Sahih Muslim, hedîsa 306
Sahl ibn Sa'd rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Sahl ibn Sa'd hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْقَارِيُّ - حَىٌّ مِنَ الْعَرَبِ - عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْتَقَى هُوَ وَالْمُشْرِكُونَ فَاقْتَتَلُوا . فَلَمَّا مَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى عَسْكَرِهِ وَمَالَ الآخَرُونَ إِلَى عَسْكَرِهِمْ وَفِي أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلٌ لاَ يَدَعُ لَهُمْ شَاذَّةً إِلاَّ اتَّبَعَهَا يَضْرِبُهَا بِسَيْفِهِ فَقَالُوا مَا أَجْزَأَ مِنَّا الْيَوْمَ أَحَدٌ كَمَا أَجْزَأَ فُلاَنٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ " . فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ أَنَا صَاحِبُهُ أَبَدًا . قَالَ فَخَرَجَ مَعَهُ كُلَّمَا وَقَفَ وَقَفَ مَعَهُ وَإِذَا أَسْرَعَ أَسْرَعَ مَعَهُ - قَالَ - فَجُرِحَ الرَّجُلُ جُرْحًا شَدِيدًا فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ فَوَضَعَ نَصْلَ سَيْفِهِ بِالأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَى سَيْفِهِ فَقَتَلَ نَفْسَهُ فَخَرَجَ الرَّجُلُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ . قَالَ " وَمَا ذَاكَ " . قَالَ الرَّجُلُ الَّذِي ذَكَرْتَ آنِفًا أَنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَأَعْظَمَ النَّاسُ ذَلِكَ فَقُلْتُ أَنَا لَكُمْ بِهِ فَخَرَجْتُ فِي طَلَبِهِ حَتَّى جُرِحَ جُرْحًا شَدِيدًا فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ فَوَضَعَ نَصْلَ سَيْفِهِ بِالأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَيْهِ فَقَتَلَ نَفْسَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ ذَلِكَ " إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ وَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ النَّارِ فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ وَهُوَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ " .
Quteybe kurê Seîd ji me re vegot; Yeqûb -ew kurê Ebdurehman El-Qarî ye, ji eşîreke ereb e- ji me re vegot; ji Ebû Hazim, ji Sehl kurê Se'd Es-Sa'idî ku wî got: Pêxemberê Xwedê ﷺ û muşrîk li hev rast hatin û şer kirin. Gava Pêxemberê Xwedê ﷺ ber bi artêşa xwe ve vegeriya û yên din jî ber bi artêşa xwe ve vegeriyan, di nav hevalên Pêxemberê Xwedê ﷺ de mêrek hebû ku tu kesekî ji dijminan ên qutbûyî bernedida, lê dişopand û bi şûrê xwe lê dixist. Loma wan got:
"Îro ti kes wekî filan kes feyde neda me." Pêxemberê Xwedê ﷺ ferman: "Lê belê, ew ji xelkê Dozê ye." Mêrekî ji wan got: "Ez ê her tim bi wî re bim." Wî got: Ew derket bi wî re; gava ew disekinî, ew jî disekinî; gava ew bilez dibû, ew jî bilez dibû. Paşê ew mêr bi giranî birîndar bû. Ji ber êşê mirinê lezand; serê şûrê xwe danî erdê û destikê wî danî navbera her du singên xwe, paşê xwe avêt ser şûr û xwe kuşt. Paşê ew mêr hat cem Pêxemberê Xwedê ﷺ û got: "Ez şahidiyê didim ku tu Pêxemberê Xwedê yî." Pêxember ﷺ ferman: "Çi bûye?" Wî got: "Ew mêrê ku te niha behsa wî kir ku ew ji xelkê Dozê ye; xelkê ecêbmayî man û min got ez ê nûçeya wî ji we re bînim. Ez çûm pey wî heta ku min dît ew bi giranî birîndar bûye. Mirinê lezand, serê şûrê xwe danî erdê û destikê wî danî navbera singên xwe, paşê xwe avêt ser wî û xwe kuşt." Hingê Pêxemberê Xwedê ﷺ ferman: "Bi rastî mirov kiryarên xelkê Biheştê dike di çavê xelkê de, lê ew ji xelkê Dozê ye. Û bi rastî mirov kiryarên xelkê Dozê dike di çavê xelkê de, lê ew ji xelkê Biheştê ye."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Kiryarên xuya her tim rewşa dawî ya kesekî li cem Allah eşkere nakin.
Hedîs şerêkê vedibêje ku tê de zilamek bi wêrekîyekî berbiçav şer kir, lê paşê xwe kuşt. Pêxember ﷺ eşkere kir ku nirxa xuya ya kiryarên kesekî her tim bi çarenûsa wî ya dawî re nayê.
Mirovên ku ji bo Agirê Dojehê hatine destnîşankirin.
Awayê ku kesên din kiryarên kesekî ji derve dinirxînin, bêyî ku niyeta wî ya hundirîn bizanin.
Zanyarên klasîk, di nav wan de îmam en-Newewî, ji vê yekê derdixin ku şiklê derveyî yê kiryaran delîleke biryarder nîne ji bo dilpakî ya hundirîn an rewşa dawî ya kesekî. Hedîs li dijî xwe-mamtebûnê û darizandinên bêgumanî yên li ser çarenûsa dawî ya kesên taybet hişyar dike. Allah niyetên veşartî û dawîya her mirovekî dizane. Zanyar ev yek bi girîngiya niyeta dilpak û domandina riya rast heta dawiyeke xêr jî ve girêdidin.
- Berî kirinê niyeta xwe binirxîne û ji Allah dilpakî bixwaze.
- Li ser bingeha yek kiryareke balkêş an xirab li kesên din darazê neke; darazkirina dawî ji Allah re bihêle.
- Ji Allah domdarî û dawiyeke xêr bixwaze, heta dema ku tu kiryarên baş pêk tînî.
Ev vegotin di heman pirtûkê de jî behsa vê yekê dike ku çarenûsa dawî ya kesekî bi hêsanî ji kiryarên wî yên xuya nayê derxistin.
40 Hadith van an-Nawawi · #3 (Sahih)Ev vegotin tekez dike ku nirxa kiryarê bi niyetê ve girêdayî ye — ev têgihiştineke girîng e ji bo fêmkirina hişyariya li dijî tenê xuyabûnê.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.