முன்னுரை · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, ஹதீஸ் 2731

Al-Miswar ibn Makhrama அறிவித்தார். எங்களின் மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் விளக்கத்துடன் அரபி உரை.

Sahih (நம்பகமானது)நூல்: முன்னுரை
صحيح البخاري
யார் அறிவித்தார்?

Al-Miswar ibn Makhrama அறிவித்தார்

Sahih (நம்பகமானது)

Sahih al-Bukhari முழுவதுமாக நம்பகமானதாகக் கருதப்படுகிறது.

அறிவிக்கப்பட்ட செய்தி

அரபி உரை

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ‏"‏‏.‏ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ‏.‏ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ‏.‏ فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ‏.‏ وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ‏.‏ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي‏.‏ قَالُوا لاَ‏.‏ قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ‏.‏ قَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ‏.‏ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ‏.‏ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ‏.‏ قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ‏.‏ فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ‏"‏‏.‏ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ‏.‏ فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ‏"‏‏.‏ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ‏"‏‏.‏ قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ‏.‏ كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ‏.‏ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي‏.‏ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ ‏"‏ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا‏.‏ قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَأَجِزْهُ لِي ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَافْعَلْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ‏.‏ قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ‏.‏ قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ‏.‏ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ ‏"‏ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ‏"‏‏.‏ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ‏.‏ قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً‏.‏ قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ ‏"‏ قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ‏.‏ فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ‏.‏ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ‏}‏ فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا‏.‏ فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ ‏"‏ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ‏.‏ قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ‏}‏ وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ‏.‏

மொழிபெயர்ப்பு

அல்-மிஸ்வர் பின் மக்ரமா மற்றும் மர்வான் (ஆகிய இருவரும் ஒருவரையொருவர் உறுதிப்படுத்தும் வகையில்) அறிவித்தனர்: ஹுதைபிய்யா சமயத்தில் அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ புறப்பட்டார்கள். அவர்கள் சிறிது தூரம் சென்றபோது, நபி ﷺ கூறினார்கள்:

