Sunan an-Nasa'i, hedîsa 588
Abdullah ibn Umar rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Umar hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا كَثِيرُ بْنُ قَارَوَنْدَا، قَالَ سَأَلْتُ سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ صَلاَةِ، أَبِيهِ فِي السَّفَرِ وَسَأَلْنَاهُ هَلْ كَانَ يَجْمَعُ بَيْنَ شَىْءٍ مِنْ صَلاَتِهِ فِي سَفَرِهِ فَذَكَرَ أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ كَانَتْ تَحْتَهُ فَكَتَبَتْ إِلَيْهِ وَهُوَ فِي زَرَّاعَةٍ لَهُ أَنِّي فِي آخِرِ يَوْمٍ مِنْ أَيَّامِ الدُّنْيَا وَأَوَّلِ يَوْمٍ مِنَ الآخِرَةِ . فَرَكِبَ فَأَسْرَعَ السَّيْرَ إِلَيْهَا حَتَّى إِذَا حَانَتْ صَلاَةُ الظُّهْرِ قَالَ لَهُ الْمُؤَذِّنُ الصَّلاَةَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ . فَلَمْ يَلْتَفِتْ حَتَّى إِذَا كَانَ بَيْنَ الصَّلاَتَيْنِ نَزَلَ فَقَالَ أَقِمْ فَإِذَا سَلَّمْتُ فَأَقِمْ . فَصَلَّى ثُمَّ رَكِبَ حَتَّى غَابَتِ الشَّمْسُ قَالَ لَهُ الْمُؤَذِّنُ الصَّلاَةَ . فَقَالَ كَفِعْلِكَ فِي صَلاَةِ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ . ثُمَّ سَارَ حَتَّى إِذَا اشْتَبَكَتِ النُّجُومُ نَزَلَ ثُمَّ قَالَ لِلْمُؤَذِّنِ أَقِمْ فَإِذَا سَلَّمْتُ فَأَقِمْ . فَصَلَّى ثُمَّ انْصَرَفَ فَالْتَفَتَ إِلَيْنَا فَقَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الأَمْرُ الَّذِي يَخَافُ فَوْتَهُ فَلْيُصَلِّ هَذِهِ الصَّلاَةَ " .
Kesîr bîn Qarawenda got:
"Min ji Salim bîn Ebdullah pirsî ka bavê wî di seferê de çawa nimêj dikir. Me jê pirsî: 'Gelo wî di sefera xwe de tiştek ji nimêjên xwe cem kiribû?' Wî got ku Sefiyye bint Ebî Ubeyd jinbira wî bû û dema ew li erdekî xwe yê çandiniyê bû, nameyek ji wî re nivîsand û got: 'Ev roja dawî ya rojên min ên dinyayê ye û roja yekem a axretê ye.' Lewma siwar bû û bi lez ber bi wê ve çû. Dema ku wextê nimêja nîvro hat, muezzîn jê re got: 'Ey Ebû Ebdur-Rehman, nimêj!' Lê wî guh neda wî heta ku wextê her du nimêjan hat cem hev. Hingê daket û got: 'Îqametê bêje û gava ez selam bidim, dîsa îqametê bêje.' Paşê siwar bû û çû heta ku roj ava bû. Muezzîn jê re got: 'Nimêj!' Wî got: 'Wekî ku te ji bo nîvro û eysrê kir, bike.' Paşê çû heta ku stêrk derketin, daket û ji muezzîn re got: 'Îqametê bêje û gava ez selam bidim, dîsa îqametê bêje.' Nimêj kir, paşê vegeriya û li me mêze kir û got: 'Resûlullah ﷺ gotiye: «Gava yek ji we rastî karekî acîl were ku ditirse ji dest bide, bila vê nimêjê bike.»'" (Wateya vê ew e ku ew dimir)
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Îbn Omer di rêwîtiya lezgîn de nimêjan cem kir da bigihîje jina xwe ya li ser mirinê.
Safiyye bint Ebî Ubeýd ji Îbn Omer re nivîsî ku ew li ser mirinê bû. Ew lez kir ku bigihîje wê û di rê de nimêjan cem kir.
Bangê ku rasterast berî destpêka nimêja farz tê gotin.
Silava dawî ya aşitiyê ku nimêj bi wê diqede.
Nimêjên nîvro û piştî nîvro.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku rewşeke lezgîn di rêwîtiyê de dikare destûrê bide cemkirina nimêjan. Îbn Omer nimêjên Zhuhr û Asr bi hev re kir, û paşê Maghrib û Îşa bi hev re kir. Mezhebên fiqhê di şertên cemkirina nimêjan de cuda ne; ev veguhastin destûrê nade ku nimêj bê sedemeke derbasdar bên cemkirin. Nimêj di şêwe û rêza xwe ya diyarkirî de dimînin.
- Di rewşeke giran û lezgîn de ji hêsaniyên nimêjê yên ku rêzikên Îslamê destûrê didin sûdê bigire.
- Berî demê fêr bibe ku mezheba te şertên cemkirina nimêjan di rêwîtiyê de çawa destnîşan dike, da ku di rewşa awarte de bi baldarî tevbigere.
- Nehêle rêwîtiyeke lezgîn bibe sedem ku nimêj ji bîr bikî: plan bike ku li ku derê dikarî rawestî û nimêj bikî.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.