Sahih al-Bukhari, hadithi 112
Transmetuar nga Abu Huraira. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Nga al‑Bukhari deri te Abu Hurayra
- 1Abu Nu'aym al‑Fadl ibn Dukaynia transmetoi al‑Bukhariأَبُو نُعَيْمٍ الْفَضْلُ بْنُ دُكَيْنٍ
- 2Shaybanشَيْبَانُ
- 3Yahyaيَحْيَى
- 4Abu Salamaأَبِي سَلَمَةَ
- 5Abu Hurayraأَبِي هُرَيْرَةَ
Renditja është si në tekstin arabisht të këtij transmetimi. Emrat janë transliteruar nga arabishtja në alfabetin latin. Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ الْفَضْلُ بْنُ دُكَيْنٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ خُزَاعَةَ، قَتَلُوا رَجُلاً مِنْ بَنِي لَيْثٍ عَامَ فَتْحِ مَكَّةَ بِقَتِيلٍ مِنْهُمْ قَتَلُوهُ، فَأُخْبِرَ بِذَلِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَكِبَ رَاحِلَتَهُ، فَخَطَبَ فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ حَبَسَ عَنْ مَكَّةَ الْقَتْلَ ـ أَوِ الْفِيلَ شَكَّ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ـ وَسَلَّطَ عَلَيْهِمْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْمُؤْمِنِينَ، أَلاَ وَإِنَّهَا لَمْ تَحِلَّ لأَحَدٍ قَبْلِي، وَلاَ تَحِلُّ لأَحَدٍ بَعْدِي أَلاَ وَإِنَّهَا حَلَّتْ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، أَلاَ وَإِنَّهَا سَاعَتِي هَذِهِ حَرَامٌ، لاَ يُخْتَلَى شَوْكُهَا، وَلاَ يُعْضَدُ شَجَرُهَا، وَلاَ تُلْتَقَطُ سَاقِطَتُهَا إِلاَّ لِمُنْشِدٍ، فَمَنْ قُتِلَ فَهُوَ بِخَيْرِ النَّظَرَيْنِ إِمَّا أَنْ يُعْقَلَ، وَإِمَّا أَنْ يُقَادَ أَهْلُ الْقَتِيلِ ". فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ فَقَالَ اكْتُبْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ " اكْتُبُوا لأَبِي فُلاَنٍ ". فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ إِلاَّ الإِذْخِرَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَإِنَّا نَجْعَلُهُ فِي بُيُوتِنَا وَقُبُورِنَا. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِلاَّ الإِذْخِرَ، إِلاَّ الإِذْخِرَ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ يُقَالُ يُقَادُ بِالْقَافِ. فَقِيلَ لأَبِي عَبْدِ اللَّهِ أَىُّ شَىْءٍ كَتَبَ لَهُ قَالَ كَتَبَ لَهُ هَذِهِ الْخُطْبَةَ.
Transmeton Ebu Hurejra, r.a.: Në vitin e Çlirimit të Mekës, fisi Huza'a vrau një burrë nga fisi Benu Lejth si hakmarrje për një të vrarë të tyre. Për këtë u njoftua Pejgamberi ﷺ, i cili hipi në kafshën e tij dhe mbajti një hytbe duke thënë:
"Allahu e ka ndaluar vrasjen në Mekë - ose elefantin (transmetuesi dyshon në këtë fjalë) - dhe u ka dhënë pushtet mbi ta të Dërguarit të Tij ﷺ dhe besimtarëve. Kini kujdes! Ajo nuk ka qenë e lejuar për askënd para meje dhe nuk do të jetë e lejuar për askënd pas meje. Ajo më është lejuar mua vetëm për një orë të ditës. Kini kujdes! Tani ajo është vend i shenjtë: nuk këputet gjembaku i saj, nuk priten drurët e saj dhe nuk merret sendi i humbur i saj përveç nga ai që e shpall publikisht. Kushdo që vritet, familja e tij ka të drejtën e zgjedhjes midis dy opsioneve: ose të marrë dëshpërimin (dijetin), ose të zbatojë hakmarrjen (kisas)." Atëherë erdhi një burrë nga Jemeni dhe tha: "Më shkruaj këtë, o i Dërguari i Allahut ﷺ!" Pejgamberi ﷺ urdhëroi: "Shkruajani Ebu Fulanit." Një burrë nga Kurejshi tha: "Përveç barit idhkhir, o i Dërguari i Allahut ﷺ, sepse ne e përdorim në shtëpitë dhe varret tona." Pejgamberi ﷺ tha: "Përveç idhkirit, përveç idhkirit." Ebu Abdullahu thotë se fjala 'jukadu' lexohet me shkronjën 'kaf'. Kur u pyet Ebu Abdullahu se çfarë iu shkrua atij, ai u përgjigj: "Iu shkrua kjo hytbe."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Profeti ﷺ konfirmoi shenjtërinë e Mekës dhe kërkoi që predikimi i tij të shkruhej.
Në vitin e Çlirimit të Mekës, një burrë nga Huza'a vrau një burrë nga Benu Lejth si hakmarrje për një anëtar të fisit të vet. Atëherë, Profeti ﷺ mbajti një predikim për shenjtërinë e Mekës dhe, me kërkesën e një burri nga Jemeni, kërkoi që ai të shkruhej.
Kompensim financiar për të afërmit e një personi të vrarë.
Një vendim i ligjshëm sipas të cilit kryesi dënohet për vdekjen e viktimës në përputhje me rregullat.
Një send që dikush e gjen në një vend publik dhe për të cilin duhet të njoftohet, që pronari të mund ta rimarrë.
Dijetarët nxjerrin prej kësaj se Meka ka një status të veçantë si vend i shenjtë: bimët dhe pemët e saj nuk duhen dëmtuar, ndërsa sendet e gjetura duhen bërë të njohura. Përjashtimi për barin idhkhir tregon se një nevojë e qartë praktike mund të merret parasysh në zbatimin e rregullave. Transmetimi tregon gjithashtu rëndësinë e shkrimit të dijes për ta ruajtur atë. Në rast vrasjeje, dëmshpërblimi i gjakut ose kisasi janë të drejta të të afërmve të viktimës, por zbatimi i tyre u nënshtrohet rregullave dhe autoritetit të së drejtës islame, jo vetëgjyqësisë.
- Shkruaje me kujdes dijen e rëndësishme dhe përcille me besueshmëri, që edhe të tjerët të mund të mësojnë prej saj.
- Respektoje shenjtërinë e Mekës dhe shmang dëmtimin e natyrës dhe të pronës brenda vendit të shenjtë.
- Lëri çështjet e vrasjes të trajtohen sipas procedurave të drejta; mos merr hak vetë.
Ky transmetim lidhet gjithashtu me përcjelljen e dijes dhe përmend se Ebu Hurejra ruajti dhe përcolli shumë hadithe të Profetit ﷺ.
Sahih al-Bukhari · #111 (Sahih)Aliu trajton aty atë që kishte shkruar nga Profeti ﷺ; së bashku me këtë transmetim, kjo thekson se shkrimi i dijes është një mënyrë e pranuar për ta ruajtur atë.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.