Kushtet · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadithi 2732

Transmetuar nga Al-Miswar ibn Makhrama and Marwan. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.

Sahih (i besueshëm)Libri: Kushtet
صحيح البخاري
Kush e transmetoi?

Transmetuar nga Al-Miswar ibn Makhrama and Marwan

Sahih (i besueshëm)

Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.

Transmetimi

Teksti arabisht

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ‏"‏‏.‏ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ‏.‏ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ‏.‏ فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ‏.‏ وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ‏.‏ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي‏.‏ قَالُوا لاَ‏.‏ قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ‏.‏ قَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ‏.‏ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ‏.‏ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ‏.‏ قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ‏.‏ فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ‏"‏‏.‏ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ‏.‏ فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ‏"‏‏.‏ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ‏"‏‏.‏ قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ‏.‏ كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ‏.‏ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي‏.‏ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ ‏"‏ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا‏.‏ قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَأَجِزْهُ لِي ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَافْعَلْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ‏.‏ قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ‏.‏ قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ‏.‏ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ ‏"‏ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ‏"‏‏.‏ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ‏.‏ قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً‏.‏ قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ ‏"‏ قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ‏.‏ فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ‏.‏ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ‏}‏ فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا‏.‏ فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ ‏"‏ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ‏.‏ قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ‏}‏ وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ‏.‏

Përkthimi

Nuk u rrëfye nga Al-Miswar bin Makhrama dhe Marwan:(të cilët rrëfimet e tyre dëshmojnë njëra-tjetrën) I dërguari i Allahut (ﷺ) u nis në kohën e Al-Hudaibiya (marrëveshja), dhe kur ata vazhduan për një distancë, ai tha,