"குறைஷிகளின் குதிரைப்படைத் தலைவரான காலித் பின் அல்-வலீத், 'அல்-கமீம்' என்ற இடத்தில் முன்னணியில் உள்ளார்; எனவே நீங்கள் வலதுபுறப் பாதையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்." அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! முஸ்லிம்கள் வருவதை காலித் அறியவில்லை; முஸ்லிம் படையின் தூசி அவரை வந்தடையும் வரை அவர் அதை உணரவில்லை. பின்னர் அவர் குறைஷிகளுக்குச் செய்தி சொல்ல அவசரமாகத் திரும்பினார். நபி ﷺ தொடர்ந்து பயணித்து, குறைஷிகளிடம் செல்லக்கூடிய மலைப்பாதையை (அஸ்-ஸனிய்யா) அடைந்தபோது, அவர்களின் ஒட்டகை அமர்ந்துவிட்டது. மக்கள் அதை எழுப்புவதற்கு மிகவும் முயற்சித்தனர், ஆனால் பலனில்லை. எனவே அவர்கள், "அல்-கஸ்வா (ஒட்டகையின் பெயர்) பிடிவாதம் பிடித்துவிட்டது! அல்-கஸ்வா பிடிவாதம் பிடித்துவிட்டது!" என்று கூறினர். நபி ﷺ கூறினார்கள்: "அல்-கஸ்வா பிடிவாதம் பிடிக்கவில்லை; பிடிவாதம் அதன் குணமல்ல. மாறாக, யானையைத் தடுத்தவனே இதையும் தடுத்துவிட்டான்." பின்னர் அவர்கள் கூறினார்கள்: "என் உயிர் எவன் கையில் உள்ளதோ அவன் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் புனிதங்களைப் போற்றும் எந்தக் கோரிக்கையையும் அவர்கள் என்னிடம் கேட்டால், நான் அதை அவர்களுக்கு வழங்குவேன்." பின்னர் நபி ﷺ அந்த ஒட்டகையை அதட்டினார்கள், அது எழுந்தது. நபி ﷺ தங்கள் பாதையை மாற்றிக்கொண்டு, ஹுதைபிய்யாவின் கடைசி எல்லையில், மக்கள் சிறிது சிறிதாக நீர் எடுக்கும் ஒரு சிறிய கிணற்றுப் பகுதியில் தங்கினார்கள். சிறிது நேரத்திலேயே மக்கள் அதன் நீரை முழுவதுமாகப் பயன்படுத்திவிட்டு, அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் ﷺ தாகத்தைப் பற்றி முறையிட்டனர். நபி ﷺ தங்கள் அம்புறாவிலிருந்து ஒரு அம்பை எடுத்து, அதை அந்தக் கிணற்றில் போடுமாறு அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அனைவரும் தாகம் தீர்ந்து திருப்தியுடன் திரும்பும் வரை அந்த நீர் பொங்கி வழிந்து கொண்டே இருந்தது. அவர்கள் அந்நிலையில் இருந்தபோது, குஸாஆ குலத்தைச் சேர்ந்த புதைல் பின் வர்கா என்பவர் தம் குலத்தாரில் சிலருடன் வந்தார். அவர்கள் திஹாமா வாசிகள்; அல்லாஹ்வின் தூதருக்கு ﷺ நெருங்கிய ஆலோசகர்கள்; அவரிடம் எதையும் மறைக்காதவர்கள். புதைல் கூறினார்: "கஃப் பின் லுஅய் மற்றும் ஆமிர் பின் லுஅய் ஆகியோர் ஹுதைபிய்யாவின் நீர்நிலைகளில் தங்கியுள்ளனர்; அவர்களுடன் பால் கொடுக்கும் ஒட்டகைகள் (அல்லது பெண்களும் குழந்தைகளும்) உள்ளனர்; அவர்கள் உங்களுடன் போரிடுவார்கள்; கஃபாவை விட்டும் உங்களைத் தடுப்பார்கள்." அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ கூறினார்கள்: "நாங்கள் யாருடனும் போரிட வரவில்லை; மாறாக, உம்ரா செய்யவே வந்துள்ளோம். நிச்சயமாகப் போர் குறைஷிகளைப் பலவீனப்படுத்திவிட்டது; அவர்கள் பெரும் இழப்புகளைச் சந்தித்துள்ளனர். எனவே அவர்கள் விரும்பினால், நான் அவர்களுடன் ஒரு சமரசம் செய்துகொள்கிறேன்; அதன்படி அவர்கள் எனக்கும் மக்களுக்கும் (குறைஷிகள் அல்லாத மற்ற அரபுகளுக்கும்) இடையே தடையாக இருக்கக்கூடாது. நான் அந்த மக்களின் மீது வெற்றி பெற்றால், குறைஷிகள் விரும்பினால் மற்ற மக்களைப் போன்று இஸ்லாத்தில் இணையலாம்; அல்லது குறைந்தபட்சம் போரிடும் பலத்தைப் பெறலாம். ஆனால் அவர்கள் இந்தச் சமரசத்தை ஏற்க மறுத்தால், என் உயிர் எவன் கையில் உள்ளதோ அவன் மீது ஆணையாக! நான் கொல்லப்படும் வரை எனது இந்தக் காரியத்திற்காக