Sunan Abi Dawud, hedîsa 201
Anas ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Anas ibn Malik hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، وَدَاوُدُ بْنُ شَبِيبٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ أُقِيمَتْ صَلاَةُ الْعِشَاءِ فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي حَاجَةً . فَقَامَ يُنَاجِيهِ حَتَّى نَعَسَ الْقَوْمُ أَوْ بَعْضُ الْقَوْمِ ثُمَّ صَلَّى بِهِمْ وَلَمْ يَذْكُرْ وُضُوءًا .
Mûsa bîn Îsmaîl û Dawûd bîn Şebîb ji me re vegotin, her duyan gotin: Hemmad bîn Seleme ji me re vegot, ji Sabit el-Bunanî, ku Enes bîn Malik gotiye: Ji bo nimêja êvarê îqame hat xwendin, mêrekî rabû û got:
"Ya Resûlallah! Pêdiviyek min heye." Hingê Pêxember ﷺ bi wî re bi dizî axivî heta ku xelk an jî hinek ji wan xew re çûn, paşê wî bi wan re nimêj kir û behsa destnimêjê nekir.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ nimêj pêşengî kir piştî ku hin kesên li bendê razan.
Nimêja şevê ya ferz.
Paşxweşkirina ayînî ya ku berî nimêjê tê kirin.
Axaftinek li derveyî bihîstina kesên din ên amade.
Zanyar vê vegotinê digel vegotinên ku dibêjin sahabeyan dema li benda nimêjê bûn xew lê ketibû nîqaş dikin. Feqîhên misilman li ser bandora xewê li wuduê cihê nêrîn in: li gorî mezheba Henefî, xewa kûr ku mirov di wê de bi ewlehî rûnenişte wuduê dişkîne; lê mezhebên Malikî, Şafiî û Henbelî xewê li gorî kûrahiya wê û parastina kontrola laşî nirxînin. Ji ber ku li vir tenê tê gotin ku veguhêzkar wudu behs nekiriye, ev nivîs bi tena xwe delîlek biryardar nîne ku xew wuduê naşikîne.
- Bi hişyarî li benda nimêjê bimîne û dema ku ji bo nimêjê radibî piştrast be ku wuduya te baş e.
- Nehiştina hûrguliyekê di vegotinekê de wekî delîla ku ew qet nebûye negire.
- Dema li bendê yî, ji bo pirsiyek pêwîst cih veke, bêyî ku amadekariya nimêjê ji bîr bikî.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.