Sahih al-Bukhari, hadisi na 4037
An rawaito daga Jabir ibn Abdullah. Rubutun Larabci tare da fassararmu da bayani.
An ruwaito daga Jabir ibn Abdullah
Ana ɗaukar Sahih al-Bukhari gaba ɗaya a matsayin ingantacce.
Riwayar
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لِكَعْبِ بْنِ الأَشْرَفِ فَإِنَّهُ قَدْ آذَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ ". فَقَامَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُحِبُّ أَنْ أَقْتُلَهُ قَالَ " نَعَمْ ". قَالَ فَأْذَنْ لِي أَنْ أَقُولَ شَيْئًا. قَالَ " قُلْ ". فَأَتَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَقَالَ إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ قَدْ سَأَلَنَا صَدَقَةً، وَإِنَّهُ قَدْ عَنَّانَا، وَإِنِّي قَدْ أَتَيْتُكَ أَسْتَسْلِفُكَ. قَالَ وَأَيْضًا وَاللَّهِ لَتَمَلُّنَّهُ قَالَ إِنَّا قَدِ اتَّبَعْنَاهُ فَلاَ نُحِبُّ أَنْ نَدَعَهُ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَى أَىِّ شَىْءٍ يَصِيرُ شَأْنُهُ، وَقَدْ أَرَدْنَا أَنْ تُسْلِفَنَا وَسْقًا، أَوْ وَسْقَيْنِ ـ وَحَدَّثَنَا عَمْرٌو غَيْرَ مَرَّةٍ، فَلَمْ يَذْكُرْ وَسْقًا أَوْ وَسْقَيْنِ أَوْ فَقُلْتُ لَهُ فِيهِ وَسْقًا أَوْ وَسْقَيْنِ فَقَالَ أُرَى فِيهِ وَسْقًا أَوْ وَسْقَيْنِ ـ فَقَالَ نَعَمِ ارْهَنُونِي. قَالُوا أَىَّ شَىْءٍ تُرِيدُ قَالَ فَارْهَنُونِي نِسَاءَكُمْ. قَالُوا كَيْفَ نَرْهَنُكَ نِسَاءَنَا وَأَنْتَ أَجْمَلُ الْعَرَبِ قَالَ فَارْهَنُونِي أَبْنَاءَكُمْ. قَالُوا كَيْفَ نَرْهَنُكَ أَبْنَاءَنَا فَيُسَبُّ أَحَدُهُمْ، فَيُقَالُ رُهِنَ بِوَسْقٍ أَوْ وَسْقَيْنِ. هَذَا عَارٌ عَلَيْنَا، وَلَكِنَّا نَرْهَنُكَ اللأْمَةَ ـ قَالَ سُفْيَانُ يَعْنِي السِّلاَحَ ـ فَوَاعَدَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ، فَجَاءَهُ لَيْلاً وَمَعَهُ أَبُو نَائِلَةَ وَهْوَ أَخُو كَعْبٍ مِنَ الرَّضَاعَةِ، فَدَعَاهُمْ إِلَى الْحِصْنِ، فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ أَيْنَ تَخْرُجُ هَذِهِ السَّاعَةَ فَقَالَ إِنَّمَا هُوَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ، وَأَخِي أَبُو نَائِلَةَ ـ وَقَالَ غَيْرُ عَمْرٍو قَالَتْ أَسْمَعُ صَوْتًا كَأَنَّهُ يَقْطُرُ مِنْهُ الدَّمُ. قَالَ إِنَّمَا هُوَ أَخِي مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ وَرَضِيعِي أَبُو نَائِلَةَ ـ إِنَّ الْكَرِيمَ لَوْ دُعِيَ إِلَى طَعْنَةٍ بِلَيْلٍ لأَجَابَ قَالَ وَيُدْخِلُ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ مَعَهُ رَجُلَيْنِ ـ قِيلَ لِسُفْيَانَ سَمَّاهُمْ عَمْرٌو قَالَ سَمَّى بَعْضَهُمْ قَالَ عَمْرٌو جَاءَ مَعَهُ بِرَجُلَيْنِ وَقَالَ غَيْرُ عَمْرٍو أَبُو عَبْسِ بْنُ جَبْرٍ، وَالْحَارِثُ بْنُ أَوْسٍ وَعَبَّادُ بْنُ بِشْرٍ قَالَ عَمْرٌو وَجَاءَ مَعَهُ بِرَجُلَيْنِ ـ فَقَالَ إِذَا مَا جَاءَ فَإِنِّي قَائِلٌ بِشَعَرِهِ فَأَشَمُّهُ، فَإِذَا رَأَيْتُمُونِي اسْتَمْكَنْتُ مِنْ رَأْسِهِ فَدُونَكُمْ فَاضْرِبُوهُ. وَقَالَ مَرَّةً ثُمَّ أُشِمُّكُمْ. فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ مُتَوَشِّحًا وَهْوَ يَنْفَحُ مِنْهُ رِيحُ الطِّيبِ، فَقَالَ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ رِيحًا ـ أَىْ أَطْيَبَ ـ وَقَالَ غَيْرُ عَمْرٍو قَالَ عِنْدِي أَعْطَرُ نِسَاءِ الْعَرَبِ وَأَكْمَلُ الْعَرَبِ قَالَ عَمْرٌو فَقَالَ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَشَمَّ رَأْسَكَ قَالَ نَعَمْ، فَشَمَّهُ، ثُمَّ أَشَمَّ أَصْحَابَهُ ثُمَّ قَالَ أَتَأْذَنُ لِي قَالَ نَعَمْ. فَلَمَّا اسْتَمْكَنَ مِنْهُ قَالَ دُونَكُمْ. فَقَتَلُوهُ ثُمَّ أَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرُوهُ.
Ali bin Abdullah ya ba mu labari, Sufyan ya ba mu labari, Amr ya ce: Na ji Jabir bin Abdullah - Allah Ya yarda da shi - yana cewa: Manzon Allah ﷺ ya ce:
"Wanene zai yi wa Ka'b bin Al-Ashraf? Domin ya cutar da Allah da Manzonsa." Sai Muhammad bin Maslama ya tsaya ya ce: "Ya Manzon Allah! Kana son in kashe shi?" Ya ce: "Ee." Ya ce: "To ka bani izinin in faɗi wata magana (don ruɗe shi)." Ya ce: "Faɗa." Sai Muhammad bin Maslama ya je wurinsa ya ce: "Wannan mutumin (Muhammad) yana neman sadaka daga gare mu, kuma ya wahalar da mu, don haka na zo neman aro daga gare ka." Ya ce: "Wallahi, za ku gajiyace shi!" Ya ce: "Tunda mun bi shi, ba ma son barin sa har sai mun ga yadda lamarin zai ƙare. Muna so ka ba mu aro nauyin raƙumi ɗaya ko biyu na abinci." (Wasu masu riwaya sun bambanta kan ko nauyi ɗaya ne ko biyu). Ya ce: "To, amma ku jingina mini wani abu." Suka ce: "Me kake so?" Ya ce: "Ku jingina mini matanku." Suka ce: "Ta yaya za mu jingina maka matanmu alhali kai ne mafi kyau a cikin Larabawa?" Ya ce: "To ku jingina mini 'ya'yan ku." Suka ce: "Ta yaya za mu jingina maka 'ya'yan mu, sannan daga baya a raina su ana cewa an jingina su don nauyin abinci ɗaya ko biyu? Wannan kunya ce a gare mu, amma za mu jingina maka makaman mu." (Sufyan ya ce: Wato makamai). Suka yi wa'adi da shi cewa za su dawo. Sai ya zo wurinsa da dare tare da Abu Naila, wanda shine ɗan'uwan Ka'b ta hanyar shayarwa. Ya gayyace su zuwa katangarsa, sai ya sauko zuwa gare su. Matarsa ta ce masa: "Ina za ka fita a wannan lokacin?" Ya ce: "Ba kowa face Muhammad bin Maslama da ɗan'uwana Abu Naila." (Wanda ba Amr ba ya ce: Ta ce: "Ina jin murya kamar jini ne ke zubewa daga gare shi.") Ya ce: "Ba kowa face ɗan'uwana Muhammad bin Maslama da ɗan'uwa ta shayarwa Abu Naila. Mai karimci idan aka gayyace shi zuwa ga rauni da dare, zai amsa." Muhammad bin Maslama ya tafi tare da wasu mutane biyu. (An gaya wa Sufyan: Shin Amr ya ambaci sunayensu? Ya ce: Ya ambaci wasunsu. Amr ya ce: Ya zo da mutane biyu. Wanda