Sahih Muslim, hedîsa 4589
Abu Huraira rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Huraira hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيْلاً قِبَلَ نَجْدٍ فَجَاءَتْ بِرَجُلٍ مِنْ بَنِي حَنِيفَةَ يُقَالُ لَهُ ثُمَامَةُ بْنُ أُثَالٍ سَيِّدُ أَهْلِ الْيَمَامَةِ . فَرَبَطُوهُ بِسَارِيَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ فَخَرَجَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَاذَا عِنْدَكَ يَا ثُمَامَةُ " . فَقَالَ عِنْدِي يَا مُحَمَّدُ خَيْرٌ إِنْ تَقْتُلْ تَقْتُلْ ذَا دَمٍ وَإِنْ تُنْعِمْ تُنْعِمْ عَلَى شَاكِرٍ وَإِنْ كُنْتَ تُرِيدُ الْمَالَ فَسَلْ تُعْطَ مِنْهُ مَا شِئْتَ . فَتَرَكَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَانَ بَعْدَ الْغَدِ فَقَالَ " مَا عِنْدَكَ يَا ثُمَامَةُ " . قَالَ مَا قُلْتُ لَكَ إِنْ تُنْعِمْ تُنْعِمْ عَلَى شَاكِرٍ وَإِنْ تَقْتُلْ تَقْتُلْ ذَا دَمٍ وَإِنْ كُنْتَ تُرِيدُ الْمَالَ فَسَلْ تُعْطَ مِنْهُ مَا شِئْتَ . فَتَرَكَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَانَ مِنَ الْغَدِ فَقَالَ " مَاذَا عِنْدَكَ يَا ثُمَامَةُ " . فَقَالَ عِنْدِي مَا قُلْتُ لَكَ إِنْ تُنْعِمْ تُنْعِمْ عَلَى شَاكِرٍ وَإِنْ تَقْتُلْ تَقْتُلْ ذَا دَمٍ وَإِنْ كُنْتَ تُرِيدُ الْمَالَ فَسَلْ تُعْطَ مِنْهُ مَا شِئْتَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَطْلِقُوا ثُمَامَةَ " . فَانْطَلَقَ إِلَى نَخْلٍ قَرِيبٍ مِنَ الْمَسْجِدِ فَاغْتَسَلَ ثُمَّ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ . يَا مُحَمَّدُ وَاللَّهِ مَا كَانَ عَلَى الأَرْضِ وَجْهٌ أَبْغَضَ إِلَىَّ مِنْ وَجْهِكَ فَقَدْ أَصْبَحَ وَجْهُكَ أَحَبَّ الْوُجُوهِ كُلِّهَا إِلَىَّ وَاللَّهِ مَا كَانَ مِنْ دِينٍ أَبْغَضَ إِلَىَّ مِنْ دِينِكَ فَأَصْبَحَ دِينُكَ أَحَبَّ الدِّينِ كُلِّهِ إِلَىَّ وَاللَّهِ مَا كَانَ مِنْ بَلَدٍ أَبْغَضَ إِلَىَّ مِنْ بَلَدِكَ فَأَصْبَحَ بَلَدُكَ أَحَبَّ الْبِلاَدِ كُلِّهَا إِلَىَّ وَإِنَّ خَيْلَكَ أَخَذَتْنِي وَأَنَا أُرِيدُ الْعُمْرَةَ فَمَاذَا تَرَى فَبَشَّرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَرَهُ أَنْ يَعْتَمِرَ فَلَمَّا قَدِمَ مَكَّةَ قَالَ لَهُ قَائِلٌ أَصَبَوْتَ فَقَالَ لاَ وَلَكِنِّي أَسْلَمْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ وَاللَّهِ لاَ يَأْتِيكُمْ مِنَ الْيَمَامَةِ حَبَّةُ حِنْطَةٍ حَتَّى يَأْذَنَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Ebû Hureyre (r.a.) wiha rivayet dike: Resûlullah ﷺ siwariyek şandin herêma Necdiyê. Wan mêrekî ji eşîra Benû Henîfe bi navê Sumame bîn Usal girtin û anîn. Ew serokê xelkê Yemameyê bû. Wî bi stûneke mizgeftê ve girê dan. Paşê Resûlullah ﷺ derket cem wî û pirsî:
"Ey Sumame! Di dilê te de çi heye?" Wî bersiv da: "Ey Muhemmed! Tiştekî baş li nik min heye. Heke tu min bikujî, tu yê kesekî ku xwîn rijandiye bikujî. Heke tu qenciyê li min bikî, tu yê qenciyê li kesekî spasdar bikî. Heke tu mal dixwazî, bixwaze; tu yê bi qasî ku bixwazî werbigirî." Resûlullah ﷺ ew bi vî halî hişt. Roja din dîsa hat cem wî û pirsî: "Ey Sumame! Di dilê te de çi heye?" Wî got: "Wekî ku min ji te re gotiye: Heke tu qenciyê