Sunan an-Nasa'i, hedîsa 4034
Anas ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Anas ibn Malik hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ نَافِعٍ أَبُو بَكْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بَهْزٌ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، قَالَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، وَثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ نَفَرًا، مِنْ عُرَيْنَةَ نَزَلُوا فِي الْحَرَّةِ فَأَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ فَأَمَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَكُونُوا فِي إِبِلِ الصَّدَقَةِ وَأَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا فَقَتَلُوا الرَّاعِيَ وَارْتَدُّوا عَنِ الإِسْلاَمِ وَاسْتَاقُوا الإِبِلَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي آثَارِهِمْ فَجِيءَ بِهِمْ فَقَطَّعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ وَسَمَّرَ أَعْيُنَهُمْ وَأَلْقَاهُمْ فِي الْحَرَّةِ . قَالَ أَنَسٌ فَلَقَدْ رَأَيْتُ أَحَدَهُمْ يَكْدُمُ الأَرْضَ بِفِيهِ عَطَشًا حَتَّى مَاتُوا .
Enes (rz) ragihand: Çend kesên ji eşîra Ureyne li Herreya bi cih bûn û hatin cem Pêxemberê Xwedê ﷺ. Hewa û avhewaya Medîneyê li wan nehat, lewma Resûlullah ﷺ ferman da wan ku li ba deveên sedeqeyê bimînin û ji şîr û mîza wan vexwin. Lê wan şivan kuşt, ji Îslamê vegeriyan û deve ajotin birin. Resûlullah ﷺ kes şandin pey wan û ew anîn; paşê ferman da ku dest û lingên wan bên jêkirin, çavên wan bên derxistin û ew li Herreya hatin hiştin. Enes got:
"Min dît yekî ji wan ji tîbûnê erdê bi devê xwe dikela heta ku mirin."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Vegotin şîrovekirina cezayê piştî kuştinê û talankirina bi tundûtûjiyê dike.
Komek ji ‘Uraynah hat Medîneyê, ji ber hewayê nexweş ket û destûr wergirt ku li cem deveyên sadaqeyê bimîne. Paşê wan şivan kuşt, dewan birin û hatin girtin.
Deve ku wek sədəqeya ferz hatine komkirin.
Deştêke lavayî ya zinarî li nêzî Medîneyê.
Tundûtûjiya çekdarî an talankirin ku ewlehiya mirovan dixe xetereyê.
Zanyarên klasîk vê bûyerê di çarçoveya rêgezên hirabayê de dinirxînin: kuştina şivan û talankirina dewan sûcên giran bûn û cezayekî dadgehê li pey wan hat. Qur’an ji bo hirabayê cezayên cihê dibêje; fuqehayî van cezan bi cûre û giraniya tundûtûjiya hatî kirin ve girêdidin. Çar mezhebên Sunnî cezakirinê wek mafê desthilata rewa dibînin, ne mafê kesên takekes. Di vegotinê de behskirina riddetê nayê wê wateyê ku hemwelatiyên sivîl dikarin kesekî bi xwe ceza bikin; divê doz di çarçoveya pêvajoya qanûnî de û li ser bingeha delîlan were nirxandin.
- Mirovan û milkê wan biparêze û tundûtûjiya giran ragihîne desthilatên peywendîdar.
- Dozên sûcî bihêle dadgeheke rewa çareser bike; xwe dadger kirin neheqî û xeterê çêdike.
- Ji kesên di tengaviyê de lênêrîn bike û di heman demê de tedbîrên guncaw bistîne da ku pêşî li îstîsmarê were girtin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.