Sahih Muslim, hedîsa 3083
Aisha rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Muslim heta Urwa ibn az‑Zubayr
- 1Harmala ibn Yahyaji Muslim re vegotحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى
- 2Ibn Wahbابْنُ وَهْبٍ
- 3Yunusيُونُسُ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Urwa ibn az‑Zubayrعُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ
Rêz li gorî nivîsa erebî ya vê rîwayetê ye. Nav ji erebî bi tîpên latînî hatine nivîsandin. Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
وَحَدَّثَنَا حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ الأَنْصَارَ كَانُوا قَبْلَ أَنْ يُسْلِمُوا هُمْ وَغَسَّانُ يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ فَتَحَرَّجُوا أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَكَانَ ذَلِكَ سُنَّةً فِي آبَائِهِمْ مَنْ أَحْرَمَ لِمَنَاةَ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَإِنَّهُمْ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ حِينَ أَسْلَمُوا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي ذَلِكَ { إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ}
Hermela kurê Yehya ji me re vegot, Îbn Wehb ji me re ragihand, Yunus ji min re ragihand, ji Îbn Şîhab, ji Urwe kurê Zubejr, ku Ayişe jê re gotiye: Ensar û eşîra Xessan beriya ku bibin Misilman, ji bo putê Menat telbiye digotin û ji ber vê yekê xwe ji tawafa di navbera Sefa û Merwe de didan aliyekî. Ev tiştek bû ku di nav bav û kalên wan de adet bû; kî ji bo Menatê bihrama xwe girê bida, di navbera Sefa û Merwe de tawaf nedikir. Dema ku ew bûn Misilman, wan li ser vê mijarê ji Pêxemberê Xwedê ﷺ pirsîn. Hingê Xwedê yê Bilind û Mezin ev ayet nazil kir:
"Bêguman Sefa û Merwe ji nîşaneyên Xwedê ne. Êdî kî Hacê an Umrê bike, guneh li ser wî tune ye ku di navbera wan de tawafê bike. Û kî bi dilxwazî xêrekê bike, bêguman Xwedê şukrker û zana ye."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Wehî, sa'yê di navbera es-Sefa û el-Merve de wekî ayînek ji Allah piştrast dike.
Ensar û gelê Gassan berî ku bibin misilman adet kiribûn ku li cem Menat bikevin îhramê û ji ber vê yekê di navbera es-Sefa û el-Merve de negeriyan. Piştî misilmanbûna xwe, wan li ser vê mijarê ji Pêxember ﷺ pirsî; paşê ayeta behskirî hat xwarê.
Gotinên ku heciyan bi wan bersiva Allah dide û hecê xwe dest pê dike.
Butek ku berî Îslamê ji hêla hin eşîrên ereb ve dihat perestîn.
Ayîna meşê di navbera es-Sefa û el-Merve de di dema Hecê an Umreyê de.
Şîrovekarên klasîk, di nav wan de en-Newewî, rave dikin ku ayet gumanê rakir, ji ber ku hin misilmanan sa'y bi adetên berê re girê didan. Gotina «guneh tune» dilê bawermendan rehet dike; bi tevî pratîka Pêxember ﷺ, sa'y wekî beşekî destûrdayî yê Hecê û Umreyê saz dike. Çar mezhebên sunî sa'y wekî ayînekî pêwîst dihesibînin, her çend di derbarê pênaseya wê ya hiqûqî ya rast û encamên neanîna wê de cûda bin.
- Dema adetên kevn kiryarek olî nezelal dikin, ji kesên pispor şîrove bixwaze.
- Ayînên Hecê û Umreyê ji çavkaniyên pêbawer fêr bibe û wan bi hişyarî pêk bîne.
- Nehêle şermeke bêbingeh te ji kiryareke îbadetê ya destûrdayî dûr bixe.
He aynı şîroveya ayeta derbarê es-Sefa û el-Merve de ye û sedema hatina ayetê temam dike.
Sahih Muslim · #3084 (Sahih)Her wiha behsa dudiliya destpêkê ya Ensaran dike ku di navbera herdu giriyan de bigerin.
Sahih Muslim · #3085 (Sahih)Cabir sa'yê di dema heca Pêxember ﷺ de vedibêje û rave dike ku ev ayîn çawa dihat kirin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.