bikî, tu yê qenciyê li kesekî spasdar bikî. Heke tu min bikujî, tu yê kesekî ku xwîn rijandiye bikujî. Heke tu mal dixwazî, bixwaze; tu yê bi qasî ku bixwazî werbigirî." Resûlullah ﷺ ew dîsa hişt. Roja sêyemîn jî hat cem wî û pirsî: "Ey Sumame! Di dilê te de çi heye?" Wî dîsa heman tişt got: "Wekî ku min ji te re gotiye: Heke tu qenciyê bikî, tu yê qenciyê li kesekî spasdar bikî. Heke tu min bikujî, tu yê kesekî ku xwîn rijandiye bikujî. Heke tu mal dixwazî, bixwaze; tu yê bi qasî ku bixwazî werbigirî." Hingê Resûlullah ﷺ ferman da: "Sumame azad bikin." Ew çû nêzîkî mizgeftê, li bin darên xurmayan xwe şuşt (xusl kir), paşê ket mizgeftê û got: "Ez şehadet dikim ku ji bilî Allah tu îlah tune ye û ez şehadet dikim ku Muhemmed bendê Wî û Resûlê Wî ye." Paşê got: "Ey Muhemmed! Bi Allah sond be, li ser rûyê erdê tu rû tune bû ku ji rûyê te nefrettir bûya, lê niha rûyê te ji hemû rûyan ezîztir e ji min re. Bi Allah sond be, tu dîn tune bû ku ji dînê te nefrettir bûya, lê niha dînê te ji hemû dînan ezîztir e ji min re. Bi Allah sond be, tu bajar tune bû ku ji bajarê te nefrettir bûya, lê niha bajarê te ji hemû bajaran ezîztir e ji min re. Siwarên te ez girtim dema ku min dixwest biçim Umreyê. Niha tu çi difikirî?" Resûlullah ﷺ mizgînî da wî û emir kir ku here Umreyê. Dema gihişte Mekkeyê, kesekî jê re got: "Te dîn guherand?" Wî got: "Na! Lê belê, min bi Resûlullah ﷺ re Îslam qebûl kiriye. Bi Allah sond be, ji Yemameyê hebek genim jî nayê ba we heya ku Resûlullah ﷺ destûrê nede."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ Thumama azad kir, û dilovanî dilê wî ji bo Îslamê vekir.
Ebu Hureyre radigihîne ku Thumama ibn Uthal, serokek ji Yamamayê ku ber bi umreyê ve diçû, ji hêla siwaran ve hate girtin û li stûnekê di mizgeftê de hate girêdan. Pêxember ﷺ piştî çend axaftinan ew azad kir; hingê Thumama şehadeta îmanê got û umreya xwe domand.
Herêmek li Nîvgirava Erebî ye ku Thumama ji wê derê bû.
Şuştina tevahî ya ayînî ya laş.
Ziyareta pîroz a Mekkeyê ye ku dikare li derveyî rojên diyarkirî yên hecê were kirin.
Zanyarên klasîk, di nav wan de îmam Newewî, destnîşan dikin ku Pêxember ﷺ gelek caran derfet da Thumamayê ku gotinên xwe rave bike û di dawiyê de bê fidye ew azad kir. Ev nirxa sebrê, lêborînê û muameleya baş bi dîlên şer re nîşan dide. Thumama piştî azadbûnê bû misilman; ji ber vê yekê ev çîrok hîn nake ku divê îman bi zorê were ferzkirin. Zanyar herwiha dibêjin ku Pêxember ﷺ ji Thumamayê re ferman da ku umreya xwe temam bike û ku kesên nû misilman dikarin niyetên xwe yên baş ên berê bidomînin.
- Bi dadperwerî û rêzdarî re bi kesên ku li dijî te ne re tevbigere, heta dema ku tu li ser wan xwedî hêz î.
- Dem û cih bide kesekê ku bifikire; dilovaniya bi sebr dikare axaftinekê biguherîne.
- Li ser niyetên xwe yên baş bisekine û dema şertan planên te têk bibin, şêwirmendiya pispor bixwaze.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.