Sahih Muslim, hedîsa 129
Abdullah ibn Umar rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Umar hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ الْمِسْمَعِيُّ، مَالِكُ بْنُ عَبْدِ الْوَاحِدِ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ الصَّبَّاحِ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ وَاقِدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَيُقِيمُوا الصَّلاَةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذَا فَعَلُوا عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلاَّ بِحَقِّهَا وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللَّهِ " .
Ebû Xessan el-Mismêî, Malik kurê Ebdulwahid ji me re vegotin: Ebdulmelik kurê Sebbah ji me re vegot; ew ji Şu’be, ew jî ji Waqid kurê Muhemmed kurê Zeyd kurê Ebdullah kurê Umer, ew jî ji bavê xwe, ew jî ji Ebdullah kurê Umer ragihand ku wî got: Resûlullah ﷺ ferman da û got:
"Ez hatim emrkirin ku bi mirovan re şer bikim heta ku şehadetê bidin ku tu ilah nîne ji bilî Allah û Muhemmed Resûlê Allah e, nimêjê dadimezrînin û zekatê didin. Gava ev yek bikin, xwîn û malên wan li cem min parastî ne, lê belê bi heqê îslamî ve girêdayî ye. Hesabê wan jî tenê li ser Allah e."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Şehadeta îmanê, nimêj û zekat jiyan û malê diparêzin.
Beşdariyeke xêrê ya mecbûrî ye ku ji kesên mafê wergirtina wê heye re tê dayîn.
Tenê bingehek derbasdar ku qanûna Îslamê nas dike dikare bibe îstîsna; ev yek destûra bikaranîna tundûtûjiyê bi serê xwe nade.
Allah dilpakî û baweriyên hundirîn ên mirovan dizane û dê li ser wan biryarê bide.
Zanistmendên klasîk vê vegotinê di çarçoveya şerên di bin desthilata civaka Îslamî de şîrove dikin, ne wekî destûrekê ji bo kesan ku mirovan neçar bikin an tundûtûjiyê bikar bînin. Şehadeta îmanê, nimêj û zekat nîşanî erkên xuya dikin ku bi wan jiyana kesekî û malê wî têne parastin. Îstîsnaya «ji bilî tiştên ku qanûn destûrê dide» behsa sedemên qanûnî dike ku ji aliyê desthilatdarên berpirsiyar ve, li gorî rêgezên derbasdar, tên destnîşankirin. Zanistmend herwiha dibêjin ku mirov li gorî kirinên xweyên xuya tên nirxandin, lê rewşa wan a hundirîn û hesabê dawî tenê ji Allah re ye.
- Nimêjê bike û zekatê bide wekî nîşanên pratîkî yên baweriya xwe.
- Jiyan û malê yên kesên din rêz bigire; ev nivîs mafê bikaranîna tundûtûjiyê nade kesan.
- Di tiştên ku tenê Allah dizane de li ser kesên din dadwerî neke: baweriyên wan ên hundirîn û hesabê wan ê dawî tenê ji Wî re ye.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.