Sunan an-Nasa'i, hedîsa 310
Aishah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aishah hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ أَوْ ذَاتِ الْجَيْشِ انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْتِمَاسِهِ وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَتَى النَّاسُ أَبَا بَكْرٍ - رضى الله عنه - فَقَالُوا أَلاَ تَرَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِالنَّاسِ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ . فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ - رضى الله عنه - وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسَ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ . قَالَتْ عَائِشَةُ فَعَاتَبَنِي أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ وَجَعَلَ يَطْعُنُ بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي فَمَا مَنَعَنِي مِنَ التَّحَرُّكِ إِلاَّ مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَخِذِي فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ آيَةَ التَّيَمُّمِ . فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ . قَالَتْ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ .
Aişe (r.a.) wiha got:
"Em bi Resûlê Xwedê ﷺ re di yek ji seferên wî de derketin. Dema em gihîştin Bêda an jî Zat el-Ceyşê, gerdenbendeke min qetiya û kete erdê. Resûlê Xwedê ﷺ ji bo dîtina wê li wir sekinî û xelk jî pê re sekinîn. Lê ew ne li nêzî avê bûn û li cem wan jî av tunebû. Xelk hatin cem Ebû Bekir (r.a.) û gotin: 'Ma tu nabînî Aişeyê çi kir? Wê Resûlê Xwedê ﷺ û xelk sekinand, lê ew ne li nêzî avê ne û av jî li cem wan tune ye.' Ebû Bekir (r.a.) hat, di wê demê de Resûlê Xwedê ﷺ serê xwe danîbû ser ranê min û razabû. Wî got: 'Te Resûlê Xwedê ﷺ û xelk sekinand, lê ew ne li nêzî avê ne û av jî li cem wan tune ye.'" Aişeyê (r.a.) got: "Ebû Bekir ez şermezar kirim û tiştên ku Xwedê xwest got. Wî destê xwe li kêleka min dixist, lê tenê ji ber ku Resûlê Xwedê ﷺ li ser ranê min bû, min nikaribû bilivim. Resûlê Xwedê ﷺ heta sibehê razaya û bê av şiyar bû. Paşê Xwedayê Ezîz û Celîl ayeta teyemmumê nazil kir. Useyd bin Hudeyr got: 'Ey malbata Ebû Bekir! Ev ne yekem bereketa we ye.'" Wê got: "Paşê me ew deve ya ku ez siwar bûbûm rakirin ser piyan û me gerdenbend di binê wê de dît."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Dema av tune bû, Allah tewemmum kir alîkariyek ji bo civakê.
Di dema rêwîtiyekê de, gerdena Aişeyê qut bû û komê rawesta da ku wê bibîne. Ji ber ku av tune bû, ayeta derbarê tewemmumê de hat xwarê; gerden paşê di bin deve de hate dîtin.
Paqijkirina ayînî bi axa paqij, dema av tune be an nayê bikaranîn.
Navên cihên ku di rivayetê de wekî cihên di rêwîtiyê de tên gotin.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku tewemmum ji aliyê Allah ve wekî şûngirê wudûyê hatiye dayîn dema ku av tune be. Mezhebên fiqhê şert û rêbaza rast a pêkanîna wê li ser bingeha vê û nivîsên din nîqaş dikin. Ev bûyer her wiha nîşan dide ku civak di rêwîtiyê de dikare bi rêberê xwe re bisekine û li bendê bimîne, û ku ceribandinek dikare bibe sedema rêberiya îlahî ya mayînde.
- Dema av tune be, qaîdeyên rast ên tewemmumê fêr bibe û nimêjê nehêle.
- Bi sebir û rêz tevbigihe bi kesê ku bê mebest derengiyekê çêdike.
- Rewşeke dijwar wekî derfetekê bibîne ku hidayeta Allah bixwazî û qaîdeyên pratîkî yên îbadetê fêr bibî.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.