Sahih al-Bukhari, hedîsa 2914
Abu Qatadah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Qatadah hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ الأَنْصَارِيِّ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ كَانَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِبَعْضِ طَرِيقِ مَكَّةَ تَخَلَّفَ مَعَ أَصْحَابٍ لَهُ مُحْرِمِينَ وَهْوَ غَيْرُ مُحْرِمٍ، فَرَأَى حِمَارًا وَحْشِيًّا فَاسْتَوَى عَلَى فَرَسِهِ، فَسَأَلَ أَصْحَابَهُ أَنْ يُنَاوِلُوهُ سَوْطَهُ فَأَبَوْا، فَسَأَلَهُمْ رُمْحَهُ فَأَبَوْا، فَأَخَذَهُ ثُمَّ شَدَّ عَلَى الْحِمَارِ فَقَتَلَهُ، فَأَكَلَ مِنْهُ بَعْضُ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَأَبَى بَعْضٌ، فَلَمَّا أَدْرَكُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَأَلُوهُ عَنْ ذَلِكَ قَالَ " إِنَّمَا هِيَ طُعْمَةٌ أَطْعَمَكُمُوهَا اللَّهُ ". وَعَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ فِي الْحِمَارِ الْوَحْشِيِّ مِثْلُ حَدِيثِ أَبِي النَّضْرِ قَالَ " هَلْ مَعَكُمْ مِنْ لَحْمِهِ شَىْءٌ ".
Ebû Qetade (r.a.) wiha rivayet dike: Ew li gel Resûlullah (ﷺ) bû. Dema ku wan beşek ji rêya Mekkeyê qut kiribû, ew ligel hinek hevalên xwe yên ku di ihramê de bûn paş de ma, lê ew bi xwe ne di ihramê de bû. Wî kerekî kovî dît û siwarê hespê xwe bû; ji hevalên xwe xwest ku qamçiyê wî bidin wî, lê wan red kir. Paşê ji wan xwest ku rimê wî bidin wî, lê dîsa red kirin. Hingê ew bi xwe rimê hilda û êrîşî kerê kovî kir û ew kuşt. Hinek ji hevalên Pêxember (ﷺ) ji goştê wî xwarin, lê hinekan nexwar. Dema ku ew gihîştin Resûlullah (ﷺ), der barê vê yekê de jê pirsîn. Wî ferman kir:
"Ev xwarineke ku Allah daye we." Her wiha, ji Zeyd bin Eslem, ji Ata bin Yesar, ji Ebû Qetade jî di der barê kerê kovî de mîna hadîsa Ebû En-Nedr hatiye rivayetin. Tê gotin ku Resûlullah (ﷺ) pirsî: "Ma tiştek ji goştê wî li cem we heye?"
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Nêçîrvanekî ku di îhramê de nîne dikare ji bo hecîyên di îhramê de nêçîrê bike.
Rewşeke pîroz e ku tê de kes di dema hecê an umreyê de hin rêgezên taybet bi cih tîne.
Heywanekî kovî ye ku li vir wek nêçîra helal tê qesd kirin, ne kerê malî.
Zanyarên klasîk ji vê yekê derdixin ku kesê ku di îhramê de nîne dikare nêçîra heywanên kovî bike û hecîyên di îhramê de dikarin wê bixwin, heya ku wan bixwe heywan neajotibe, alîkariya nêçîrê nekiribe û nekuştibe. Mezhebên fiqhê sînorên rast ên alîkariya nêçîrê û xwarina goştê wê nîqaş dikin; hedîs eşkere dike ku tenê di îhramê de bûn xwarinê bixweber qedexe nake.
- Dema tu xwarinê di îhramê de dinirxînî, ne tenê bifikire ka çi hatiye xwarin, lê herwiha bipirse kê heywan ajotiye û kuştiye.
- Heke tu di derbarê rêgezeke olî de dudilî yî, berî ku tevbigere ravekirinê bixwaze.
- Sînorkirinên îhramê bi rê ve bibe û alîkariya kesên din neke ku tiştên qedexekirî ji wan re bikin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.