"Khalid bin Al-Walid duke udhëhequr kalivërinë e Kuraishit që përbënte përparësinë e ushtrisë, është në një vend të quajtur Al-Ghamim, kështu që merrni rrugën në të djathtë." Për Allah, Khalid nuk kuptoi ardhjen e myslimanëve derisa pluhuri që vinte nga marshimi i ushtrisë myslimane arriti tek ai, dhe atëherë ai u kthye shpejt për t’i informuar Kuraishin. Profeti (ﷺ) vazhdoi përpara derisa arriti në Thaniya (pra, një rrugë malore) përmes së cilës do të shkonte tek ata (pra, njerëzit e Kuraish). Dhia e Profetit (ﷺ) u ul. Njerëzit përpiqeshin me të gjitha fuqitë për ta bërë dhinë të ngrihej, por pa sukses, kështu thanë, "Al-Qaswa' (pra, emri i dhisë) është bërë e ngurtë! Al-Qaswa' është bërë e ngurtë!" Profeti (ﷺ) tha, "Al-Qaswa' nuk është bërë e ngurtë, sepse ngurtësia nuk është zakon i saj, por ajo u ndal nga Ai që ndaloi elefantin." Pastaj tha, "Në Emrin e Atij në Duart e të Cilit është shpirti im, nëse ata (pra, mohuesit e Kuraishit) më kërkojnë diçka që respekton urdhërimet e Allahut, unë do t’ua jap." Pastaj Profeti (ﷺ) rebukedhi dhinë dhe ajo u ngrit. Profeti (ﷺ) ndryshoi rrugën e tij derisa u ul në fund të largët të Al-Hudaibiya në një gropë (pra, burim uji) që përmbante pak ujë, të cilin njerëzit e përdornin në sasi të vogla, dhe për pak kohë u përdorën të gjitha ujin dhe ankuan tek i Dërguari i Allahut (ﷺ); për etje. Profeti (ﷺ) nxori një shigjetë nga çanta e shigjetave dhe urdhëroi ata ta vendosnin atë në atë gropë. Për Allah, uji filloi të rrjedhë dhe vazhdoi të buronte deri sa të gjithë njerëzit u etën dhe u kthyen me kënaqësi. Ndërsa ishin ende në atë gjendje, Budail bin Warqa-al-Khuza`i erdhi me disa persona nga fisi i tij Khuza`a dhe ata ishin këshilltarët e i Dërguarit të Allahut (ﷺ) që nuk do të mbulonin asnjë sekret prej tij dhe ishin nga njerëzit e Tihama. Budail tha, "Unë lashë Ka`b bin Luai dhe 'Amir bin Luai duke qëndruar në ujërat e bollshme të Al-Hudaibiya dhe ata kishin deve me qumësht (ose gratë dhe fëmijët e tyre) me ta, dhe do të luftojnë kundër jush, dhe do t’ju pengojnë të vizitoni Ka`bën." I Dërguari i Allahut (ﷺ) tha, "Ne nuk kemi ardhur për të luftuar askënd, por për të kryer `Umra. Pa dyshim, lufta ka dobësuar Kuraishin dhe ata kanë pësuar humbje të mëdha, kështu që nëse dëshirojnë, unë do të lidh një armëpushim me ta, gjatë së cilës ata duhet të shmangin ndërhyrjen midis meje dhe njerëzve (pra, arabët mohues përveç Kuraishit), dhe nëse unë kam fitore mbi ata mohues, Kuraishi do të ketë mundësinë të pranojë Islamin si njerëzit e tjerë, nëse dëshirojnë; ata të paktën do të bëhen të fortë për të luftuar. Por nëse nuk pranojnë armëpushimin, për Allah, në Duart e Cilit është jeta ime, unë do të luftoj me ta duke mbrojtur Çështjen Time deri sa të vdes, por (jam i sigurt) se Allah do ta bëjë Çështjen e Tij të fituar." Budail tha, "Unë do t’ua tregoj atyre atë që ke thënë." Kështu, ai u nis deri sa arriti tek Kuraishi dhe tha, "Ne kemi ardhur nga ai njeri (pra, Muhammad) të cilin e kemi dëgjuar duke thënë diçka që do t’ua zbulojmë nëse dëshironi." Disa nga budallenjtë ndër Kuraishë bërtitën se nuk kishin nevojë për këtë informacion, por më të mençurit ndër ta thanë, "Tregoni atë që dëgjuat të thoshte." Budail tha, "Unë dëgjova atë që tha, duke përshkruar atë që Profeti (ﷺ) i kishte thënë atij." `Urwa bin Mas`ud u ngrit dhe tha, "O popull! Nuk jeni ju bij?" Ata thanë, "Po." Ai shtoi, "A nuk jam unë