Sahih Muslim, hedîsa 475
Anas ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Anas ibn Malik hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ الْجَحْدَرِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْغُبَرِيُّ - وَاللَّفْظُ لأَبِي كَامِلٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَهْتَمُّونَ لِذَلِكَ - وَقَالَ ابْنُ عُبَيْدٍ فَيُلْهَمُونَ لِذَلِكَ - فَيَقُولُونَ لَوِ اسْتَشْفَعْنَا عَلَى رَبِّنَا حَتَّى يُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا - قَالَ - فَيَأْتُونَ آدَمَ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُونَ أَنْتَ آدَمُ أَبُو الْخَلْقِ خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ وَأَمَرَ الْمَلاَئِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ اشْفَعْ لَنَا عِنْدَ رَبِّكَ حَتَّى يُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا . فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ - فَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا نُوحًا أَوَّلَ رَسُولٍ بَعَثَهُ اللَّهُ - قَالَ - فَيَأْتُونَ نُوحًا صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ - فَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا إِبْرَاهِيمَ صلى الله عليه وسلم الَّذِي اتَّخَذَهُ اللَّهُ خَلِيلاً . فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ - وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا مُوسَى صلى الله عليه وسلم الَّذِي كَلَّمَهُ اللَّهُ وَأَعْطَاهُ التَّوْرَاةَ . قَالَ فَيَأْتُونَ مُوسَى - عَلَيْهِ السَّلاَمُ - فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ - وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا عِيسَى رُوحَ اللَّهِ وَكَلِمَتَهُ . فَيَأْتُونَ عِيسَى رُوحَ اللَّهِ وَكَلِمَتَهُ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ . وَلَكِنِ ائْتُوا مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم عَبْدًا قَدْ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا تَأَخَّرَ " . قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَيَأْتُونِي فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي فَيُؤْذَنُ لِي فَإِذَا أَنَا رَأَيْتُهُ وَقَعْتُ سَاجِدًا فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ قُلْ تُسْمَعْ سَلْ تُعْطَهْ اشْفَعْ تُشَفَّعْ . فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُ رَبِّي بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ رَبِّي ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُخْرِجُهُمْ مِنَ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ فَأَقَعُ سَاجِدًا فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ رَأْسَكَ يَا مُحَمَّدُ قُلْ تُسْمَعْ سَلْ تُعْطَهْ اشْفَعْ تُشَفَّعْ . فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُ رَبِّي بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُخْرِجُهُمْ مِنَ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ - قَالَ فَلاَ أَدْرِي فِي الثَّالِثَةِ أَوْ فِي الرَّابِعَةِ قَالَ - فَأَقُولُ يَا رَبِّ مَا بَقِيَ فِي النَّارِ إِلاَّ مَنْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ أَىْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ " . - قَالَ ابْنُ عُبَيْدٍ فِي رِوَايَتِهِ قَالَ قَتَادَةُ أَىْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ .
Enes bîn Malik (r.a) wiha rivayet dike: Resûlullah ﷺ ferman kir:
