Sahih Muslim, hedîsa 309
Umar ibn al-Khattab rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Umar ibn al-Khattab hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنِي سِمَاكٌ الْحَنَفِيُّ أَبُو زُمَيْلٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ خَيْبَرَ أَقْبَلَ نَفَرٌ مِنْ صَحَابَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا فُلاَنٌ شَهِيدٌ فُلاَنٌ شَهِيدٌ حَتَّى مَرُّوا عَلَى رَجُلٍ فَقَالُوا فُلاَنٌ شَهِيدٌ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَلاَّ إِنِّي رَأَيْتُهُ فِي النَّارِ فِي بُرْدَةٍ غَلَّهَا أَوْ عَبَاءَةٍ " . ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا ابْنَ الْخَطَّابِ اذْهَبْ فَنَادِ فِي النَّاسِ إِنَّهُ لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلاَّ الْمُؤْمِنُونَ " . قَالَ فَخَرَجْتُ فَنَادَيْتُ " أَلاَ إِنَّهُ لاَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلاَّ الْمُؤْمِنُونَ " .
Ji min re hate ragihandin ku zûheyr bîn herb got: Haşim bîn el-qasim ji me re got: Îkrîme bîn emmar got: Simak el-henefî ebû zumeyl ji min re got: Ebdullah bîn ebbas ji min re got: Umer bîn el-xettab ji min re got: Dema roja xeyberê bû, komek ji hevalên Pêxember ﷺ hatin û gotin: Filan kes şehîd e, filan kes şehîd e, heta ku derbasî mêrekî bûn û gotin: Filan kes şehîd e. Hingê Resûlê Allah ﷺ got:
"Na, bi rastî min ew di agir de dît, ji ber cilikek an jî çarşefek ku wî ji xenîmetê dizîbû." Paşê Resûlê Allah ﷺ got: "Ey kurê Xettabê, here û di nav xelkê de bang bike ku tenê bawermend dê bikevin bihuştê." Wî got: Min derket û bang kir: "Agahdar bin! Tenê bawermend dê bikevin bihuştê."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Kesê ku malê hevpar bi xwe re dide, nikare wek şehîd were hesibandin.
Rivayetê bûyerê di roja şerê Xeyberê de datîne. Hin sehabî kesên ku hatibûn kuştin wek şehîd binav kirin; Pêxember ﷺ nirxandina wan li ser zilamekî ku cilêk ji deştê şerê xwe re desteser kiribû rast kir.
Cihek ku misilmanan di dema Pêxember ﷺ de seferiyek leşkerî li wir kir.
Ji malê hevpar tiştek bi dizî ji bo xwe girtin.
Kesê ku ji bo Allah dimire; biryara dawî di vê mijarê de ji Allah re ye.
Zanayan ji vê derdixin ku desteserkirina neqanûnî ya deştê şer guneheke giran e û wêrekîya xuya hîle rewa nake. Hişyarî herwiha diyar dike ku mirov bê wehiy nikare bi bawerî li ser aqûbeta dawî ya kesekî biryar bide. Gotina ku tenê bawermend dê bikevin Bihuştê destnîşan dike ku îman şertê ketina Bihuştê ye; ev bawermendan ji berpirsiyariya kirinên wan rizgar nake.
- Qet pere an malên ku yên kesên din an civakekê ne negire; şaşiyan di derbarê mal û dabeşkirina wê de bi rastî ragihîne.
- Li ser aqûbeta kesekî di axireta wî de biryara dawî nede; biryara dawî ji Allah re bihêle.
- Bila îman bi dilpakî û bawerîbûnê xuya bibe, heta dema ku kesek li te mêze nake.
Ev rivayet ji heman beşa berhevokê li ser dabeşkirina malên bidestxistî diaxive û alîkar e ku çarçoveya malê hevpar were fêmkirin.
Sahih Muslim · #311 (Sahih)Ev rivayet jî li ser encamên giran ên veşartina deştê diaxive û ji aliyê naverokê ve bi hişyariya vê rivayetê re girêdayî ye.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.