Sahih al-Bukhari, hedîsa 5407
Abu Qatada rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Qatada hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ السَّلَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ يَوْمًا جَالِسًا مَعَ رِجَالٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي مَنْزِلٍ فِي طَرِيقِ مَكَّةَ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَازِلٌ أَمَامَنَا، وَالْقَوْمُ مُحْرِمُونَ وَأَنَا غَيْرُ مُحْرِمٍ، فَأَبْصَرُوا حِمَارًا وَحْشِيًّا وَأَنَا مَشْغُولٌ أَخْصِفُ نَعْلِي، فَلَمْ يُؤْذِنُونِي لَهُ، وَأَحَبُّوا لَوْ أَنِّي أَبْصَرْتُهُ، فَالْتَفَتُّ فَأَبْصَرْتُهُ فَقُمْتُ إِلَى الْفَرَسِ فَأَسْرَجْتُهُ. ثُمَّ رَكِبْتُ وَنَسِيتُ السَّوْطَ وَالرُّمْحَ فَقُلْتُ لَهُمْ نَاوِلُونِي السَّوْطَ وَالرُّمْحَ. فَقَالُوا لاَ وَاللَّهِ لاَ نُعِينُكَ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ. فَغَضِبْتُ فَنَزَلْتُ فَأَخَذْتُهُمَا، ثُمَّ رَكِبْتُ فَشَدَدْتُ عَلَى الْحِمَارِ فَعَقَرْتُهُ، ثُمَّ جِئْتُ بِهِ وَقَدْ مَاتَ فَوَقَعُوا فِيهِ يَأْكُلُونَهُ، ثُمَّ إِنَّهُمْ شَكُّوا فِي أَكْلِهِمْ إِيَّاهُ وَهُمْ حُرُمٌ، فَرُحْنَا وَخَبَأْتُ الْعَضُدَ مَعِي، فَأَدْرَكْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " مَعَكُمْ مِنْهُ شَىْءٌ ". فَنَاوَلْتُهُ الْعَضُدَ فَأَكَلَهَا حَتَّى تَعَرَّقَهَا، وَهْوَ مُحْرِمٌ. قَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ وَحَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ مِثْلَهُ.
Ebû Qetade (r.a.) wiha rivayet dike: Rojekê ez li cihekî li ser riya Mekkeyê bi çend sehabeyên Pêxember ﷺ re rûniştibûm. Resûlullah ﷺ li pêşiya me rawestiyabû û xelk hemû di ihramê de bûn, lê ez ne di ihramê de bûm. Wan kerekî kovî dît, lê ez mijûlî çakkirina sola xwe bûm. Wan ji min re negotin, lê dixwestin ku ez wî bibînim. Min serê xwe zivirand û ew dît. Ez rabûm ser hespê xwe, kurtan lê kirim û siwar bûm, lê qamçî û rim ji bîr kirin. Min ji wan re got:
"Qamçî û rimê bidin min." Wan got: "Na, bi Xwedê! Em ê tu alîkariyê ji bo vê nêçîrê ji te re nekin." Ez hêrs bûm, peya bûm, ew girtin, dîsa siwar bûm û bi ser kerê de çûm û ew kuşt. Paşê ez anîm dema ku miribû. Wan dest bi xwarina goştê wî kirin, lê paşê şik kirin ka helal e ku di halê ihramê de jê bixwin. Paşê em rê ketin û min paskê wî yê pêşiyê li gel xwe veşart. Dema em gihîştin Resûlullah ﷺ, me ev mesele jê pirsî. Wî ferman kir: "Gelo tiştek ji goştê wî li cem we heye?" Min paskê pêşiyê da wî û wî ew xwar heta ku goşt ji hestî paqij kir, her çend ew bi xwe jî di ihramê de bû. Îbn Ce'fer dibêje: Zeîd bin Eslem ji Ata bin Yesar, ji Ebû Qetade mîna vê yekê ji min re rivayet kir.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Kesê ku di îhramê de nîne dikare nêçîrê bike; haciyên di îhramê de dikarin ji nêçîra wî bixwin.
Rewşa pîroz a ku hacî tê de hin kiryar û qedexeyan digire ber xwe.
Heywanekî kovî ku dihat nêçîrkirin; ne heman tişt e wek kerê kedîkirî.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku haciyê di îhramê de nikare bixwe nêçîra heywanên kovî bike û nikare alîkariya kesekî din di nêçîrê de bike. Heke heywan ji aliyê kesekî ku di îhramê de nîne bê girtin, bê alîkariya haciyan, ew dikarin jê bixwin. Mezhebên fiqhê şertên din jî nîqaş dikin, di nav de gelo nêçîr ji bo haciyan hatiye girtin an na; ev vegotin eşkere dike ku Pêxember ﷺ dema di îhramê de bû ji wê xwar.
- Di mijara nêçîr û xwarinê de di dema hecê de, kontrol bike ka te bixwe di girtina nêçîrê de alîkarî kiriye an na.
- Heke dudilî hebe, daxwaza zelalkirinê bike û heke pêwîst be delîlên rewşê biparêze; sahabeyan goşt birin da ku ji Pêxember ﷺ li ser wê bipirsin.
- Qedexeyên îhramê biparêze û alîkariya kesên din neke di tiştên ku ji wan re qedexe ne de.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.