Sahih Muslim, hadithi 5366
Transmetuar nga Abd al-Rahman ibn Abi Bakr. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Abd al-Rahman ibn Abi Bakr
Sahih Muslim konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ نُوحٍ الْعَطَّارُ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَ نَزَلَ عَلَيْنَا أَضْيَافٌ لَنَا - قَالَ - وَكَانَ أَبِي يَتَحَدَّثُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ - قَالَ - فَانْطَلَقَ وَقَالَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ افْرُغْ مِنْ أَضْيَافِكَ . قَالَ فَلَمَّا أَمْسَيْتُ جِئْنَا بِقِرَاهُمْ - قَالَ - فَأَبَوْا فَقَالُوا حَتَّى يَجِيءَ أَبُو مَنْزِلِنَا فَيَطْعَمَ مَعَنَا - قَالَ - فَقُلْتُ لَهُمْ إِنَّهُ رَجُلٌ حَدِيدٌ وَإِنَّكُمْ إِنْ لَمْ تَفْعَلُوا خِفْتُ أَنْ يُصِيبَنِي مِنْهُ أَذًى - قَالَ - فَأَبَوْا فَلَمَّا جَاءَ لَمْ يَبْدَأْ بِشَىْءٍ أَوَّلَ مِنْهُمْ فَقَالَ أَفَرَغْتُمْ مِنْ أَضْيَافِكُمْ قَالَ قَالُوا لاَ وَاللَّهِ مَا فَرَغْنَا . قَالَ أَلَمْ آمُرْ عَبْدَ الرَّحْمَنِ قَالَ وَتَنَحَّيْتُ عَنْهُ فَقَالَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ . قَالَ فَتَنَحَّيْتُ - قَالَ - فَقَالَ يَا غُنْثَرُ أَقْسَمْتُ عَلَيْكَ إِنْ كُنْتَ تَسْمَعُ صَوْتِي إِلاَّ جِئْتَ - قَالَ - فَجِئْتُ فَقُلْتُ وَاللَّهِ مَا لِي ذَنْبٌ هَؤُلاَءِ أَضْيَافُكَ فَسَلْهُمْ قَدْ أَتَيْتُهُمْ بِقِرَاهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يَطْعَمُوا حَتَّى تَجِيءَ - قَالَ - فَقَالَ مَا لَكُمْ أَلاَ تَقْبَلُوا عَنَّا قِرَاكُمْ - قَالَ - فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَوَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهُ اللَّيْلَةَ - قَالَ - فَقَالُوا فَوَاللَّهِ لاَ نَطْعَمُهُ حَتَّى تَطْعَمَهُ . قَالَ فَمَا رَأَيْتُ كَالشَّرِّ كَاللَّيْلَةِ قَطُّ وَيْلَكُمْ مَا لَكُمْ أَنْ لاَ تَقْبَلُوا عَنَّا قِرَاكُمْ قَالَ ثُمَّ قَالَ أَمَّا الأُولَى فَمِنَ الشَّيْطَانِ هَلُمُّوا قِرَاكُمْ - قَالَ - فَجِيءَ بِالطَّعَامِ فَسَمَّى فَأَكَلَ وَأَكَلُوا - قَالَ - فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَرُّوا وَحَنِثْتُ - قَالَ - فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ " بَلْ أَنْتَ أَبَرُّهُمْ وَأَخْيَرُهُمْ " . قَالَ وَلَمْ تَبْلُغْنِي كَفَّارَةٌ .
