Sahih al-Bukhari, hedîsa 1218
Sahl ibn Sa'd rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Sahl ibn Sa'd hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَلَغَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ بِقُبَاءٍ كَانَ بَيْنَهُمْ شَىْءٌ، فَخَرَجَ يُصْلِحُ بَيْنَهُمْ فِي أُنَاسٍ مِنْ أَصْحَابِهِ، فَحُبِسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَانَتِ الصَّلاَةُ، فَجَاءَ بِلاَلٌ إِلَى أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ، إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ حُبِسَ وَقَدْ حَانَتِ الصَّلاَةُ، فَهَلْ لَكَ أَنْ تَؤُمَّ النَّاسَ قَالَ نَعَمْ إِنْ شِئْتَ. فَأَقَامَ بِلاَلٌ الصَّلاَةَ، وَتَقَدَّمَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَكَبَّرَ لِلنَّاسِ، وَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمْشِي فِي الصُّفُوفِ يَشُقُّهَا شَقًّا، حَتَّى قَامَ فِي الصَّفِّ، فَأَخَذَ النَّاسُ فِي التَّصْفِيحِ. قَالَ سَهْلٌ التَّصْفِيحُ هُوَ التَّصْفِيقُ. قَالَ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ لاَ يَلْتَفِتُ فِي صَلاَتِهِ، فَلَمَّا أَكْثَرَ النَّاسُ الْتَفَتَ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَشَارَ إِلَيْهِ، يَأْمُرُهُ أَنْ يُصَلِّيَ، فَرَفَعَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ يَدَهُ، فَحَمِدَ اللَّهَ، ثُمَّ رَجَعَ الْقَهْقَرَى وَرَاءَهُ حَتَّى قَامَ فِي الصَّفِّ، وَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى لِلنَّاسِ، فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ عَلَى النَّاسِ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَا لَكُمْ حِينَ نَابَكُمْ شَىْءٌ فِي الصَّلاَةِ أَخَذْتُمْ بِالتَّصْفِيحِ إِنَّمَا التَّصْفِيحُ لِلنِّسَاءِ، مَنْ نَابَهُ شَىْءٌ فِي صَلاَتِهِ فَلْيَقُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ ". ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ " يَا أَبَا بَكْرٍ، مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ لِلنَّاسِ حِينَ أَشَرْتُ إِلَيْكَ ". قَالَ أَبُو بَكْرٍ مَا كَانَ يَنْبَغِي لاِبْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يُصَلِّيَ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Sehl bîn Se'd (razîyallahu anh) ragihand: Xebera nakokiya di navbera gelê Benî Emr bîn Evf ên li Qubayê de gihîşte Resûlullah ﷺ, lewma ew ligel hinek ji hevalên xwe derket da ku di navbera wan de aştiyê çêbike. Resûlullah ﷺ li wir dereng ma û dema nimêjê hat. Bîlal hat cem Ebû Bekir û got:
"Ey Ebû Bekir! Resûlullah ﷺ dereng maye û dema nimêjê hatiye; tu dixwazî ji gel re bibî pêşnimêj?" Ebû Bekir got: "Erê, eger tu bixwazî." Paşê Bîlal îqame xwend û Ebû Bekir pêş ve çû û ji gel re tekbîr anî. Di vê navberê de Resûlullah ﷺ hat û di nav refan de derbas bû heta ku di refa yekem de sekinî, û destpê kirin çepik lêdan. Sehl dibêje: Tesfîh yanî çepiklêdan e. Ebû Bekir di nimêja xwe de li dora xwe nedinêrî, lê gava gel zêde çepik lê dan, wî li paş xwe mêze kir û dît ku Resûlullah ﷺ li wir e. Pêxember ﷺ îşaret jê re kir ku bila nimêjê bidomîne. Ebû Bekir destê xwe bilind kir, hemdê Allah kir, paşê gav bi gav paş ve vekişiya heta ku di refê de sekinî, û Resûlullah ﷺ pêş ve çû û ji gel re nimêj kir. Gava nimêj qediya, wî rûyê xwe da gel û got: "Ey gel! Çima we di nimêjê de tiştek qewimî we dest bi çepiklêdanê kir? Çepiklêdan tenê ji bo jinan e. Her kesê ku di nimêjê de tiştekî pê re rû bide, bila bibêje 'Subhanallah'." Paşê wî li Ebû Bekir mêze kir û got: "Ey Ebû Bekir! Gava min îşaret jê re kir, çi asteng kir ku tu ji gel re nebî pêşnimêj?" Ebû Bekir bersiv da: "Ne şayan e ku kurê Ebû Quhafe li pêşiya Resûlullah ﷺ nimêjê bike."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Di dema nimêjê de, di rewşeke taybet de “Subhan Allah” tê gotin, ne ku dest lê bixin.
Pêxember ﷺ çû Quba da ku nakokiyekê di navbera Benu 'Amr ibn 'Awf de çareser bike. Gava ew li wir hat derengxistin û dema nimêjê hat, Ebu Bekir heta hatina Pêxember ﷺ nimêj pêşengî kir.
Bangewazî ku nîşan dide nimêja ferz dê niha dest pê bike.
Lêdana destan bi hev re da ku di dema nimêjê de bala kesekî li ser tiştekî ku qewimî bikişîne.
Pesnêk ku wateya wê ev e: Allah ji her kêmasiyê munzeh û bilind e.
Zanyar ji vê rîwayetê têdigihîjin ku mêr di dema nimêjê de “Subhan Allah” dibêjin da ku bala îmamê li ser tiştekî bikişînin, lê jin di vê rewşê de destan lê didin. Hadîs herwiha nîşan dide ku dema îmam dereng bimîne, kesekî din dikare cemaatê pêşengî bike û Pêxember ﷺ piştî hatina xwe pêşengiya nimêjê girt. Xwe ragirtina Ebu Bekir rêz û hurmeta wî ji Pêxember ﷺ re nîşan dide; îşaret û paşve vekişîna wî bêyî ku nimêjê bi gotinan bibire pêk hat.
- Di dema nimêjê de bala îmamê bi gotin an kiryara ku hatiye diyarkirin li ser rewşeke taybet bikişînin; dest bi axaftinê nekin.
- Gava îmam dereng bimîne û dema nimêjê were, kesekî guncaw ji kesên amade dikare cemaatê pêşengî bike.
- Di navbera mirovan de li aşitiyê bikin, lê dema nimêjê jî li ber çavan bigirin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.