Sahih al-Bukhari, hedîsa 310
Aisha rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aisha hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اعْتَكَفَتْ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم امْرَأَةٌ مِنْ أَزْوَاجِهِ، فَكَانَتْ تَرَى الدَّمَ وَالصُّفْرَةَ، وَالطَّسْتُ تَحْتَهَا وَهْىَ تُصَلِّي.
Quteybe ji me re vegot û got: Yezîd kurê Zurey' ji me re vegot, ew jî ji Xalid, ji Îkrime, ji Aişeyê (r.a.) vegot. Wê got:
"Jineke ji jinên Resûlullah ﷺ bi wî re ket îtîkafê. Dema ku ew nimêj dikir, xwîn û şileke zer didît û di bin wê de teştik hebû." Aişe (r.a.) wiha got.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Jinekê dema ku xwîn û şilaveke zerî jê dihat, nimêj dikir.
Demeke îbadetê û xwe veqetandinê di mizgeftê de.
Veqetînek bi rengê zer, ku li vir digel xwînê tê gotin.
Wêneyek ku li binê wê hatibû danîn da ku xwîn û şilava ku jê dihat kom bike.
Zanyar vê rivayetê di mijara cudakirina heyzdariyê ji xwînrêjiyê ya domdar (istihada) de dinirxînin. Ew ji vê yekê derdixin ku xwînrêjiya derveyî heyzdariyê jinê bixweber ji nimêjê bernade; ew paqijkirina ku li gorî rewşa wê pêwîst e pêk tîne û nimêj dike. Rivayet pratîkê vedibêje, lê bi xwe teşhîseke bijîşkî an hiqûqî ya tevahî ji bo xwînrêjiyê nade.
- Bê nirxandineke guncaw texmîn neke ku xwînrêjiya domdar divê bibe sedema rawestandina nimêjê; ji alimê pispor re li ser qaîdeyên rewşa xwe bipirse.
- Di dema xwînrêjiyê de cihê nimêjê paqij bihêle û parastineke guncaw bi kar bîne.
- Heke pirsên te derbarê heyzdariyê û istihadê de hene, destpêk û dawîya xwînrêjiyê tomar bike da ku rêberiya olî ya li gorî rewşa xwe bistînî.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.