Padrejtësitë · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadithi 2468

Transmetuar nga Abdullah ibn Abbas. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.

Sahih (i besueshëm)Libri: Padrejtësitë
صحيح البخاري
Kush e transmetoi?

Transmetuar nga Abdullah ibn Abbas

Sahih (i besueshëm)

Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.

Transmetimi

Teksti arabisht

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا‏}‏ فَحَجَجْتُ مَعَهُ فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالإِدَاوَةِ، فَتَبَرَّزَ حَتَّى جَاءَ، فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنَ الإِدَاوَةِ، فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ لَهُمَا ‏{‏إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ‏}‏ فَقَالَ وَاعَجَبِي لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ، ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ، فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ وَجَارٌ لِي مِنَ الأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ، وَهْىَ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ، وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا، فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنَ الأَمْرِ وَغَيْرِهِ، وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَهُ، وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ، فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الأَنْصَارِ إِذَا هُمْ قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الأَنْصَارِ، فَصِحْتُ عَلَى امْرَأَتِي، فَرَاجَعَتْنِي، فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي، فَقَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ، وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ‏.‏ فَأَفْزَعَنِي، فَقُلْتُ خَابَتْ مَنْ فَعَلَ مِنْهُنَّ بِعَظِيمٍ‏.‏ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي، فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَىْ حَفْصَةُ، أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَقَالَتْ نَعَمْ‏.‏ فَقُلْتُ خَابَتْ وَخَسِرَتْ، أَفَتَأْمَنُ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَتَهْلِكِينَ لاَ تَسْتَكْثِرِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تُرَاجِعِيهِ فِي شَىْءٍ وَلاَ تَهْجُرِيهِ، وَاسْأَلِينِي مَا بَدَا لَكِ، وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ يُرِيدُ عَائِشَةَ ـ وَكُنَّا تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ النِّعَالَ لِغَزْوِنَا، فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمَ نَوْبَتِهِ فَرَجَعَ عِشَاءً، فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا، وَقَالَ أَنَائِمٌ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ‏.‏ وَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ‏.‏ قُلْتُ مَا هُوَ أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لاَ، بَلْ أَعْظَمُ مِنْهُ وَأَطْوَلُ، طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ‏.‏ قَالَ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ، كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ، فَجَمَعْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي، فَصَلَّيْتُ صَلاَةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ مَشْرُبَةً لَهُ فَاعْتَزَلَ فِيهَا، فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ، فَإِذَا هِيَ تَبْكِي‏.‏ قُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَوَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لاَ أَدْرِي هُوَ ذَا فِي الْمَشْرُبَةِ‏.‏ فَخَرَجْتُ، فَجِئْتُ الْمِنْبَرَ، فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ، فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ، فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي هُوَ فِيهَا فَقُلْتُ لِغُلاَمٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَدَخَلَ، فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ خَرَجَ، فَقَالَ ذَكَرْتُكَ لَهُ، فَصَمَتَ، فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ، فَذَكَرَ مِثْلَهُ، فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ، ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلاَمَ‏.‏ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ‏.‏ فَذَكَرَ مِثْلَهُ، فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا، فَإِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي قَالَ أَذِنَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ، قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ، مُتَّكِئٌ عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ، ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ طَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إِلَىَّ، فَقَالَ ‏"‏ لاَ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قُلْتُ ـ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، لَوْ رَأَيْتَنِي، وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ، فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى قَوْمٍ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ، فَذَكَرَهُ، فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، ثُمَّ قُلْتُ لَوْ رَأَيْتَنِي، وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ، فَقُلْتُ لاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ـ يُرِيدُ عَائِشَةَ ـ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى، فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ، ثُمَّ رَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ، فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلاَثَةٍ‏.‏ فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ، فَإِنَّ فَارِسَ وَالرُّومَ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ وَأُعْطُوا الدُّنْيَا، وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَ اللَّهَ، وَكَانَ مُتَّكِئًا‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ أَوَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي‏.‏ فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ، وَكَانَ قَدْ قَالَ ‏"‏ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا ‏"‏‏.‏ مِنْ شِدَّةِ مَوْجَدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ‏.‏ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا، فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا، وَإِنَّا أَصْبَحْنَا لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً، أَعُدُّهَا عَدًّا‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ‏"‏‏.‏ وَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأُنْزِلَتْ آيَةُ التَّخْيِيرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ، فَقَالَ ‏"‏ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا، وَلاَ عَلَيْكِ أَنْ لاَ تَعْجَلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ قَدْ أَعْلَمُ أَنَّ أَبَوَىَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِكَ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ قَالَ ‏{‏يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏ عَظِيمًا‏}‏ ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ‏.‏ ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ، فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ‏.‏