Më ka treguar Muhamed ibn el-Muthenna, na ka treguar Salim ibn Nuh el-Attari, nga el-Xhurejriji, nga Ebu Uthmani, nga Abdurrahman ibn Ebu Bekri, i cili tha:
"Na erdhën disa mysafirë. Babai im kishte zakon të shkonte natën dhe të bisedonte me të Dërguarin e Allahut ﷺ. Kur po nisej, më tha: 'O Abdurrahman, prit dhe përkujdesu për mysafirët e tu.' Kur erdhi mbrëmja, u sollëm ushqimin, por ata refuzuan dhe thanë: 'Nuk do të hamë derisa të vijë zoti i shtëpisë të hajë me ne.' U thashë atyre: 'Ai është njeri i rreptë dhe nëse nuk e bëni këtë, kam frikë se do të pësoj prej tij.' Por ata vazhduan të refuzonin. Kur erdhi babai im, gjëja e parë që pyeti ishte: 'A i keni shërbyer mysafirët?' Ata u përgjigjën: 'Jo, pasha Allahun.' Ai tha: 'A nuk i urdhërova Abdurrahmanin?' Unë isha larguar prej tij. Ai thirri: 'O Abdurrahman!' Unë u fshahe përsëri, por ai tha: 'O kokëfortë, betohem në Allah, nëse e dëgjon zërin tim, duhet të vish!' Erdha dhe thashë: 'Pasha Allahun, nuk kam faj unë. Këta janë mysafirët e tu, pyeti ata. U solla ushqimin, por ata refuzuan të hanin derisa të vish ti.' Ai u tha atyre: 'Pse nuk e pranuat gostinë tonë? Pasha Allahun, as unë nuk do ta shijoj ushqimin sonte!' Ata thanë: 'Pasha Allahun, as ne nuk do të hamë derisa të hash ti.' Atëherë ai tha: 'Kurrë nuk kam parë natë më të keqe se kjo! Ju qoftë e liga, pse nuk e pranoni gostinë tonë?' Pastaj shtoi: 'Betimi i parë ishte nga shejtani. Sillni ushqimin!' U soll ushqimi, ai përmendi emrin e Allahut dhe hëngri, dhe hëngrën edhe ata. Kur u gdhi mëngjesi, shkoi tek Pejgamberi ﷺ dhe tha: 'O i Dërguari i Allahut, ata e mbajtën betimin e tyre, ndërsa unë e theva.' Ia tregoi ngjarjen, dhe Pejgamberi ﷺ tha: 'Përkundrazi, ti je më besnik ndaj betimit tënd dhe më i miri ndër ta.'" Transmetuesi thotë: "Nuk më ka arritur lajmi se ai ka paguar shpagim për këtë."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Mikpritja kërkon durim; një betim i bërë pa u menduar mund të tërhiqet.
Ushqimi dhe mikpritja që i ofron nikoqiri mysafirëve të vet.
Të mos bësh atë për të cilën dikush është betuar.
Një veprim i përcaktuar për të ndrequr thyerjen e një betimi.
Dijetarët nxjerrin nga kjo se një betim që e pengon dikë të bëjë mirë ose të përmbushë një detyrim nuk duhet mbajtur me çdo kusht: njeriu bën atë që është më e mirë dhe kryen shlyerjen e përcaktuar. Abu Bakri e kuptoi se reagimi i tij i parë e përkeqësoi situatën dhe i la mysafirët të hanin. Transmetimi vlerëson si mikpritjen e tij të sinqertë, ashtu edhe gatishmërinë për t’i rishikuar fjalët e veta. Megjithatë, transmetuesi nuk sqaron nëse Abu Bakri e bëri shlyerjen.
- Ofroju ushqim mysafirëve pa i vënë nën presion; pranoje përgjigjen e tyre me durim.
- Kur je i zemëruar, mos bëj një betim që pengon mikpritjen ose një vepër tjetër të mirë.
- Nëse ke bërë një betim dhe veprimi më i mirë kërkon ta thyesh, kërko njohuri të besueshme për shlyerjen e përcaktuar.
Ky transmetim thekson të drejtën e mysafirit për mikpritje dhe plotëson parimin e përparësisë së një qëndrimi mikpritës.
40 Hadith van an-Nawawi · #15 (Sahih)Nxitja për të thënë të mira ose për të heshtur lidhet me përmbajtjen e zemërimit dhe shmangien e fjalëve që e përkeqësojnë situatën.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.