Jami at-Tirmidhi، حدیث 3145
روایتشده توسط Abdullah ibn Abbas. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Abbas
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، وَلَمْ يَذْكُرْ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَهُشَيْمٍ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ : (وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ ) قَالَ نَزَلَتْ بِمَكَّةَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَفَعَ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ سَبَّهُ الْمُشْرِكُونَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ : (وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ ) فَيَسُبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ : (وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا ) عَنْ أَصْحَابِكَ بِأَنْ تُسْمِعَهُمْ حَتَّى يَأْخُذُوا عَنْكَ الْقُرْآنَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
عبد بن حمید به ما حدیث کرد، سلیمان بن داوود به ما حدیث کرد، از شعبه، از ابی بشر، از سعید بن جبیر — و او از ابن عباس ذکر نکرد — و هشیم، از ابی بشر، از سعید بن جبیر، از ابن عباس روایت کرده است:
«(و در نمازت صدایت را خیلی بلند مکن)» گفت: این آیه در مکه نازل شد. هرگاه رسول الله ﷺ صدای خود را در قرائت قرآن بلند میکردند، مشرکان به ایشان، به کسی که آن را نازل کرده و به کسی که آن را آورده بود دشنام میدادند. پس خداوند نازل فرمود: «(و در نمازت صدایت را خیلی بلند مکن)» تا اینکه آنان به قرآن، نازلکننده آن و آورنده آن دشنام ندهند؛ «(و آن را خیلی هم آهسته مخوان)» یعنی نسبت به یارانت، تا بتوانی آن را به گوششان برسانی و آنان قرآن را از تو بیاموزند.» ابوعیسی گفت: این حدیث حسن و صحیح است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
قرآن را با صدایی شنیدنی اما متعادل تلاوت کنید تا به دیگران آسیب نرسانید و به یاران پیامبر آموزش دهید.
به روایت ابنعباس، این آیه در مکه نازل شد؛ زمانی که مشرکان پیامبر ﷺ، قرآن و کسی را که آن را نازل کرده بود، هنگام تلاوت بلند ایشان دشنام میدادند. در عین حال، یاران پیامبر باید میتوانستند صدای ایشان را بشنوند تا قرآن را بیاموزند.
عبادت نماز؛ در اینجا منظور صدای تلاوت قرآن در نماز است.
راهی میانه که تلاوت برای کسانی که باید از آن بیاموزند شنیدنی باشد، بیآنکه بیجهت بلند باشد.
مفسران کلاسیک، از جمله طبری، این توضیح ابنعباس را درباره آیه ۱۷:۱۱۰ قرآن نقل کردهاند: سفارش آیه به رعایت حد میانه در بلندی صداست. این روایت این اندازه را با دو هدف پیوند میدهد: جلوگیری از اهانت به قرآن و وحی، و در عین حال شنواندن تلاوت به یاران پیامبر. دانشمندان همچنین تفسیرهای دیگری از آیه مطرح کردهاند، از جمله اینکه آیه انتخاب میان تلاوت بلند و آهسته را تنظیم میکند؛ کاربرد دقیق آن نیز تا حدی به نماز و شرایط بستگی دارد.
- در نماز، با صدایی تلاوت کنید که با موقعیت و افراد پیرامونتان متناسب باشد.
- هرگاه مناسب است، با تلاوت روشن و قابلفهم به دیگران در آموختن قرآن کمک کنید.
- از تلاوت بیجهت بلند که موجب اهانت یا اختلال میشود پرهیز کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.