ba Amr ba ya ce: Su ne Abu Abs bin Jabr, Al-Harith bin Aus, da Abbad bin Bishr. Amr ya ce: Ya zo da mutane biyu). Ya ce: "Idan ya zo, zan riƙe gashin kansa in shaƙa, idan kun ganina na riƙe kansa sosai, to ku buga shi." A wata riwaya ya ce: "Sannan in shaƙar da ku." Sai ya sauko zuwa gare su sanye da mayafinsa, yana warin turare. Ya ce: "Ban taɓa jin kamshi fiye da na yau ba." (Wanda ba Amr ba ya ce: Ya ce: "A wurina akwai matan Larabawa mafiya kamshi da cikakken kyau.") Amr ya ce: Sai ya ce: "Za ka bani izinin in shaƙa kanka?" Ya ce: "Ee." Sai ya shaƙa, sannan ya shaƙar da sahabbansa. Daga nan ya ce: "Za ka bani izini?" Ya ce: "Ee." Da ya riƙe shi ƙarfi, ya ce: "Kashe shi!" Sai suka kashe shi, daga nan suka zo ga Annabi ﷺ suka ba shi labari.
Khutba World ce ta fassara da bayyana shi, daga Larabci.
Annabi ﷺ ya ba da izinin wani aiki na musamman kan Kaʿb ibn al-Ashraf.
Annabi ﷺ ya tambayi wanda yake son kashe Kaʿb ibn al-Ashraf, domin bisa ga riwayar ya ɓata wa Allah da Manzonsa rai. Muhammad ibn Maslama ya nemi izini, sannan ya aiwatar da umarnin tare da wasu sahabbai.
Tsohon ma'aunin amfanin gona, wanda aka saba amfani da shi wajen auna babban adadin abinci.
Wani abu da ake bayarwa a matsayin tabbacin bashi; a nan mutanen sun bayar da makamansu a matsayin jingina.
Mutumin da ke da alaƙar iyali da wani saboda an shayar da su nonon uwa ɗaya.
Malaman gargajiya suna tattauna wannan riwaya a ƙarƙashin dokokin yaƙi da ikon shugaba. Sun fahimci cewa irin wannan umarnin kisa ba izinin ɗaukar doka a hannu ba ne: an aiwatar da shi da izinin Annabi ﷺ kuma a wani takamaiman yanayi na tarihi. Malamai kuma suna tattauna cewa ana kallon kalaman yaudara a yanayin yaƙi dabam da yaudara a hulɗar yau da kullum; wannan ba izini ba ne na yaudarar mutane ko amfani da ƙarfi gaba ɗaya.
- Kada a yi amfani da wannan labarin tarihi don halatta ɗaukar doka a hannu; mutane ba su da ikon amfani da ƙarfi.
- Idan akwai babbar barazana, a ɗauki kare al'umma da muhimmanci, kuma a yi aiki ƙarƙashin ikon doka da bayyananniyar alhaki.
- A tantance abubuwan da suka faru a lokacin yaƙi bisa mahallinsu na tarihi da na shari'a, ba a matsayin ƙa'idodin ɗabi'a na rayuwar yau da kullum ba.
Wannan riwaya sahih da ke cikin babi ɗaya tana ƙara bayani game da aikin da aka yi kan Kaʿb ibn al-Ashraf.
Sahih al-Bukhari · #4039 (Sahih)Wannan riwaya sahih tana bayyana wani balaguro na yaƙi da aka nufa da Abu Rafiʿ, kuma tana ƙara ba da mahallin ayyukan soja ƙarƙashin jagorancin Annabi ﷺ.
Hadisi kowace rana, a harshenka
Manhajar tana ba ka hadisi tare da bayani kowace rana, har ma a matsayin widget a wayarka. Ana amfani da ita kyauta.