Sahih al-Bukhari, hedîsa 7239
Abdullah ibn Abbas rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Abbas hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو حَدَّثَنَا عَطَاءٌ، قَالَ أَعْتَمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالْعِشَاءِ فَخَرَجَ عُمَرُ فَقَالَ الصَّلاَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، رَقَدَ النِّسَاءُ وَالصِّبْيَانُ، فَخَرَجَ وَرَأْسُهُ يَقْطُرُ يَقُولُ " لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي ـ أَوْ عَلَى النَّاسِ، وَقَالَ سُفْيَانُ أَيْضًا، عَلَى أُمَّتِي ـ لأَمَرْتُهُمْ بِالصَّلاَةِ هَذِهِ السَّاعَةَ ". قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْ عَطَاءٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَخَّرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم هَذِهِ الصَّلاَةَ فَجَاءَ عُمَرُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ رَقَدَ النِّسَاءُ وَالْوِلْدَانُ. فَخَرَجَ وَهْوَ يَمْسَحُ الْمَاءَ عَنْ شِقِّهِ يَقُولُ " إِنَّهُ لَلْوَقْتُ، لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي ". وَقَالَ عَمْرٌو حَدَّثَنَا عَطَاءٌ لَيْسَ فِيهِ ابْنُ عَبَّاسٍ أَمَّا عَمْرٌو فَقَالَ رَأْسُهُ يَقْطُرُ. وَقَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ يَمْسَحُ الْمَاءَ عَنْ شِقِّهِ. وَقَالَ عَمْرٌو لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي. وَقَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ إِنَّهُ لَلْوَقْتُ، لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي. وَقَالَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
Ata ragihand: Şevekê Pêxember ﷺ nimêja îşayê dereng xist, loma Omer çû ba wî û got:
"Ey Resûlê Allah! Nimêj! Jin û zarok razane." Pêxember ﷺ di heman demê de av ji serê wî diçikiya derket û got: "Heke netirsiyama ku ev yek li ser ummeta min giran be, min dê ferman bidaya wan ku di vê saetê de nimêj bikin."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ nimêja Îşaê talî xist da ku civaka xwe ne bar bike.
Omer bal kişand ser vê yekê ku jin û zarok xew kiribûn, lê nimêja Îşaê hatibû talîxistin. Pêxember ﷺ derket derve û rave kir ku wî nimêj di wextê ewqas dereng de ferz nekiribû, ji ber ku ditirsiya ev yek dê civaka wî bar bike.
Nimêja êvarê ya farz e ku wextê wê piştî wendabûna şefeqa êvarê dest pê dike.
Kirina erk an jî rêbazekê ewqas giran ku bê hewce mirov lê bi zehmet bike.
Zanyarên klasîk ji vê yekê derdixin ku talîxistina nimêja Îşaê heta paşê di şevê de dikare xwedî feyz be, heya ku ew kesên amade bar neke û nimêj di nav wextê diyarkirî de were kirin. Gotinên Pêxember ﷺ herwiha nîşan didin ku hêsankirin û dilovanî ji bo civakê girîngiya mezin hene. Mezhebên fikhê destûra talîxistinê didin; tercîha rast û şert bi mezhebê ve diguhere û, di nav tiştên din de, bi rewşa civakê ve girêdayî ye.
- Dema nimêja bi cemaatê organîze dikin, rewşa jinan, zarokan û kesên din ên amade li ber çavan bigirin.
- Nimêjê wisa talî nexin ku mirov nikaribin wê di wextê diyarkirî de pêk bînin.
- Di rêberiya olî de rêbazeke derbasdar û pêkan hilbijêrin ku bê hewce mirov bar neke.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.