babai?" Ata thanë, "Po." Ai tha, "A nuk ju besoni mua?" Ata thanë, "Po." Ai tha, "A nuk e dini se unë i ftoj njerëzit e `Ukaz për ndihmë tuaj, dhe kur ata refuzuan, unë solla familjarët dhe fëmijët e mi dhe ata që më bindën (për t’ju ndihmuar)?" Ata thanë, "Po." Ai tha, "Epo, ky njeri (pra, Profeti) ju ka ofruar një propozim të arsyeshëm, më mirë ta pranoni dhe më lejoni të takohem me të." Ata thanë, "Mund ta takosh." Kështu, ai shkoi tek Profeti (ﷺ) dhe filloi të bisedonte me të. Profeti (ﷺ) i tha atij pothuajse të njëjtën gjë siç i kishte thënë Budail. Pastaj `Urwa tha, "O Muhammed! A nuk do të ndjehësh ndonjë ndjenjë të fajit në shfarosjen e të afërmve të tu? A ke dëgjuar ndonjë ndër Arabë që të shfarosë të afërmit e tij para teje? Nga ana tjetër, nëse ndodh e kundërta, (askush nuk do të të ndihmojë, sepse) për Allah, unë nuk shoh (me ty) njerëz të nderuar, por njerëz nga fiset e ndryshme që do të iknin duke të lënë vetëm." Dëgjuar këtë, Abu Bakr e akuzoi atë dhe tha, "A nuk thua se ne do të iknim dhe do ta lëmë Profetin (ﷺ) vetëm?" `Urwa tha, "Kush është ai njeri?" Ata thanë, "Ai është Abu Bakr." `Urwa tha për Abu Bakr, "Për Atë në Duart e Cilit është jeta ime, sikur të mos ishte për favorin që ke bërë ndaj meje dhe që unë nuk e kam kompensuar, do të kthehesha kundër teje." `Urwa vazhdoi të fliste me Profetin (ﷺ) dhe kapte mjekrën e Profetit ndërsa fliste, ndërsa Al-Mughira bin Shu`ba qëndronte pranë kryet të Profetit, duke mbajtur një shpatë dhe duke veshur një helmetë. Sa herë që `Urwa shtrëngonte dorën drejt mjekrës së Profetit, Al-Mughira godiste dorën e tij me majën e shpatës dhe i thoshte (në drejtim të `Urwa), "Hiq dorën nga mjekra e të Dërguarit të Allahut (ﷺ)." `Urwa ngriti kokën dhe pyeti, "Kush është ai?" Njerëzit thanë, "Ai është Al-Mughira bin Shu`ba." `Urwa tha, "O tradhtar! A nuk po përpiqem unë të shmang pasojat e keqija të tradhtisë tënde?" Para se të pranojë Islamin, Al-Mughira ishte në shoqërinë e disa njerëzve. Ai i vrau ata dhe mori pasurinë e tyre dhe erdhi (në Medinë) për të pranuar Islamin. Profeti (ﷺ) tha (për të), "Sa i përket Islamit tënd, unë e pranoj, por sa për pasurinë, unë nuk marr asgjë prej saj. (Sepse, ajo është marrë me tradhti)." `Urwa pastaj filloi të shikonte shokët e Profetit dhe, për Allah, sa herë që i Dërguari i Allahut (ﷺ) spërrinte, spërkatja binte në dorën e ndonjërit prej tyre, i cili e fërkonte atë në fytyrë dhe lëkurë; nëse ai u urdhëronte, ata e kryenin menjëherë; nëse ai bënte abdes, ata luftonin për të marrë ujin e mbetur; dhe kur ata flisnin me të, ulën zërin dhe nuk e shikonin fytyrën e tij vazhdimisht nga respekti. `Urwa u kthye tek populli i tij dhe tha, "Për Allah, unë kam qenë tek mbretërit dhe tek Cezari, Khosrau dhe An-Najashi, dhe kurrë nuk kam parë askënd prej tyre të respektohet nga shërbëtorët e tij saç më shumë se Muhamedi është i respektuar nga shokët e tij. Për Allah, nëse ai spërkiste, spërkatja do të binte në dorën e ndonjërit prej tyre, i cili do ta fërkonte në fytyrë dhe lëkurë; nëse ai urdhëronte, ata e kryenin menjëherë; nëse ai bënte abdes, ata luftonin për të marrë ujin e mbetur; dhe kur ata flisnin me të, ulën zërin dhe nuk e shikonin fytyrën e tij vazhdimisht nga respekti." `Urwa shtoi, "Pa dyshim, ai ju ka ofruar një propozim të mirë dhe të arsyeshëm, prandaj pranoni atë." Një burrë nga fisi i Bani Kinana tha, "Më lejo të shkoj tek ai," dhe ata e