Sahih al-Bukhari, hedîsa 2508
Anas ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Anas ibn Malik hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ وَلَقَدْ رَهَنَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم دِرْعَهُ بِشَعِيرٍ، وَمَشَيْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِخُبْزِ شَعِيرٍ وَإِهَالَةٍ سَنِخَةٍ، وَلَقَدْ سَمِعْتُهُ يَقُولُ " مَا أَصْبَحَ لآلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ صَاعٌ، وَلاَ أَمْسَى ". وَإِنَّهُمْ لَتِسْعَةُ أَبْيَاتٍ.
Enes (x.j.q) wiha got: Bêguman Pêxember ﷺ zirxa xwe ji bo ceh danî rehnê. Carekê min nanê ceh û rûnê kevnar bir cem Pêxember ﷺ û min bihîst ku digot:
"Malbata Muhemmed ﷺ ne xwediyê tiştekî bû, heta ji bo taştê û şîvê jî tenê sahek hebû." Lêbelê ew neh malbat bûn.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ zirêhê xwe ji bo cehmê kir rehîn û bi sadejî jiya.
Danîna tiştekî biqîmet wekî garantî ji bo deynê.
Pîvaneke kevneşopî ya qebareyê ji bo dexlên xwarinê.
Rûnê helandî ku kevn bûbû û êdî bêhn an tama wê ya nû nema bû.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku rehînkirin destûr e û Pêxember ﷺ bixwe jî wî bikar aniye. Çar dibistanên hiqûqî yên sunî rehînkirin wek garantiyeke derbasdar ji bo deynê qebûl dikin, bi şertê ku merc û mafên her du aliyan bên parastin. Danasîna şertên wî yên jiyana sade nirxa sadeyiyê pesn dide, lê xizanî ji bo bawermendan ne şert e.
- Dema ku deyn digirî, rehînê bi awayekî zelal û dadperwerane bikar bîne.
- Nehêle ku kêmasiya maddî rûmet û spasdariya te ji te bistîne.
- Di malê de sadebijartî hilbijêre û bi xwarin û malê re bi baldarî tevbigere.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.