"Allah di Roja Qiyametê de mirovan kom dike û ew ji ber vê yekê ditirsin" - Îbn Ubeyd got: "Ji bo vê yekê ilham didin wan" - "Dibêjin: 'Xwezî em li cem Rabbê xwe şefaetê bixwazin da ku em ji vê cihê xwe rehet bibin.' Paşê tên cem Adem (a.s) û dibêjin: 'Tu Adem î, bavê mirovatiyê yî. Allah te bi destê xwe afirand, ji ruhê xwe di te de damiland, ferman da milyaketan û wan jî ji te re secde kirin. Ji bo me li cem Rabbê xwe şefaetê bike da ku em ji vê cihê xwe rehet bibin.' Ew dibêje: 'Ez ne di wê rewşê de me', gunehê xwe yê ku kiribû tîne bîra xwe û ji ber wê ji Rabbê xwe şerm dike. Dibêje: 'Lê herin cem Nûh, yekem peyamberê ku Allah şandiye.' Çawa ku tên cem Nûh (a.s), ew jî dibêje: 'Ez ne di wê rewşê de me', gunehê xwe tîne bîra xwe û ji Rabbê xwe şerm dike û dibêje: 'Herin cem Îbrahîm (a.s) ku Allah ew wekî dostê xwe hilbijartiye.' Têne cem Îbrahîm (a.s), ew jî dibêje: 'Ez ne di wê rewşê de me', gunehê xwe tîne bîra xwe û ji Rabbê xwe şerm dike û dibêje: 'Herin cem Mûsa (a.s) ku Allah pê re axivî û Tewrat dayê.' Têne cem Mûsa (a.s), ew jî dibêje: 'Ez ne di wê rewşê de me', gunehê xwe tîne bîra xwe û ji Rabbê xwe şerm dike û dibêje: 'Herin cem Îsa, Ruhê Allah û Kelîmeya Wî.' Têne cem Îsa, Ruhê Allah û Kelîmeya Wî, ew jî dibêje: 'Ez ne di wê rewşê de me; lê herin cem Muhemmed ﷺ, ew bendeyê ku gunehên wî yên berê û yên paşê hatine efûkirin.'" Resûlullah ﷺ ferman kir: "Ew tên cem min, ez ji Rabbê xwe destûr dixwazim û ji min re tê dayîn. Gava ez Wî dibînim, ez diçim secdê. Allah çiqas bixwaze min wisa dihêle. Paşê tê gotin: 'Ya Muhemmed! Serê xwe rake; bibêje, tê bihîstin; bixwaze, tê dayîn; şefaetê bike, tê qebûlkirin.' Ez serê xwe radkim û bi wan hemd û senayan ku Rabbê min fêrî min kiriye, Wî pesn dikim. Paşê şefaetê dikim, ji bo min sînorek tê diyarkirin; ez wan ji Agir derdixim û dixin Bihiştê. Paşê vedigerim û diçim secdê. Allah çiqas bixwaze min wisa dihêle. Paşê tê gotin: 'Ya Muhemmed! Serê xwe rake; bibêje, tê bihîstin; bixwaze, tê dayîn; şefaetê bike, tê qebûlkirin.' Ez serê xwe radkim û bi wan hemdan ku Rabbê min fêrî min kiriye, Wî pesn dikim. Paşê şefaetê dikim, ji bo min sînorek tê diyarkirin; ez wan ji Agir derdixim û dixin Bihiştê." Ravî dibêje: Ez nizanim ka cara sêyem an çarem bû; Pêxember ﷺ ferman kir: "Ez dê bibêjim: 'Ya Rabbî! Di Agir de kes nemaye ji bilî yên ku Qur'anê ew girtine, yanî yên ku mayîna wan a herheyî li ser wan ferz bûye.'" Di riwayeta Îbn Ubeyd de, Qatade gotiye: "Yanî mayîna wan a herheyî li ser wan ferz bûye."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Di Roja Qiyametê de, Allah bi gorî îradeya Xwe mafê şefaatê dide Pêxember ﷺ.
Daxwaziyek ji bo berjewendiya kesên din, ku Allah di Roja Qiyametê de destûrê pê dide û qebûl dike.
Bi eniyê li erdê xwe daxistin wekî kiryarek ibadetê.
Allah diyar dike ku Pêxember ﷺ ji bo kê dikare şefaatê bike; ji ber vê yekê şefaat tenê bi destûra Allah pêk tê.
Zanyarên klasîk ji vê derdixin ku şefaata mezin a Roja Qiyametê kerametek taybet ji bo Pêxember Muhammed ﷺ e. Pêxember li pey hev bi kêfxweşî û nermî xwe girêdayîbûna xwe bi Allah re qebûl dikin, lê Allah bi xwe destûrê dide û sînorên şefaatê diyar dike. Ev beş herwiha piştrast dike ku bawermendên ku bi biryara Allah di Agirê de ne dikarin ji wir bên derxistin; yên ku li gorî Qur'anê dê her û her di wê de bimînin ji vê yekê tên derxistin. Ji ber vê yekê şefaat ne hêzeke serbixwe ya pêxemberekî ye, lê tenê bi destûra Allah pêk tê.
- Ji Allah re rehmê bixwaze û pê bawer be ku biryara Wî rast e; şefaat tenê bi destûra Wî pêk tê.
- Bi nermî li pey Pêxember ﷺ bikeve û bîr bîne ku rûmet û keremên taybet di dawiyê de ji Allah tên.
- Bi tovbûn û kirina kiryarên baş xwe ji bo Roja Qiyametê amade bike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.