Sahih al-Bukhari, hedîsa 205
Amr ibn Umayya rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Amr ibn Umayya hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَمْسَحُ عَلَى عِمَامَتِهِ وَخُفَّيْهِ. وَتَابَعَهُ مَعْمَرٌ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَمْرٍو قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم.
Ce‘ferê kurê ‘Emr gotiye: Bavê min got:
"Min Pêxember ﷺ dît ku serê xwe li ser îmameta xwe û mestên xwe mesh dikir." Me‘mer jî bi riya Yehya ji Ebû Seleme ji ‘Emr ev yek piştrast kiriye û gotiye: "Min Pêxember ﷺ dît."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ di dema wudûyê de li ser şemle û mestên çermîn masî.
Bi destên şil li ser beşeke laşê ku hatiye nixumandin derbas bûn, li şûna ku ew bi avê were şuştin.
Parçeyek qumaş e ku li dora serê tê pêçandin.
Pêlavên çermîn ên ku ling û qiloçanê digirin.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku masîna li ser mestan destûr e, heke şertên wê bêne bicîhkirin. Mezhebên fiqhê di hûrguliyên masîna li ser şemleyê de cuda ne: mezheba Henbelî wê wekî beşek ji wudûyê qebûl dike, lê mezhebên Henefî, Malikî û Şafiî bi gelemperî wê wekî şûna şuştina serî nabînin. Şertên rast û mijara ku gelo divê ser jî were masîn, di fiqhê de bi berfirehî têne nîqaşkirin.
- Berî ku tu xwe dispêrî vê pratîkê, şertên masîna li ser mestan ji zanyarekî pêbawer fêr bibe.
- Di wudûyê de mezheb an zanyarê ku tu jê dipirsî bişopîne û ji tundiya bêhewce dûr bikeve.
- Mînaka vegêrandî ji şertên hiqûqî yên ku zanyar ji wê derdixin cuda bike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.