Sunan Abi Dawud, hedîsa 149
Al-Mughirah ibn Shu'bah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Al-Mughirah ibn Shu'bah hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، حَدَّثَنِي عَبَّادُ بْنُ زِيَادٍ، أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَاهُ الْمُغِيرَةَ، يَقُولُ عَدَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَعَهُ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَبْلَ الْفَجْرِ فَعَدَلْتُ مَعَهُ فَأَنَاخَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَتَبَرَّزَ ثُمَّ جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدِهِ مِنَ الإِدَاوَةِ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ حَسَرَ عَنْ ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَ كُمَّا جُبَّتِهِ فَأَدْخَلَ يَدَيْهِ فَأَخْرَجَهُمَا مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَهُمَا إِلَى الْمِرْفَقِ وَمَسَحَ بِرَأْسِهِ ثُمَّ تَوَضَّأَ عَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ رَكِبَ فَأَقْبَلْنَا نَسِيرُ حَتَّى نَجِدَ النَّاسَ فِي الصَّلاَةِ قَدْ قَدَّمُوا عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَصَلَّى بِهِمْ حِينَ كَانَ وَقْتُ الصَّلاَةِ وَوَجَدْنَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ وَقَدْ رَكَعَ بِهِمْ رَكْعَةً مِنْ صَلاَةِ الْفَجْرِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَفَّ مَعَ الْمُسْلِمِينَ فَصَلَّى وَرَاءَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ الرَّكْعَةَ الثَّانِيَةَ ثُمَّ سَلَّمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي صَلاَتِهِ . فَفَزِعَ الْمُسْلِمُونَ فَأَكْثَرُوا التَّسْبِيحَ لأَنَّهُمْ سَبَقُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِالصَّلاَةِ فَلَمَّا سَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لَهُمْ " قَدْ أَصَبْتُمْ " . أَوْ " قَدْ أَحْسَنْتُمْ " .
El-Muğîre bîn Şu‘be (r.a.) ragihand: Ez di Sefera Tebûkê de li gel Resûlullah (ﷺ) bûm. Berî nimêja sibehê ew ji rêya sereke dûr ket û ez jî bi wî re çûm. Pêxember (ﷺ) deve xwe danî da ku rûne û ji bo qedefkirinê çû. Paşê vegeriya û min ji tûrikê av rijand ser destên wî. Wî her du destên xwe û rûyê xwe şuşt. Paşê hewl da ku milên xwe derxe, lê milên cûbbeya wî teng bûn, lewma wî destên xwe dîsa kir hundir û ji binê cûbbeyê derxistin. Wî milên xwe heta enîşkan şuştin, serê xwe mesh kir û li ser goriyên xwe yên çermîn jî mesh kir. Paşê siwar bû û me rêwîtî domand heya ku em gihîştin cem xelkê ku di nimêjê de bûn. Wan Ebdurehman bîn Ewf pêş xistibû û ew nimêj bi wan dida. Dema ku dema nimêjê hatibû, Ebdurehman rekatek ji nimêja sibehê bi wan dabû kirin. Resûlullah (ﷺ) hat û li gel misilmanan di refê de sekinî û rekata duyemîn li pişt Ebdurehman bîn Ewf xwend. Paşê Ebdurehman selam da. Resûlullah (ﷺ) ji bo temamkirina nimêja xwe rabû. Misilman tirsiyan û zêde tesbîh (Subhanellah) gotin, ji ber ku wan beriya Pêxember (ﷺ) nimêj kiribû. Gava Resûlullah (ﷺ) selam da, ji wan re got: "We rast kir" an jî "We baş kir."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ li ser mestên xwe yên çermî mesḥ kir û tevlî rêza nimêjê bû.
Ev bûyer di dema sefera Tebûkê de, berî nimêja sibehê, qewimî. Pêxember ﷺ gihîşt cemaatê dema ku Abd al-Rahman ibn Awf nimêjê pêşengî dikir.
Bergirekî çermî yê lingan e ku di dema destwêşê de dikare li ser were mesḥkirin.
Yekeya nimêjê ye ku tê de, ji bilî tiştên din, rawestan, rûniştina bi xwar û secde heye.
Silava dawî ya aştiyê ye ku nimêj bi wê tê qedandin.
Zanyar ji vê derdixin ku di destwêşê de mesḥkirina li ser mestan destûr e, bi şertê ku mercên wê bên bicîhkirin. Her wiha tê fêmkirin ku kesê ku paşê tevlî nimêja bi cemaatê dibe, bi imam re nimêj dike û piştî teslîma imamê xwe rek'etên mayî temam dike. Pêxember ﷺ hilbijartina Abd al-Rahman ibn Awf wekî imam ji aliyê cemaatê ve pejirand; zanyar di vê yekê de nîşaneyek jî dibînin ku nimêjkirina li pey imamekî din derbasdar e.
- Rêgezên mesḥkirina li ser mestan fêr bibe û wan li gorî şertên mezheba xwe pêk bîne.
- Dema gihîştî, tevlî nimêja bi cemaatê bibe û piştî teslîma imamê xwe tiştê ku winda kiriye temam bike.
- Zehmetiya misilmanên din a ji bo rêxistinkirina baş a nimêjê bi nirxîne.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.