Sahih al-Bukhari, hedîsa 4817
Abdullah ibn Mas'ud rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Mas'ud hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ اجْتَمَعَ عِنْدَ الْبَيْتِ قُرَشِيَّانِ وَثَقَفِيٌّ ـ أَوْ ثَقَفِيَّانِ وَقُرَشِيٌّ ـ كَثِيرَةٌ شَحْمُ بُطُونِهِمْ قَلِيلَةٌ فِقْهُ قُلُوبِهِمْ فَقَالَ أَحَدُهُمْ أَتُرَوْنَ أَنَّ اللَّهَ يَسْمَعُ مَا نَقُولُ قَالَ الآخَرُ يَسْمَعُ إِنْ جَهَرْنَا وَلاَ يَسْمَعُ إِنْ أَخْفَيْنَا. وَقَالَ الآخَرُ إِنْ كَانَ يَسْمَعُ إِذَا جَهَرْنَا فَإِنَّهُ يَسْمَعُ إِذَا أَخْفَيْنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {وَمَا كُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلاَ أَبْصَارُكُمْ وَلاَ جُلُودُكُمْ} الآيَةَ. وَكَانَ سُفْيَانُ يُحَدِّثُنَا بِهَذَا فَيَقُولُ حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ أَوِ ابْنُ أَبِي نَجِيحٍ أَوْ حُمَيْدٌ أَحَدُهُمْ أَوِ اثْنَانِ مِنْهُمْ، ثُمَّ ثَبَتَ عَلَى مَنْصُورٍ، وَتَرَكَ ذَلِكَ مِرَارًا غَيْرَ وَاحِدَةٍ. حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي مَنْصُورٌ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، بِنَحْوِهِ.
Ji Abdullah (razîyallahu anh) hatiye ragihandin: Li nêzîkî Beytê (Kebeyê) du kesên ji Qureyşê û yekî ji Seqîfê (an jî du kesên ji Seqîfê û yekî ji Qureyşê) civiyan. Zikên wan mezin bûn, lê fêm û zanebûna dilên wan kêm bû. Yekî ji wan got:
"Gelo hûn difikirin ku Allah tiştên em dibihîzin dibihîze?" Yê din got: "Eger em bilind biaxivin Ew dibihîze, lê eger em nizim biaxivin Ew nabihîze." Yê sêyemîn got: "Eger Ew dema em bilind diaxivin dibihîze, bêguman dema em nizim jî diaxivin Ew dibihîze." Hingê Allah Ezze we Celle ev ayet nazil kir: {Hûn xwe nediparastin da ku guhên we, çavên we û çermên we li dijî we şahidiyê bikin...} (41:22). Sufyan dema vê hedîsê ji me re digot, digot: "Mensûr an Îbn Ebî Necîh an Humeyd - yek an du kesên ji wan ji me re got." Paşê ew li ser Mensûr sekinî û gelek caran dev ji behskirina yên din berda. Emr bin Elî ji me re got: Yehya ji me re got: Sufyan es-Sewrî ji me re got: Mensûr ji min re got, ji Mujahid, ji Ebû Me'mer, ji Abdullah, mîna vê yekê.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Xwedê heta pispisê jî dibihîze û dê bibe ku hestên xwe yên me şahidiyê bikin.
Li kêleka Ka'beyê, sê zilam li ser vê yekê diaxivîn ka Xwedê dema wan bi dengekî nizm diaxivin gotinên wan dibihîze an na. Wehyê sûreya Fussilat 41:22–23 ramana wan red dike ku kirinên veşartî ji zanîn û şahidiya Xwedê direvin.
Qebîleyeke Ereb ji Ta'ifê.
Di ayetê de ev tê wateya çermên ku dê di Roja Qiyametê de li dijî mirovan şahidiyê bikin.
Têgihiştinek ku alîkariya mirovan dike rastiyê nas bike û li gorî wê tevbigere.
Zanyar diyar dikin ku bihîstina Xwedê tenê bi gotinên ku tên bihîstin an bi dengekî bilind tên gotin sînordar nabe: tiştek ji gotin an kirinên mirovan derveyî zanîna Wî namîne. Ayet hişyar dike ku bihîstin, çav û çerm dikarin di Roja Qiyametê de şahidiyê bikin. Ji ber vê yekê, zanyarên tefsîrê vê rivayetê bikar tînin da ku wateya sûreya Fussilat 41:22 rave bikin û tekez dikin ku bawerî bi zanîna hemûtiştî ya Xwedê re pêdivî bi tevgera hişyar heye, heta dema ku kesekî din li wir tune be jî.
- Bi rastî û hişyarî biaxive, heta dema ku bi dengekî nizm diaxivî an tenê yî jî.
- Berî ku biryarekê bidî, bîr bîne ku Xwedê gotin û kirinên te dizane.
- Bihîstin, çav û laşê xwe ji bo başiyê bi kar bîne û ji tiştên ku paşê dê te şerm bikin dûr bikeve.
Ev rivayeta sahih bi riya Ibn Mas'ud jî gotinên sûreya Fussilat bi ramana ku kirinên veşartî ji Xwedê re veşartî namînin ve girêdide.
Sahih al-Bukhari · #4818 (Sahih)Ev rivayeta sahih ravekirina sûreya Fussilat zelaltir dike û ji bo beşa li ser şahidî û hesabdanê çarçoveyeke zêde peyda dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.