Sahih Muslim, hedîsa 4354
Anas ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Anas ibn Malik hatiye rîwayetkirin
Sahih Muslim bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ - وَاللَّفْظُ لأَبِي بَكْرٍ - قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ حَجَّاجِ بْنِ أَبِي عُثْمَانَ، حَدَّثَنِي أَبُو رَجَاءٍ، مَوْلَى أَبِي قِلاَبَةَ عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، حَدَّثَنِي أَنَسٌ، أَنَّ نَفَرًا، مِنْ عُكْلٍ ثَمَانِيَةً قَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَايَعُوهُ عَلَى الإِسْلاَمِ فَاسْتَوْخَمُوا الأَرْضَ وَسَقُمَتْ أَجْسَامُهُمْ فَشَكَوْا ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ " أَلاَ تَخْرُجُونَ مَعَ رَاعِينَا فِي إِبِلِهِ فَتُصِيبُونَ مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا " . فَقَالُوا بَلَى . فَخَرَجُوا فَشَرِبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا فَصَحُّوا فَقَتَلُوا الرَّاعِيَ وَطَرَدُوا الإِبِلَ فَبَلغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ فَأُدْرِكُوا فَجِيءَ بِهِمْ فَأَمَرَ بِهِمْ فَقُطِعَتْ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ وَسُمِرَ أَعْيُنُهُمْ ثُمَّ نُبِذُوا فِي الشَّمْسِ حَتَّى مَاتُوا . وَقَالَ ابْنُ الصَّبَّاحِ فِي رِوَايَتِهِ وَاطَّرَدُوا النَّعَمَ . وَقَالَ وَسُمِّرَتْ أَعْيُنُهُمْ .
Enes (r.a.) wiha ragihand: Heşt mêr ji eşîra Ukl hatin cem Resûlullah ﷺ û li ser Îslamê bi wî re bey'et kirin. Lê belê, hewaya wê derê li wan nehat û nexweş ketin. Wan ev yek ji Resûlullah ﷺ re şikayet kir. Wî ferman da:
"Ma hûn naçin cem şivanê me yê deveyan û ji mîz û şîrê wan vedixwin?" Wan got: "Belê." Çûn û ji mîz û şîrê deveyan vexwarin û sax bûn. Paşê wan şivan kuştin û deve revandin. Ev xeber gihîşte Resûlullah ﷺ. Wî kes şandin pey wan; ew hatin girtin û anîn cem wî. Wî emir da, dest û lingên wan hatin jêkirin, çavên wan hatin sûtandin û paşê ew di bin tavê de hatin avêtin heya ku mirin. Di riwayeta Ibn Sebbah de tê gotin ku wan heywan revandin û çavên wan hatin sûtandin.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Vê vegotin ceza giran aşt dike ji bo kuştinê û dizîna deveyan.
Heşt zilamên ji eşîra Uklê piştî hatina xwe ya Medîneyê nexweş ketin. Piştî ku bi şîreta Pêxember ﷺ şîr û mîzê deveyê vexwarin û baş bûn, şivan kuştin û dewan dizîn.
Şîdeta çekdarî û talankirina bi zorê ku ewlehiya mirovan dixe xeterê.
Di hin rewşên mirinê an birîndarbûna laşî de berdêlek pereyî ya ku bi qanûnê hatiye diyarkirin.
Navê eşîra ku ew heşt zilam pê ve girêdayî bûn.
Zanyarên klasîk vê bûyerê di çarçoveya rêzikên hirabah û qisasê de nîqaş dikin. Ew tekez dikin ku zilaman ne tenê dewan dizîn, lê şivan jî kuştin; ji ber vê yekê ceza ya ku hatiye gotin bi sûcên wan ên giran ve girêdayî ye. Fiqhzan lêkolîn dikin ka cezayên cuda yên di Quranê de çawa li gorî cewherê sûcê tên sepandin. Ev vegotin destûrê nade kesên takekes ku xwe bi xwe ceza bicîh bînin: biryarên cezayên sûcî mafê desthilatên peywendîdar in û divê li gorî rêzikên delîl û qanûnê yên derbasdar bin.
- Lênêrîna nexweşan bike û wan ber bi alîkariya guncaw ve bişîne.
- Bawerî berpirsiyariyê jî tîne: xiyanet, şîdet û dizî zirareke giran dide qurbanan.
- Bihêle dadwer û desthilatên peywendîdar ceza û qisasê birêve bibin; tu carî dadmendiyê bi destê xwe pêk neyne.
Ev vegotina sahih di nav vegotinên derbarê zilamên Uklê de ye û ravekirina sûcên wan û ceza ya paşê temam dike.
Sahih Muslim · #4355 (Sahih)Ev vegotin jî bûyerê bi riya Enesê vedibêje û guhertoyeke din a çîrokê pêşkêş dike.
Sahih al-Bukhari · #233 (Sahih)Ev vegotina sahih jî dibêje ku zilamên nexweş ên ji eşîra Uklê ber bi dewan ve hatin şandin û ji wan vexwarin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.