Përkthimi

Na ka treguar Jahja ibn Bukejr, na ka treguar El-Lejth, nga Ukejli, nga Ibn Shihabi, i cili tha: Më njoftoi Ubejdullah ibn Abdullah ibn Ebi Theuri, nga Abdullah ibn Abbasi — Allahu qoftë i kënaqur me të dy — i cili tha: Nuk pushova së qeni i etur ta pyesja Omerin — Allahu qoftë i kënaqur me të — për dy gratë prej bashkëshorteve të Pejgamberit ﷺ, për të cilat Allahu u tha:

«Nëse ju të dyja pendoheni tek Allah, atëherë zemrat tuaja janë tashmë të prira (për atë që pëlqen Pejgamberi)». Kështu që kryeva haxhin bashkë me të dhe ai u veçua për nevoja personale, ndërsa unë shkova me të duke mbajtur enën e ujit. Kur kreu nevojën dhe u kthye, ia derdha ujin në duar nga ena dhe ai mori abdes. Unë thashë: «O Emiri i Besimtarëve! Cilat janë dy gratë prej bashkëshorteve të Pejgamberit ﷺ për të cilat Allahu tha: “Nëse ju të dyja pendoheni”?» Ai tha: «Çudi me ty, o Ibn Abbas! Ato janë Aishja dhe Hafsa.» Pastaj Omeri vazhdoi rrëfimin dhe tha: «Unë dhe një fqinj imi nga Ensarët, nga fisi Beni Umeje ibn Zejd, që banonte në Avali të Medines, vizitonim Pejgamberin ﷺ me radhë. Ai shkonte një ditë dhe unë një ditë. Kur shkoja unë, i sillja lajmet e asaj dite rreth urdhrave dhe çështjeve të tjera, kurse kur shkonte ai, bënte të njëjtën gjë për mua. Ne, kurejshët, i dominonim gratë tona, por kur erdhëm tek Ensarët, pamë se ata ishin njerëz që dominoheshin nga gratë e tyre, prandaj gratë tona filluan të merrnin zakonet e grave të Ensarëve. Një herë i bërtita gruas sime dhe ajo ma ktheu fjalën, gjë që nuk më pëlqeu. Ajo tha: “Pse të duket e çuditshme që të kundërpërgjigjem? Pasha Allahun, bashkëshortet e Pejgamberit ﷺ ia kthejnë fjalën atij dhe ndonjëra prej tyre nuk i flet fare gjithë ditën deri në mbrëmje.” Kjo më trembi dhe thashë: “Ka humbur ajo që bën diçka të tillë prej tyre!” Pastaj visha rrobat e mia dhe hyra te Hafsaja dhe i thashë: “O Hafsa, a e zemëron ndonjëra prej jush të Dërguarin e Allahut ﷺ gjithë ditën deri në mbrëmje?” Ajo tha: “Po.” Unë thashë: “Ka humbur dhe ka dështuar! A nuk frikësohet se Allahu mund të zemërohet për shkak të zemërimit të të Dërguarit të Tij ﷺ dhe kështu ajo të shkatërrohet? Mos i kërko shumë gjëra të Dërguarit të Allahut ﷺ, mos ia kthej fjalën në asgjë dhe mos e braktis atë. Kërkomu mua çfarë të duash dhe mos u mashtro nga fakti se fqinja jote është më e bukur se ti dhe më e dashur tek i Dërguari i Allahut ﷺ” — duke nënkuptuar Aishen. Në atë kohë flitej se fisani Gasan po përgatiste kuajt për të na sulmuar. Shoku im shkoi te Pejgamberi ﷺ ditën e radhës së tij dhe u kthye në mbrëmje, duke trokitur fort në derën time dhe pyeti: “A po fle?” U frikësova dhe dola tek ai. Ai tha: “Ka ndodhur një ngjarje e madhe.” Unë e pyeta: “Çfarë është? A kanë ardhur Gasanët?” Ai tha: “Jo, por diçka më e madhe dhe më e rëndë se ajo; i Dërguari i Allahut ﷺ i ka ndarë gratë e tij.” Unë thashë: “Ka humbur Hafsa dhe ka dështuar! E kisha menduar se kjo do të ndodhte.” Visha rrobat e mia dhe fala namazin e sabahut me Pejgamberin ﷺ. Pastaj ai hyri në një dhomë të sipërme dhe u izolua aty. Hyra te Hafsaja dhe e gjeta duke qarë. E pyeta: “Pse qan? A nuk të kisha paralajmëruar? A ju ka ndarë i Dërguari i Allahut ﷺ?” Ajo tha: “Nuk e di, ai është atje në dhomën e sipërme.” Dola dhe shkova te minberi, ku pashë një grup njerëzish rreth tij, disa prej të cilëve po qanin. Ndënjta pak me ta, por nuk mund ta duroja situatën, prandaj shkova te dhoma ku ishte Pejgamberi ﷺ dhe i thashë një skllavi të tij të zi: “Kërko leje për Omerin.” Ai hyri, foli me Pejgamberin ﷺ dhe doli duke thënë: “Të përmenda tek ai, por heshti.” U largova dhe u ula sërish me njerëzit pranë minberit, por nuk mund ta duroja dot, prandaj u ktheva përsëri te skllavi dhe i thashë: “Kërko leje për Omerin.” Ai hyri dhe solli të njëjtën përgjigje si më parë. Kur po largohesha, ja ku skllavi më thirri: “I Dërguari i Allahut ﷺ të ka dhënë leje.” Hyra tek ai dhe e gjeta të shtrirë mbi një hasër pa asnjë shtrojë tjetër, saqë hasëria i kishte lënë shenja në trup, dhe ishte mbështetur në një jastëk lëkure të mbushur me fibra palme. I dhashë selam dhe, ndërsa isha ende në këmbë, thashë: “A i ke ndarë gratë e tua?” Ai ngriti sytë nga unë dhe tha: “Jo.” Pastaj thashë, ndërsa isha ende në këmbë për ta qetësuar: “Më dëgjo, o i Dërguar i Allahut ﷺ! Ne, kurejshët, i dominonim gratë tona, por kur erdhëm tek një popull gratë e të cilit i dominojnë burrat...” dhe ia tregova historinë e gruas sime. Pejgamberi ﷺ buzëqeshi. Pastaj thashë: “Shkova te Hafsaja dhe i thashë: Mos u mashtro nga fakti se shoqja jote është më e bukur se ti dhe më e dashur tek Pejgamberi ﷺ” — duke nënkuptuar Aishen. Ai buzëqeshi përsëri. Kur e pashë duke buzëqeshur, u ula dhe hodha vështrimin në dhomën e tij dhe, pasha Allahun, nuk pashë asgjë që tërhiqte vëmendjen përveç tri copave lëkure. Thashë: “Lutju Allahut që ta begatojë umetin tënd, sepse persianët dhe romakët janë begatuar dhe u është dhënë dynjaja, megjithëse nuk e adhurojnë Allahun.” Ai ishte i mbështetur, por u drejtua dhe tha: “A ke dyshim ti, o Ibn El-Hattab? Ata janë njerëz të cilëve u janë dhënë të mirat e tyre paraprakisht në jetën e dynjasë.” Unë thashë: “O i Dërguar i Allahut, kërko falje për mua.” Pejgamberi ﷺ u izolua nga gratë e tij për shkak të asaj bisede që Hafsaja ia kishte zbuluar Aishes, dhe kishte thënë: “Nuk do të hyj tek ato për një muaj”, për shkak të zemërimit të tij ndaj tyre kur Allahu e qortoi. Kur kaluan njëzet e nëntë ditë, ai hyri fillimisht te Aishja. Ajo i tha: “Ti u betove se nuk do të hyje tek ne për një muaj, ndërsa sot kemi mbërritur në natën e njëzet e nëntë, të cilat i kam numëruar me saktësi.” Pejgamberi ﷺ tha: “Muaji është edhe njëzet e nëntë ditë.” Dhe ai muaj ishte njëzet e nëntë ditë. Aishja tha: “Pastaj zbriti ajeti i zgjedhjes dhe ai filloi me mua si grua të parë, duke më thënë: ‘Do të të përmend një çështje, por nuk ka nevojë të ngutesh të përgjigjesh derisa të konsultohesh me prindërit e tu.’” Ajo tha: “E di mirë se prindërit e mi nuk do të më urdhëronin kurrë të ndahesha prej teje.” Pastaj ai tha: “Allahu ka thënë: ‘O Pejgamber, thuaju bashkëshorteve të tua...’ deri te fjala e Tij ‘...shpërblim të madh.’” Unë thashë: “A duhet të konsultoj prindërit e mi për këtë? Unë dua Allahun, të Dërguarin e Tij dhe botën tjetër.” Pastaj ai u dha mundësinë e zgjedhjes bashkëshorteve të tij të tjera dhe ato thanë të njëjtën gjë që tha Aishja.

Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.

Mesazhi kryesor

‘Umeri tregon se si Profeti ﷺ e udhëhoqi familjen dhe zgjodhi botën e Përtejme.

Sfondi dhe arsyeja

‘Umeri tregon për një periudhë kur Profeti ﷺ u veçua nga bashkëshortet e tij pas një situate të tensionuar dhe zbulimit të një njoftimi të fshehtë. Përcjellja përshkruan gjithashtu zbritjen e ajeteve të zgjedhjes në Kuranin 33:28–29.

Shpjegimi i fjalëve të vështira
Mushraba

Një dhomë e thjeshtë e ngritur ose një hapësirë në katin e sipërm.

Ajetet e Zgjedhjes

Kurani 33:28–29, ku bashkëshortet e Profetit ﷺ mund të zgjidhnin mes kënaqësive të kësaj bote dhe Allahut, të Dërguarit të Tij dhe botës së Përtejme.

‘Awali al-Madina

Lagjet e jashtme dhe fshatrat në zonat më të larta përreth Medinës.

Çfarë nxjerrin dijetarët prej saj

Dijetarët klasikë nxjerrin prej kësaj se mosmarrëveshjet bashkëshortore duhen trajtuar me urtësi dhe vetëpërmbajtje dhe se informacionet konfidenciale nuk duhen përcjellë pa menduar. Ajetet e zgjedhjes tregojnë pozitën dhe përgjegjësinë e veçantë të bashkëshorteve të Profetit ﷺ. Dijetarët vënë në dukje gjithashtu jetesën e tij modeste dhe kalueshmërinë e begatisë së kësaj bote. Pjesa për muajin sqaron se një muaj islamik mund të ketë njëzet e nëntë ose tridhjetë ditë.

Mësime për sot
  1. Diskutoni me qetësi dhe respekt tensionet në shtëpi, pa e poshtëruar njëri-tjetrin dhe pa përdorur fjalë të ashpra.
  2. Trajtojini me kujdes informacionet që ju janë besuar dhe mos ua tregoni të tjerëve pa arsye të mirë.
  3. Mos lejoni që pasuria dhe statusi të përcaktojnë atë që vlerësoni; drejtojini zgjedhjet tuaja kah Allahu dhe bota e Përtejme.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde

Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.