அவர்களுடன் போரிடுவேன்; நிச்சயமாக அல்லாஹ் தன் காரியத்தை வெற்றியடையச் செய்வான்." புதைல் கூறினார்: "நீங்கள் கூறியதை நான் அவர்களிடம் தெரிவிக்கிறேன்." அவர் புறப்பட்டு குறைஷிகளிடம் சென்று கூறினார்: "நாங்கள் அந்த மனிதரிடமிருந்து (முஹம்மதிடமிருந்து) வந்துள்ளோம்; அவர் கூறிய சில வார்த்தைகளை நாங்கள் கேட்டோம்; நீங்கள் விரும்பினால் அதை உங்களிடம் தெரிவிக்கிறோம்." குறைஷிகளில் சில முட்டாள்கள், "எங்களுக்கு அந்தத் தகவல் தேவையில்லை" என்று கத்தினர். ஆனால் அவர்களில் அறிவுடையோர், "நீங்கள் கேட்டதைக் கூறுங்கள்" என்றனர். புதைல், "அவர் இப்படி இப்படிச் சொன்னதை நான் கேட்டேன்" என்று நபி ﷺ கூறியதை அவர்களிடம் தெரிவித்தார். உர்வா பின் மஸ்ஊத் எழுந்து கூறினார்: "மக்களே! நீங்கள் பிள்ளைகள் அல்லவா?" அவர்கள், "ஆம்" என்றனர். "நான் தந்தை அல்லவா?" என்றார். "ஆம்" என்றனர். "என் மீது உங்களுக்குச் சந்தேகம் உண்டா?" என்றார். "இல்லை" என்றனர். "உகாழ் மக்களை உங்களுக்கு உதவ அழைத்தேன்; அவர்கள் மறுத்தபோது என் உறவினர்களையும், பிள்ளைகளையும், எனக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்களையும் உங்களுக்கு உதவ அழைத்து வந்தேன் என்பதை நீங்கள் அறியீர்களா?" என்றார். "ஆம்" என்றனர். "இந்த மனிதர் (நபி ﷺ) உங்களுக்கு ஒரு நல்ல, நியாயமான திட்டத்தை முன்வைத்துள்ளார்; அதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; நான் அவரைச் சந்திக்க அனுமதியுங்கள்" என்றார். "சந்தித்து வாருங்கள்" என்றனர். அவர் நபி ﷺ-யிடம் சென்று பேசினார். நபி ﷺ புதைலிடம் கூறியதையே அவரிடமும் கூறினார்கள். உர்வா கூறினார்: "முஹம்மதே! உன் சொந்த உறவினர்களை அழிப்பதில் உனக்குக் குற்ற உணர்வு இல்லையா? உனக்கு முன் எந்த அரபியும் தன் உறவினர்களை அழித்ததை நீ கேள்விப்பட்டிருக்கிறாயா? மாறாக, வேறு விதமாக நடந்தால் (உனக்கு யாரும் உதவ மாட்டார்கள்); அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! உன்னுடன் கண்ணியமான மக்களை நான் காணவில்லை; மாறாக, பல்வேறு குலங்களைச் சேர்ந்த கலப்பு மக்களையே காண்கிறேன்; அவர்கள் ஓடிவிட்டு உன்னைத் தனியாக விட்டுவிடுவார்கள்." இதைக் கேட்ட அபூ பக்ர் அவரைத் திட்டி, "நாங்கள் நபி ﷺ-யை விட்டுவிட்டு ஓடிவிடுவோமா?" என்று கூறினார். உர்வா, "அந்த மனிதர் யார்?" என்று கேட்டார். "அவர் அபூ பக்ர்" என்று மக்கள் கூறினர். உர்வா அபூ பக்ரிடம், "என் உயிர் எவன் கையில் உள்ளதோ அவன் மீது ஆணையாக! நீ எனக்குச் செய்த உதவிக்கு நான் பிரதிபலன் செய்யவில்லை; இல்லையென்றால் நான் உனக்குப் பதிலளித்திருப்பேன்" என்றார். உர்வா நபி ﷺ-யிடம் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்; பேசும்போதெல்லாம் நபி ﷺ-யின் தாடியைப் பிடித்தார். அப்போது முகீரா பின் ஷுஅபா நபி ﷺ-யின் தலைமாட்டில் வாளுடனும், தலைக்கவசத்துடனும் நின்று கொண்டிருந்தார். உர்வா தன் கையை நபி ﷺ-யின் தாடியை நோக்கி நீட்டும்போதெல்லாம், முகீரா வாள் உறையால் அவர் கையைத் தட்டி, "அல்லாஹ்வின் தூதரின் ﷺ தாடியிலிருந்து உன் கையை எடு" என்று கூறினார். உர்வா தலை நிமிர்ந்து, "இவர் யார்?" என்று கேட்டார். "முகீரா பின் ஷுஅபா" என்று மக்கள் கூறினர். "ஏ மோசடிக்காரா! உன் மோசடியின் தீய விளைவுகளைத் தடுக்க நான் பாடுபடவில்லையா?" என்று உர்வா கேட்டார். இஸ்லாத்தைத் தழுவும் முன் முகீரா சிலருடன் இருந்தார்; அவர்களைக் கொன்று அவர்களின் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு வந்து இஸ்லாத்தைத் தழுவினார். நபி ﷺ அவரிடம், "உன் இஸ்லாத்தை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; ஆனால் அந்தப் பொருட்களில் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை (ஏனெனில் அது மோசடியால் பெறப்பட்டது)" என்று கூறினார்கள். பின்னர் உர்வா நபி ﷺ-யின் தோழர்களை உற்று நோக்கினார். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ துப்பினால், அது அவர்களில் ஒருவரின் கையில் விழும்; அவர் அதைத் தன் முகத்திலும், தோலிலும் தேய்ப்பார். அவர்கள் கட்டளையிட்டால், உடனடியாக அதை நிறைவேற்றுவார்கள். அவர்கள் வுழூ செய்தால், மீதமுள்ள நீரைப் பெற அவர்கள் போராடுவார்கள். அவர்களிடம் பேசும்போது, குரலைத் தாழ்த்துவார்கள்; மரியாதையின் காரணமாக அவர்களை நேராகப் பார்ப்பதில்லை. உர்வா தம் மக்களிடம் திரும்பிச் சென்று கூறினார்: "மக்களே! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அரசர்களிடமும், கைசரிடமும், கிஸ்ராவின் அரசனிடமும், நஜ்ஜாஷியிடமும் சென்றுள்ளேன். ஆனால் முஹம்மத் ﷺ அவர்களின் தோழர்கள் அவரை மதிப்பது போல், எந்த அரசனையும் அவனது பரிவாரங்கள் மதிப்பதை நான் கண்டதில்லை. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர் துப்பினால், அது அவர்களில் ஒருவரின் கையில் விழும்; அவர் அதைத் தன் முகத்திலும், தோலிலும் தேய்ப்பார். அவர்கள் கட்டளையிட்டால், உடனடியாக அதை நிறைவேற்றுவார்கள். அவர்கள் வுழூ செய்தால், மீதமுள்ள நீரைப் பெற அவர்கள் போராடுவார்கள். அவர்களிடம் பேசும்போது, குரலைத் தாழ்த்துவார்கள்; மரியாதையின் காரணமாக அவர்களை நேராகப் பார்ப்பதில்லை. நிச்சயமாக அவர் உங்களுக்கு ஒரு நல்ல, நியாயமான திட்டத்தை முன்வைத்துள்ளார்; அதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்." பனூ கினானா குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர், "நான் அவரிடம் செல்ல அனுமதியுங்கள்" என்றார். "சென்று வாருங்கள்" என்றனர். அவர் நபி ﷺ-யையும் தோழர்களையும் நெருங்கியபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ கூறினார்கள்: "இவர் இன்னார்; இவர் குர்பானி ஒட்டகைகளை மதிக்கும் குலத்தைச் சேர்ந்தவர்; எனவே அவற்றை அவர் முன் கொண்டு செல்லுங்கள்." ஒட்டகைகள் அவர் முன் கொண்டு செல்லப்பட்டன; மக்கள் தல்பியா கூறிக்கொண்டே அவரை வரவேற்றனர். இதைக் கண்ட அவர், "சுப்ஹானல்லாஹ்! இவர்கள் கஃபாவை விட்டும் தடுக்கப்படுவது நியாயமல்ல" என்று கூறினார். தம் மக்களிடம் திரும்பிச் சென்று, "ஒட்டகைகள் மாலை அணிவிக்கப்பட்டு, அடையாளமிடப்பட்டிருப்பதை நான் கண்டேன்; அவர்கள் கஃபாவை விட்டும் தடுக்கப்படுவது நியாயமல்ல என்று நான் கருதுகிறேன்" என்று கூறினார். மிக்ரஸ் பின் ஹஃப்ஸ் என்ற மற்றொருவர் எழுந்து, முஹம்மதிடம் செல்ல அனுமதி கேட்டார்; அவருக்கும் அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. அவர் முஸ்லிம்களை நெருங்கியபோது, நபி ﷺ கூறினார்கள்: "இவர் மிக்ரஸ்; இவர் ஒரு தீய மனிதர்." மிக்ரஸ் நபி ﷺ-யிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, சுஹைல் பின் அம்ர் வந்தார். சுஹைல் பின் அம்ர் வந்தபோது, நபி ﷺ கூறினார்கள்: "இப்போது உங்கள் காரியம் எளிதாகிவிட்டது." சுஹைல் நபி ﷺ-யிடம், "எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் இடையே ஒரு சமரச ஒப்பந்தம் எழுதுங்கள்" என்று கூறினார். நபி ﷺ எழுத்தரை அழைத்து, "பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம் (அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால்) என்று எழுதுங்கள்" என்று கூறினார்கள். சுஹைல், "'ரஹ்மான்' என்றால் என்னவென்று அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக எனக்குத் தெரியாது; எனவே 'பிஸ்மிகல்லாஹும்மா' (அல்லாஹவே! உன் திருப்பெயரால்) என்று எழுதுங்கள்; நீங்கள் முன்பு எழுதியது போல" என்று கூறினார். முஸ்லிம்கள், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! 'பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம்' என்றுதான் நாங்கள் எழுதுவோம்" என்று கூறினர். நபி ﷺ, "'பிஸ்மிகல்லாஹும்மா' என்று எழுதுங்கள்" என்று கூறினார்கள். பின்னர், "இது அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மத் ﷺ செய்துகொண்ட சமரச ஒப்பந்தம்" என்று கூறினார்கள். சுஹைல், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நாங்கள் அறிந்திருந்தால், உங்களைக் கஃபாவை விட்டும் தடுத்திருக்க மாட்டோம்; உங்களுடன் போரிட்டிருக்கவும் மாட்டோம். எனவே 'முஹம்மத் பின் அப்தில்லாஹ்' என்று எழுதுங்கள்" என்று கூறினார். நபி ﷺ, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் என்னைப் பொய்யர் என்று கூறினாலும் நான் அல்லாஹ்வின் தூதர்தான். 'முஹம்மத் பின் அப்தில்லாஹ்' என்று எழுதுங்கள்" என்று கூறினார்கள். (அஸ்-ஸுஹ்ரீ கூறினார்: "அல்லாஹ்வின் புனிதங்களைப் போற்றும் எந்தக் கோரிக்கையையும் அவர்கள் கேட்டால் நான் அதை வழங்குவேன்" என்று நபி ﷺ முன்பே கூறியிருந்ததால் இவற்றை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.) நபி ﷺ சுஹைலிடம், "நாங்கள் கஃபாவைச் சென்று தவாஃப் செய்வதற்கு நீங்கள் அனுமதிக்க வேண்டும் என்பது நிபந்தனை" என்று கூறினார்கள். சுஹைல், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நாங்கள் உங்களுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து வென்றதாக அரபுகள் பேசிக்கொள்ளக் கூடாது; எனவே அடுத்த ஆண்டு அனுமதிக்கிறோம்" என்று கூறினார். நபி ﷺ அதை எழுதச் சொன்னார்கள். பின்னர் சுஹைல், "எங்களிடமிருந்து உங்களிடம் யார் வந்தாலும், அவர் உங்கள் மார்க்கத்தில் இருந்தாலும், அவரை நீங்கள் எங்களிடம் திருப்பி அனுப்ப வேண்டும்" என்று கூறினார். முஸ்லிம்கள், "சுப்ஹானல்லாஹ்! ஒருவர் முஸ்லிமாக வந்த பிறகு எப்படி இணைவைப்பவர்களிடம் திருப்பி அனுப்ப முடியும்?" என்று கூறினர். அவர்கள் இவ்வாறு இருந்தபோது, மக்காவின் கீழ்ப்பகுதியிலிருந்து சுஹைல் பின் அம்ரின் மகன் அபூ ஜந்தல், விலங்குகளுடன் தள்ளாடிக்கொண்டே முஸ்லிம்களிடையே வந்து விழுந்தார். சுஹைல், "முஹம்மதே! நான் உன்னுடன் செய்துகொள்ளும் முதல் நிபந்தனை இதுதான்; இவரை என்னிடம் திருப்பி அனுப்பு" என்று கூறினார். நபி ﷺ, "நாங்கள் இன்னும் ஒப்பந்தத்தை முடிக்கவில்லை" என்று கூறினார்கள். சுஹைல், "அப்படியானால் நான் உங்களுடன் எதிலும் சமரசம் செய்ய மாட்டேன்" என்று கூறினார். நபி ﷺ, "அவரை எனக்கு விட்டுவிடு" என்று கூறினார்கள். சுஹைல், "நான் விட மாட்டேன்" என்றார். நபி ﷺ, "ஆம், விட்டுவிடு" என்று கூறினார்கள். சுஹைல், "நான் விட மாட்டேன்" என்றார். மிக்ரஸ், "நாங்கள் அவரை உனக்கு விட்டுவிடுகிறோம்" என்று கூறினார். அபூ ஜந்தல், "முஸ்லிம்களே! நான் முஸ்லிமாக வந்த பிறகு இணைவைப்பவர்களிடம் திருப்பி அனுப்பப்படுவேனா? நான் எவ்வளவு துன்பப்பட்டேன் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?" என்று கூறினார். அல்லாஹ்வின் பாதையில் அவர் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்டிருந்தார். உமர் பின் அல்-கத்தாப் கூறினார்: "நான் நபி ﷺ-யிடம் சென்று, 'நீங்கள் உண்மையிலேயே அல்லாஹ்வின் தூதரா?' என்று கேட்டேன். 