Zulm · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hedîsa 2468

Abdullah ibn Abbas rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.

Sahih (pêbawer)Pirtûk: Zulm
صحيح البخاري
Kê ew vegot?

Ji Abdullah ibn Abbas hatiye rîwayetkirin

Sahih (pêbawer)

Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.

Rîwayet

Nivîsa erebî

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا‏}‏ فَحَجَجْتُ مَعَهُ فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالإِدَاوَةِ، فَتَبَرَّزَ حَتَّى جَاءَ، فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنَ الإِدَاوَةِ، فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ لَهُمَا ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ‏}‏ فَقَالَ وَاعَجَبِي لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ، ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ، فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ وَجَارٌ لِي مِنَ الأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ، وَهْىَ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ، وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا، فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنَ الأَمْرِ وَغَيْرِهِ، وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَهُ، وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ، فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الأَنْصَارِ إِذَا هُمْ قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الأَنْصَارِ، فَصِحْتُ عَلَى امْرَأَتِي، فَرَاجَعَتْنِي، فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي، فَقَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ، وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ‏.‏ فَأَفْزَعَنِي، فَقُلْتُ خَابَتْ مَنْ فَعَلَ مِنْهُنَّ بِعَظِيمٍ‏.‏ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي، فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَىْ حَفْصَةُ، أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَقَالَتْ نَعَمْ‏.‏ فَقُلْتُ خَابَتْ وَخَسِرَتْ، أَفَتَأْمَنُ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَتَهْلِكِينَ لاَ تَسْتَكْثِرِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تُرَاجِعِيهِ فِي شَىْءٍ وَلاَ تَهْجُرِيهِ، وَاسْأَلِينِي مَا بَدَا لَكِ، وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ يُرِيدُ عَائِشَةَ ـ وَكُنَّا تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ النِّعَالَ لِغَزْوِنَا، فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمَ نَوْبَتِهِ فَرَجَعَ عِشَاءً، فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا، وَقَالَ أَنَائِمٌ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ‏.‏ وَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ‏.‏ قُلْتُ مَا هُوَ أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لاَ، بَلْ أَعْظَمُ مِنْهُ وَأَطْوَلُ، طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ‏.‏ قَالَ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ، كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ، فَجَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي، فَصَلَّيْتُ صَلاَةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ مَشْرُبَةً لَهُ فَاعْتَزَلَ فِيهَا، فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ، فَإِذَا هِيَ تَبْكِي‏.‏ قُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَوَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لاَ أَدْرِي هُوَ ذَا فِي الْمَشْرُبَةِ‏.‏ فَخَرَجْتُ، فَجِئْتُ الْمِنْبَرَ، فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ، فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ، فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي هُوَ فِيهَا فَقُلْتُ لِغُلاَمٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَدَخَلَ، فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ خَرَجَ، فَقَالَ ذَكَرْتُكَ لَهُ، فَصَمَتَ، فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ، فَذَكَرَ مِثْلَهُ، فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلاَمَ‏.‏ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَذَكَرَ مِثْلَهُ، فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا، فَإِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي قَالَ أَذِنَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ، قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ، مُتَّكِئٌ عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ، ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ طَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إِلَىَّ، فَقَالَ ‏"‏ لاَ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قُلْتُ ـ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، لَوْ رَأَيْتَنِي، وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ، فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى قَوْمٍ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَذَكَرَهُ، فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، ثُمَّ قُلْتُ لَوْ رَأَيْتَنِي، وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ، فَقُلْتُ لاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ـ يُرِيدُ عَائِشَةَ ـ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى، فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ، ثُمَّ رَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ، فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلاَثَةٍ‏.‏ فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ، فَإِنَّ فَارِسَ وَالرُّومَ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ وَأُعْطُوا الدُّنْيَا، وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَ اللَّهَ، وَكَانَ مُتَّكِئًا‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَوَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي‏.‏ فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ، وَكَانَ قَدْ قَالَ ‏"‏ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا ‏"‏‏.‏ مِنْ شِدَّةِ مَوْجَدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ‏.‏ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا، فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا، وَإِنَّا أَصْبَحْنَا لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً، أَعُدُّهَا عَدًّا‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ‏"‏‏.‏ وَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأُنْزِلَتْ آيَةُ التَّخْيِيرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ، فَقَالَ ‏"‏ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا، وَلاَ عَلَيْكِ أَنْ لاَ تَعْجَلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ قَدْ أَعْلَمُ أَنَّ أَبَوَىَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِكَ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ قَالَ ‏{‏يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏ عَظِيمًا‏}‏ ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ‏.‏ ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ، فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ‏.‏

Werger

Ebdullah kurê Ebbas (r.a.) ragihand: Ez her tim dilxwaz bûm ku ji Omer (r.a.) li ser wan du jinên ji hevjinên Pêxember ﷺ bipirsim ku Xwedê di Qur'anê de der barê wan de gotiye:

