Sahih al-Bukhari, hedîsa 2597
Abu Humaid al-Sa'idi rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Humaid al-Sa'idi hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ اسْتَعْمَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً مِنَ الأَزْدِ يُقَالُ لَهُ ابْنُ اللُّتْبِيَّةِ عَلَى الصَّدَقَةِ، فَلَمَّا قَدِمَ قَالَ هَذَا لَكُمْ، وَهَذَا أُهْدِيَ لِي. قَالَ " فَهَلاَّ جَلَسَ فِي بَيْتِ أَبِيهِ أَوْ بَيْتِ أُمِّهِ، فَيَنْظُرَ يُهْدَى لَهُ أَمْ لاَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَأْخُذُ أَحَدٌ مِنْهُ شَيْئًا إِلاَّ جَاءَ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَحْمِلُهُ عَلَى رَقَبَتِهِ، إِنْ كَانَ بَعِيرًا لَهُ رُغَاءٌ أَوْ بَقَرَةً لَهَا خُوَارٌ أَوْ شَاةً تَيْعَرُ ـ ثُمَّ رَفَعَ بِيَدِهِ، حَتَّى رَأَيْنَا عُفْرَةَ إِبْطَيْهِ ـ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ ثَلاَثًا ".
Ebû Humeyd es-Sa'idî (razîyallahu anh) vegot: Pêxember ﷺ zilamekî ji eşîra Ezd ku jê re digotin Ibn el-Lutbiyye, ji bo berhevkirina zekatê wezîfedar kir. Dema ew vegeriya got:
"Ev ji we re ye û ev jî wekî diyarî dane min." Pêxember ﷺ ferman kir: "Çima wî li mala bavê xwe an mala diya xwe rûnedida da ku bibîne ka dê diyarî jê re werin dayîn an na? Sond be bi Wî yê ku canê min di destê Wî de ye, kî tiştekî ji zekatê bi neheqî bistîne, dê roja Qiyametê wê li ser stûyê xwe hilgire; eger devek be dê borînî bike, eger çêlek be dê mûrînî bike û eger pez be dê mêmînî bike." Paşê Pêxember ﷺ destên xwe hildan heta me spîbûna binçengên wî dît û sê caran got: "Ya Ellah! Min teblîx kir? Ya Ellah! Min teblîx kir?"
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Berhevkarên komkirina zekatê divê ji wezîfeya xwe ji bo wergirtina diyariyên kesane sûd negirin.
Pêxember ﷺ Ibn al-Lutbiyya ji bo komkirina zekatê tayîn kiribû. Dema ew vegeriya, di navbera malên komkirî û tiştê ku wek diyariyek kesane didît de cudahî danî.
Beşdariyek alîkariyê ya mecbûrî ye ku li gorî rêzikên Îslamê tê belavkirin.
Mêrê ji eşîra Azd ku Pêxember ﷺ ew ji bo komkirina zekatê tayîn kiribû.
Zanyarên klasîk ji vê yekê derdixin ku karmend an nûner divê diyariyek kesane qebûl neke dema ku ew bi wezîfeya wî ve girêdayî be, heya ku destûrek derbasdar hebe. Pirsê Pêxember ﷺ diyar dike ku wezîfe bû sedema dayîna diyariyê: ma wergir wê diyariyê wergirtiba eger li malê mabûya? Hişyariya li ser hilgirtina wê malê di Roja Qiyametê de berpirsiyariya yekrengî û hesabdayînê nîşan dide. Zanyar vê prensîbê li ser fonên giştî û nûnertiya berjewendiyan pêk tînin, lê ev nayê wê wateyê ku her diyariya di navbera mirovan de qedexe ye.
- Diyariyên ku ji ber wezîfeyeke giştî an pîşeyî werdigirî ragihîne û rêzikên rêxistina xwe bişopîne.
- Ji xwe bipirse gelo kesek wê heman berjewendiyê bidaya te, ger tu wê wezîfeyê negirta.
- Zekat û malên din ên ku ji te re hatine spartin bi baldarî birêve bibe û ji bo tiştên ku werdigirî hesab bide.
Ev vegotina sahih herwiha li ser berpirsiyariya komkirina zekatê radiweste û hişyariya li dijî desteserkirina neqanûnî zelal dike.
Sahih al-Bukhari · #2598 (Sahih)Ev vegotina sahih ji heman berhevokê ronî dike ku divê mirov bi diyariyan û têkiliyên kesane re bi baldarî tevbigere.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.