'ஆம்' என்று கூறினார்கள். 'நாம் உண்மையின் பக்கமும், நம் எதிரிகள் அசத்தியத்தின் பக்கமும் இல்லையா?' என்று கேட்டேன். 'ஆம்' என்று கூறினார்கள். 'பின்னர் ஏன் நம் மார்க்கத்தில் நாம் தாழ்வு நிலையை ஏற்க வேண்டும்?' என்று கேட்டேன். 'நான் அல்லாஹ்வின் தூதர்; நான் அவனுக்கு மாறு செய்ய மாட்டேன்; அவன் எனக்கு உதவுவான்' என்று கூறினார்கள். 'நாங்கள் கஃபாவைச் சென்று தவாஃப் செய்வோம் என்று நீங்கள் கூறவில்லையா?' என்று கேட்டேன். 'ஆம், ஆனால் இந்த ஆண்டே செல்வோம் என்று நான் கூறினேனா?' என்று கேட்டார்கள். 'இல்லை' என்று கூறினேன். 'நீங்கள் கஃபாவைச் சென்று தவாஃப் செய்வீர்கள்' என்று கூறினார்கள்." உமர் மேலும் கூறினார்: "நான் அபூ பக்ரிடம் சென்று, 'அபூ பக்ரே! இவர் உண்மையிலேயே அல்லாஹ்வின் நபியா?' என்று கேட்டேன். 'ஆம்' என்று கூறினார். 'பின்னர் ஏன் நம் மார்க்கத்தில் நாம் தாழ்வு நிலையை ஏற்க வேண்டும்?' என்று கேட்டேன். 'இவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ; இவர் தன் இறைவனுக்கு மாறு செய்ய மாட்டார்; அவன் இவருக்கு உதவுவான். இவரைப் பற்றிக்கொள்; அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இவர் உண்மையின் பக்கமே உள்ளார்' என்று கூறினார். 'நாங்கள் கஃபாவைச் சென்று தவாஃப் செய்வோம் என்று இவர் கூறவில்லையா?' என்று கேட்டேன். 'ஆம், ஆனால் இந்த ஆண்டே செல்வீர்கள் என்று இவர் கூறினாரா?' என்று கேட்டார். 'இல்லை' என்று கூறினேன். 'நீங்கள் கஃபாவைச் சென்று தவாஃப் செய்வீர்கள்' என்று கூறினார்." (அஸ்-ஸுஹ்ரீ கூறினார்: "நான் கேட்ட தவறான கேள்விகளுக்குப் பரிகாரமாகப் பல நற்செயல்களைச் செய்தேன்" என்று உமர் கூறினார்.) சமரச ஒப்பந்தம் எழுதி முடிக்கப்பட்ட பிறகு, அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ தம் தோழர்களிடம், "எழுந்து உங்கள் குர்பானிகளை அறுத்து, தலைமுடியைக் களையுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர்களில் யாரும் எழவில்லை; நபி ﷺ மூன்று முறை கட்டளையிட்டார்கள். யாரும் எழாததைக் கண்டு, அவர்கள் உம்மு சலமாவிடம் சென்று, மக்களின் போக்கைப் பற்றிக் கூறினார்கள். உம்மு சலமா கூறினார்: "அல்லாஹ்வின் நபியே! உங்கள் கட்டளை நிறைவேற வேண்டுமா? வெளியே செல்லுங்கள்; உங்கள் குர்பானியை அறுத்து, உங்கள் முடிதிருத்துநரை அழைத்து முடி களையும் வரை யாரிடமும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாதீர்கள்." நபி ﷺ வெளியே சென்று, யாரிடமும் பேசாமல், தங்கள் குர்பானியை அறுத்து, முடிதிருத்துநரை அழைத்து முடி களைந்தார்கள். இதைக் கண்ட தோழர்கள் எழுந்து, குர்பானிகளை அறுத்து, ஒருவரையொருவர் முடி களையத் தொடங்கினார்கள்; அவ்வளவு அவசரம் ஏற்பட்டது. பின்னர் சில முஃமினான பெண்கள் வந்தனர்; அப்போது அல்லாஹ் பின்வரும் வசனங்களை அருளினான்: {ஈமான் கொண்டோரே! முஃமினான பெண்கள் ஹிஜ்ரத் செய்து உங்களிடம் வந்தால், அவர்களைச் சோதித்துப் பாருங்கள்...