«Heke hûn her du ber bi Xwedê ve tobe bikin, bêguman dilên we meyl kirine.» Heta ku min bi Omer re hec kir û di vegera me de ew ji bo qezaya xwe çû aliyekî û ez jî bi kûzeya avê re bi wî re çûm. Dema ku vegeriya, min av rijand ser destên wî û wî destnivêj girt. Min got: «Ey Emîrê Bawermendan! Ew du jinên ji hevjinên Pêxember ﷺ kî ne ku Xwedê ji wan re gotiye: 'Heke hûn her du tobe bikin'?» Wî got: «Ey kurê Ebbas! Ez ji pirsa te şaş dimînim. Ew Ayişe û Hefse ne.» Paşê Omer dest bi vegotina bûyerê kir û got: «Ez û cîranekî min ê Ensarî ji Benî Umeyye kurê Zeyd, ku li Awaliya Medînê dijî, em bi dorê diçûn cem Pêxember ﷺ. Rojekê ew diçû, rojekê jî ez diçûm. Dema ez diçûm, min nûçeyên wê rojê yên ferman û bûyeran dianîn; dema ew diçû jî wisa dikir. Em Qureyşî bûn, em li ser jinan serdest bûn. Lê dema em hatin cem Ensaran, me dît ku jinên wan li ser mêrên wan serdest in. Loma jinên me jî dest bi teqlîdkirina jinên Ensaran kirin. Carekê min li jina xwe qêriya û wê jî bersiva min da. Min ev yek nepejirand. Wê got: 'Çima tu vê yekê nepejirînî? Sond be bi Xwedê, hevjinên Pêxember ﷺ jî bersivê didin wî û yek ji wan carinan heta şevê bi wî re napeyive.' Ev yek ez tirsandim û min got: 'Kî ji wan wiha bike, dê ziyanek mezin bibîne.' Paşê min cilên xwe li xwe kirin û çûm cem Hefseyê. Min pirsî: 'Ma yek ji we Pêxemberê Xwedê ﷺ tevahiya rojê heta şevê di hêrsê de dihêle?' Wê got: 'Erê.' Min got: 'Wê ziyan kiriye û têk çûye! Ma natirse ku Xwedê ji ber hêrsa Pêxemberê xwe ﷺ hêrs bibe û tu helak bibî? Ji Pêxemberê Xwedê ﷺ zêde tiştan nexwaze, bersivê nede wî, wî tenê nehêle. Tiştê ku dixwazî ji min bixwaze. Bila cîrana te (Ayişe) te nexapîne, çimkî ew ji te xweşiktir e û ji Pêxemberê Xwedê ﷺ re ezîztir e.' Di wan rojan de deng dabû ku eşîra Xessan ji bo êrîşkirina me nalên hespên xwe amade dikin. Hevalê min di roja xwe de çû cem Pêxember ﷺ û şevê vegeriya. Wî li deriyê min bi tundî da û pirsî ka ez razayî me. Ez tirsyam û derketim cem wî. Wî got bûyerek mezin qewimiye. Min pirsî: 'Xessan hatine?' Wî got: 'Na, tiştekî mezintir û dirêjtir e. Pêxemberê Xwedê ﷺ hevjinên xwe berdan.' Min got: 'Hefse ziyan kir! Min digot qey ev yek dê biqewime.' Min cilên xwe li xwe kirin û bi Pêxember ﷺ re nimêja sibehê kir. Paşê Pêxember ﷺ ket odeyekê û xwe tenê hişt. Ez çûm cem Hefseyê û dît ku digirî. Min pirsî: 'Çima digirî? Min hişyarî neda te? Ma Pêxemberê Xwedê ﷺ we berda?' Wê got: 'Ez nizanim, ew li wê odeyê ye.' Ez derketim û çûm cem mînberê. Komek kes li wir bûn û hinek ji wan digiriyan. Ez hinekî bi wan re rûniştim, lê nikaribûm xwe bigirim. Ez çûm cem odeya ku Pêxember ﷺ tê de bû û ji xulamê wî yê reş re gotim: 'Ji bo Omer îznê bixwaze.' Ew ket hundir, bi Pêxember ﷺ re axivî û derket. Got: 'Min navê te anî ziman, lê ew bêdeng ma.' Ez vegeriyam û bi wan kesên li cem mînberê re rûniştim. Dîsa nikaribûm xwe bigirim, ez çûm cem xulam û dîsa îzn xwestim; heman bersiv hat. Dema ez vedigeriyam, xulam gazî min kir û got: 'Pêxemberê Xwedê ﷺ îzn da te.' Ez ketim hundir û dît ku ew li ser hasirekê bêyî doşekê dirêj bûye û şopa hasirê li kêleka wî xuya bû. Ew xwe spartibû balîfek çermîn a ku bi lîfê tijekirî bû. Min silav da û rawestiyam û got: 'Te hevjinên xwe berdan?' Wî çavên xwe li min gerandin û got: 'Na.' Paşê min rawestiyam û got: 'Ey Pêxemberê Xwedê ﷺ, guh bide min. Em Qureyşî li ser jinên xwe serdest bûn, lê dema em hatin cem gelê ku jinên wan serdest in...' Min çîroka xwe ya bi jina xwe re vegot. Pêxember ﷺ bişirî. Min got: 'Min ji Hefseyê re got: Bila cîrana te (Ayişe) te nexapîne, çimkî ew ji te xweşiktir e û ji Pêxember re ezîztir e.' Pêxember ﷺ dîsa bişirî. Dema min dît ku ew dişirî, ez rûniştim û li odeyê nihêrî. Sond be bi Xwedê, min tiştekî ku çavan bikişîne nedît, tenê sê post hebûn. Min got: 'Ji Xwedê re dua bike da ku ummeta te fireh bike, çimkî Faris û Romî fireh bûne û dunya daye wan, lê ew Xwedê naparêzin.' Pêxember ﷺ xwe spartibû, lê piştî gotina min rast rûnişt û got: 'Ey kurê Xettab! Gelo tu di gumanê de yî? Ew gel in ku qenciyên wan di jiyana dunyayê de zû dane wan.' Min got: 'Ey Pêxemberê Xwedê ﷺ, ji bo min efûyê bixwaze.' Pêxember ﷺ ji ber ku Hefseyê sir ji Ayişeyê re eşkere kiribû, ji hevjinên xwe dûr ket û gotibû: 'Ez ê mehekê neçim cem wan.' Ev ji ber hêrsa wî ya tund bû dema Xwedê ew hişyar kir. Dema bîst û neh roj derbas bûn, Pêxember ﷺ pêşî çû cem Ayişeyê. Wê got: 'Te sond xwaribû ku tu mehekê nayê cem me, lê niha tenê bîst û neh şev derbas bûne û min jimartiye.' Pêxember ﷺ got: 'Meh jî bîst û neh roj e.' Ew meh bîst û neh roj bû. Ayişe got: 'Dema ayeta hilbijartinê nazil bû, Pêxember ﷺ pêşî bi min dest pê kir û got: "Ez tiştekî ji te re dibêjim, lê lez neke heta ku tu bi dê û bavê xwe re şêwir bikî." Min dizanibû ku dê û bavê min fermanê nadin min ku ez ji te cuda bibim. Paşê wî got: "Xwedê gotiye: 'Ey Pêxember! Ji hevjinên xwe re bêje...'" heta ayeta 33:28. Min got: 'Ma ez ê ji bo vê yekê bi dê û bavê xwe re şêwir bikim? Ez Xwedê, Pêxemberê wî û Axiretê dixwazim.' Paşê Pêxember ﷺ ji hevjinên xwe yên din re jî hilbijartin pêşkêş kir û wan jî wekî Ayişeyê bersiv dan.

Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.

Peyama bingehîn

‘Umer vedibêje ka Pêxember ﷺ çawa rêberiya malbata xwe dikir û axîretê hilbijart.

Paşxane û sedem

‘Umer behsa demekê dike ku Pêxember ﷺ piştî rewşeke aloz û eşkerekirina agahiyeke nepenî ji hevjînên xwe dûr ket. Rivayet herwiha behsa hatina ayetên hilbijartinê yên di Qur’anê 33:28–29 de dike.

Wateya peyvên dijwar
Mushraba

Odeyeke sade û bilindkirî an jî cihêk li qata jorîn.

Ayetên Hilbijartinê

Qur’an 33:28–29, ku tê de hevjînên Pêxember ﷺ dikaribûn di navbera xweşiyên dinyayê û Allah, Şandeyê Wî û axîretê de hilbijêrin.

‘Awali al-Madina

Tax û gundên li derdora Medîneyê yên li deverên bilindtir.

Zanyar ji vê çi derdixin

Zanyarên klasîk ji vê yekê derdixin ku nakokiyên zewacê divê bi hişmendî û xwegiriyê bên çareserkirin û agahiyên nepenî divê bê fikirandin neyên ragihandin. Ayetên hilbijartinê pozîsyon û berpirsiyariya taybet a hevjînên Pêxember ﷺ nîşan didin. Zanyar herwiha balê dikişînin ser jiyana wî ya sade û derbasbûna dewlemendiya dinyayê. Beşa ku behsa mehê dike eşkere dike ku meheke îslamî dikare bîst û neh an jî sî roj be.

Dersên ji bo îro
  1. Li ser aloziyên malê bi aramî û rêz biaxivin; hevdu biçûk nekin û peyvên tund bi kar neynin.
  2. Agahiyên ku ji we re hatine spartin bi baldarî biparêzin û bê sedemeke baş bi kesên din re parve nekin.
  3. Nehêlin ku mal û statû nirxên we diyar bikin; hilbijartinên xwe ber bi Allah û axîretê ve bimeşînin.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Her roj hedîsek, bi zimanê te

Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.