- Wanda aka ɓata wa rai zai iya taimaka wa sulhu ba tare da musanta ɓacin ransa ba; a nemi gafara kuma a saurari juna.
Hadisi kowace rana, a harshenka
Manhajar tana ba ka hadisi tare da bayani kowace rana, har ma a matsayin widget a wayarka. Ana amfani da ita kyauta.