} (60:10) {இணைவைக்கும் பெண்களின் திருமண பந்தத்தைத் துண்டிக்கும் வரை}. அன்றைய தினம் உமர், இணைவைப்பவர்களாக இருந்த தம் இரு மனைவிகளை விவாகரத்து செய்தார்; பின்னர் அவர்களில் ஒருவரை முஆவியா பின் அபூ சுஃப்யானும், மற்றொருவரை ஸஃப்வான் பின் உமய்யாவும் மணந்தனர். பின்னர் நபி ﷺ மதீனா திரும்பினார்கள். அப்போது குறைஷிகளில் புதிதாக இஸ்லாத்தைத் தழுவிய அபூ பஸீர் என்பவர் அவர்களிடம் வந்தார். இணைவைப்பவர்கள் அவரைத் தேடி இருவரை அனுப்பினர்; அவர்கள் நபி ﷺ-யிடம், "நீங்கள் எங்களுக்குச் செய்த ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றுங்கள்" என்று கூறினர். நபி ﷺ அவரை அந்த இருவரிடம் ஒப்படைத்தார்கள். அவர்கள் அவரை அழைத்துச் சென்று, துல்-ஹுலைஃபா வரை சென்றனர்; அங்கே தங்கள் பேரீச்சம்பழங்களைச் சாப்பிட இறங்கினர். அபூ பஸீர் அவர்களில் ஒருவரிடம், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இன்னாரே! உங்கள் வாள் மிகவும் நன்றாக இருப்பதாக நான் காண்கிறேன்" என்று கூறினார். மற்றவர் அதை உறையிலிருந்து உருவி, "ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது மிகவும் நன்றானது; நான் இதைப் பலமுறை சோதித்துள்ளேன்" என்று கூறினார். அபூ பஸீர், "நான் பார்க்க அதை எனக்குக் கொடுங்கள்" என்று கூறினார். அவர் அதைக் கொடுத்தபோது, அபூ பஸீர் அதனால் அவரை வெட்டிக் கொன்றார்; மற்றவர் ஓடி மதீனா வந்து, ஓடியவாறே பள்ளிவாசலுக்குள் நுழைந்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அவரைக் கண்டபோது, "இவர் பயந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது" என்று கூறினார்கள். அவர் நபி ﷺ-யிடம் வந்து, "என் தோழன் கொல்லப்பட்டுவிட்டான்; நானும் கொல்லப்பட்டிருப்பேன்" என்று கூறினார். அபூ பஸீர் வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் என்னை அவர்களிடம் திருப்பி அனுப்பியதன் மூலம் அல்லாஹ் உங்கள் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றிவிட்டான்; ஆனால் அல்லாஹ் என்னை அவர்களிடமிருந்து காப்பாற்றிவிட்டான்" என்று கூறினார். நபி ﷺ, "அவனுடைய தாய்க்குக் கேடு! அவனுக்கு ஆதரவாளர்கள் இருந்தால், அவன் போரைத் தூண்டுவதில் சிறந்தவனாக இருப்பான்" என்று கூறினார்கள். இதைக் கேட்ட அபூ பஸீர், நபி ﷺ தன்னை மீண்டும் அவர்களிடம் அனுப்பிவிடுவார்கள் என்பதை உணர்ந்து, கடற்கரை வரை சென்றார். சுஹைலின் மகன் அபூ ஜந்தல் அவர்களிடமிருந்து தப்பித்து, அபூ பஸீருடன் இணைந்தார். குறைஷிகளில் இஸ்லாத்தைத் தழுவிய எவரும் அபூ பஸீருடன் இணைந்தனர்; அவர்கள் ஒரு வலிமையான குழுவாகத் திரண்டனர். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! ஷாம் நோக்கிச் செல்லும் குறைஷிகளின் வணிகக் கூட்டத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டால், அதை மறித்துத் தாக்கி, அவர்களைக் கொன்று, அவர்களின் பொருட்களைக் கைப்பற்றினர். குறைஷிகள் நபி ﷺ-யிடம் தூது அனுப்பி, அல்லாஹ்வின் மீதும், உறவுமுறையின் மீதும் ஆணையிட்டு, அவர்களை (அபூ பஸீர் மற்றும் அவரது தோழர்களை) அழைக்குமாறு வேண்டினர்; உங்களிடம் யார் வந்தாலும் அவர் பாதுகாப்பாக இருப்பார் என்று வாக்களித்தனர். நபி ﷺ அவர்களை அழைத்தார்கள்; அப்போது அல்லாஹ் பின்வரும் வசனங்களை அருளினான்: {மக்காவின் மையப்பகுதியில் அவர்கள் உங்கள் மீது வெற்றி பெற்ற பிறகு, அவர்களின் கைகளையும் உங்கள் கைகளையும் உங்களை விட்டும் தடுத்தவன் அவனே...} (48:24) {அஹமிய்யத்துல் ஜாஹிலிய்யா (அறியாமைக் காலத்தின் பெருமை பேசல்)} வரை. அவர்களின் பெருமை பேசல் என்னவென்றால், அவர் அல்லாஹ்வின் நபி என்பதை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை; "பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம்" என்று எழுத மறுத்தனர்; மேலும் அவர்கள் முஸ்லிம்களைக் கஃபாவை விட்டும் தடுத்தனர்.

