Sunan Abi Dawud, hedîsa 152
Al-Mughirah ibn Shu'bah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Al-Mughirah ibn Shu'bah hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنِ الْحَسَنِ، وَعَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى، أَنَّ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ، قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ هَذِهِ الْقِصَّةَ . قَالَ فَأَتَيْنَا النَّاسَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُصَلِّي بِهِمُ الصُّبْحَ فَلَمَّا رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَرَادَ أَنْ يَتَأَخَّرَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ أَنْ يَمْضِيَ - قَالَ - فَصَلَّيْتُ أَنَا وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهُ رَكْعَةً فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى الرَّكْعَةَ الَّتِي سُبِقَ بِهَا وَلَمْ يَزِدْ عَلَيْهَا شَيْئًا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ وَابْنُ الزُّبَيْرِ وَابْنُ عُمَرَ يَقُولُونَ مَنْ أَدْرَكَ الْفَرْدَ مِنَ الصَّلاَةِ عَلَيْهِ سَجْدَتَا السَّهْوِ .
Hudbe bin Xalid ji me re vegot: Hemmam ji me re vegot, ji Qetade, ji Hesen û ji Zurare bin Evfa ku Muğîre bin Şu‘be got:
"Resûlullah ﷺ (di seferekê de) li paş ma." Paşê vê çîrokê anî ziman û got: "Em hatin cem xelkê û Ebdurehman bin Avf nimêja sibehê bi wan dida kirin. Gava wî Pêxember ﷺ dît, xwest ku paşve bikişe, lê Pêxember ﷺ bi îşaretê jê re got ku berdewam bike. Min û Pêxember ﷺ li pişt wî rek‘etek nimêj kir. Gava wî selam da, Pêxember ﷺ rabû ser piyan û ew rek‘eta ku berê qediyabû temam kir û tiştek lê zêde nekir." Ebû Dawûd dibêje: Ebû Seîd el-Xudrî, Ibn Zubeyr û Ibn Umer dibêjin: "Kî di nimêjê de tenê rek‘eteke tek bigihîje, divê du secdeyên sehwi (ji ber jibîrkirinê) bike."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ piştî nimêja cemaatê reketê ku wî ji dest dabû temam kir.
Yek yekeya nimêjê ye ku tê de, di nav tiştên din de, rawestan, rûkuʿ û secde hene.
Silava dawî ya aştiyê ye ku nimêj bi wê diqede.
Du secde ne ku di hin rewşan de ji ber xeletî an jibîrkirina di nimêjê de têne kirin.
Rîwayetê vedibêje ku Pêxember ﷺ li pey Abd al-Rahman ibn Awf nimêj kir û piştî selama wî reketê ku ji dest dabû pêk anî. Abu Dawud her wiha nêrîna Abu Saʿid al-Khudri, Ibn al-Zubayr û Ibn Umar li ser du secdeyan dema temamkirina hejmareke tek a reketan vedibêje. Ji ber ku ev rîwayet qels e, ew bi tenê nikare wê nêrînê piştrast bike. Mezhebên fiqhê hûrguliyên tevlîbûna nimêjê û temamkirina reketên ji destçûyî li ser bingeha delîlên bihêztir nîqaş dikin; di awayê sepandina wan de cudahî hene.
- Tevlî nimêja cemaatê ya ku dest pê kiriye bibe û li pey îmamê here, hetta hewce be paşê yên ji dest çûne temam bikî.
- Ji bo pirsên pratîkî yên derbarê reketên ji destçûyî de, şîretan li gorî delîlên bihêz û rêwerzên mezheba xwe bixwaze.
- Rîwayeteke qels bi tenê neke bingeha erkekê ji bo xwe an kesên din.
Ev rîwayeta sahih heman bûyerê vedibêje: tevlîbûna nimêja ku Abd al-Rahman ibn Awf pêşengî dikir û paşê temamkirina beşên nimêjê yên ji dest çûyî.
Sahih al-Bukhari · #477 (Sahih)Ev rîwayeta sahih nirxa taybet a nimêja cemaatê destnîşan dike û bingehgeke bihêz ji bo girîngiya wê peyda dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.