மொழிபெயர்ப்பும் விளக்கமும் Khutba World வழங்கியது; அரபியிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

மையச் செய்தி

ஹுதைபிய்யாவில் நபி ﷺ அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கையை விடாமல் அமைதியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

பின்னணியும் காரணமும்

இந்த ஹதீஸ் ஹுதைபிய்யா பயணத்தின்போது நடந்த நிகழ்வுகளை விவரிக்கிறது: முஸ்லிம்கள் உம்ராவுக்காக வந்தனர்; குறைஷிகள் அவர்களைத் தடுத்தனர்; பேச்சுவார்த்தைக்குப் பிறகு அமைதி ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

கடினமான சொற்களுக்கான விளக்கம்
ஹுதைபிய்யா

ஹிஜ்ரத்துக்குப் பிறகு ஆறாம் ஆண்டில் முஸ்லிம்கள் குறைஷிகளுடன் ஒப்பந்தம் செய்த மக்காவுக்கு அருகிலுள்ள இடம்.

அல்லாஹ்வின் புனித வரம்புகள்

அல்லாஹ் வகுத்த வரம்புகளும் புனிதமான அம்சங்களும்; புனித இறையில்லத்தை மதிப்பதும் இதில் அடங்கும்.

தல்பியா

ஹஜ்ஜின்போது யாத்திரிகர்கள் அல்லாஹ்வுக்குப் பதிலளிக்கும் வார்த்தைகள்: “லப்பைக் அல்லாஹும்ம லப்பைக்.”

அறிஞர்கள் இதிலிருந்து எடுத்துரைப்பவை

அல்லாஹ்வின் வரம்புகள் மீறப்படாதபோது முஸ்லிம் தலைவன் அமைதி ஒப்பந்தம் செய்யலாம் என்றும், ஒப்பந்தங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றும் அறிஞர்கள் இதிலிருந்து விளக்குகின்றனர். முதலில் கடினமானதாகத் தோன்றிய நிபந்தனைகளையும் நபி ﷺ ஏற்றுக்கொண்டார்; ஏனெனில் அவர் பரந்த நலனையும் புனித இறையில்லத்தின் புனிதத்தையும் கருத்தில் கொண்டார். அல்லாஹ்வைச் சார்ந்திருப்பது விவேகமான செயல்பாடு, ஆலோசனை, பொறுமை ஆகியவற்றுடன் இணைந்தது என்பதையும் இப்னு ஹஜரின் விளக்கம் வலியுறுத்துகிறது. உமர் தமது கவலையால் கேள்விகள் கேட்டார்; ஆனால் நபி ﷺ அவர்களின் வழிகாட்டுதலைப் பற்றிக்கொள்ளக் கற்றுக்கொண்டார்.

இன்றைய வாழ்க்கைக்கான படிப்பினைகள்
  1. மோதல் ஏற்படும்போது முதலில் நியாயமான தீர்வைத் தேடுங்கள்; அல்லாஹ்வின் வரம்புகளை மதிக்கும் ஒப்பந்தங்களைக் கடைப்பிடியுங்கள்.
  2. கடினமான முடிவுகளை எடுக்கும்போது விளைவுகளைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்க நேரம் ஒதுக்கி, அறிவுள்ளவர்களிடம் ஆலோசனை கேளுங்கள்.
  3. எதிர்பார்த்த முடிவு கிடைக்காவிட்டாலும் சரியானவற்றில் உறுதியாக இருந்து, செயலற்றவராகிவிடாமல் அல்லாஹ்வைச் சார்ந்திருங்கள்.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

தினமும் ஒரு ஹதீஸ், உங்கள் மொழியில்

செயலியில் தினமும் விளக்கத்துடன் ஒரு ஹதீஸைப் பெறுவீர்கள்; உங்கள் தொலைபேசியில் விட்ஜெட்டாகவும் கிடைக்கும். இலவசமாகப் பயன்படுத்தலாம்.