lejuan, dhe kur ai u afrua tek Profeti dhe shokët e tij, i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha, "Ai është ai dhe ai është nga fisi që respekton Beden (pra, deve të sakrificës). Prandaj, sjellni Beden para tij." Kështu, deve të sakrificës u sollën përpara tij dhe njerëzit e pranuan ndërsa po recitonin Talbiya. Kur pa atë skenë, tha, "Lavdëruar qoftë Allah! Nuk është e drejtë të pengohen këta njerëz të vizitojnë Ka`bën." Kur u kthye tek populli i tij, tha, "E pashë Beden të zbukuruara (me litarë të ngjitur me ngjyra) dhe të shënuara (me shenja në shpinë). Nuk mendoj se është e këshillueshme t’i pengoni ata të vizitojnë Ka`bën." Një tjetër njeri, Mikraz bin Hafs, u ngrit dhe kërkoi leje për të shkuar tek Muhamedi, dhe ata e lejuan gjithashtu. Kur ai u afrua tek myslimanët, i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha, "Këtu është Mikraz dhe ai është njeri i keq." Mikrazi filloi të flasë me Profetin dhe ndërsa po fliste, erdhi Suhail bin `Amr. Kur erdhi Suhail bin `Amr, i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha, "Tani çështja është bërë e lehtë." Suhail i tha Profetit, "Ju lutem, përfundo një marrëveshje paqeje me ne." Kështu, Profeti (ﷺ) thirri shkruesin dhe i tha, "Shkruaj: Në Emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit." Suhail tha, "Sa për 'Mëshirues', për Allah, nuk e di çfarë do të thotë. Prandaj shkruaj: Në Emrin Tënd, o Allah, siç shkruaje më parë." Muslimanët thanë, "Për Allah, ne nuk do të shkruajmë përveç: Në Emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit." Profeti (ﷺ) tha, "Shkruaj: Në Emrin Tënd, o Allah." Pastaj ai u dha udhëzimi, "Kjo është marrëveshja e paqes që Muhamedi, i Dërguari i Allahut (ﷺ), ka lidhur." Suhail tha, "Për Allah, nëse e dinim se ti je i Dërguari i Allahut (ﷺ), nuk do të na pengonim të vizitonim Ka`bën, dhe nuk do të luftonim me ty. Prandaj shkruaj: Muhammad bin `Abdullah." Profeti (ﷺ) tha, "Për Allah! Unë jam i Dërguari i Allahut, edhe nëse ju nuk më besoni. Shkruaj: Muhammad bin `Abdullah." (Az-Zuhri tha, "Profeti (ﷺ) pranoi të gjitha ato gjëra, sepse ai kishte thënë tashmë se do të pranonte gjithçka që kërkonin ata nëse respektohet urdhërimi i Allahut, (pra, duke lejuar që ai dhe shokët e tij të kryenin `Umra).") Profeti (ﷺ) i tha Suhail, "Në kusht që na lejoni të vizitojmë Shtëpinë (pra, Ka`bën) që të kryejmë Tawaf rreth saj." Suhail tha, "Për Allah, nuk do ta lejojmë këtë vit që të na jepet shans për të thënë se ne kemi dorëzuar ndaj jush, por do t’ju lejojmë vitin e ardhshëm." Kështu, Profeti (ﷺ) e shkroi atë. Pastaj Suhail tha, "Ne gjithashtu, vendosim që ju të ktheheni tek ne kushdo që vjen tek ju nga ne, edhe nëse ai pranohet Islamin." Muslimanët thanë, "Lavdëruar qoftë Allah! Si do të kthehet ai që është bërë mysliman tek paganët pas kësaj?" Ndërsa ishin në këtë gjendje, erdhi Abu Jandal bin Suhail bin `Amr nga luginat e Mekës, duke u rrëzuar me zinxhirë dhe ra mes myslimanëve. Suhail tha, "O Muhammed! Kjo është termi i parë me të cilin bëjmë paqe me ju, pra, ju do t’ia ktheni Abu Jandal." Profeti (ﷺ) tha, "Marrëveshja nuk është shkruar ende." Suhail tha, "Unë nuk do ta lejoj kurrë që ta mbajë atë." Profeti (ﷺ) tha, "Po, bëje." Ai tha, "Nuk do ta bëj." Mikrazi tha, "Lejojmë që ta mbash." Abu Jandal tha, "O myslimanë! A do të më ktheni tek paganët edhe pse kam ardhur si mysliman? A nuk e shihni sa shumë kam vuajtur?" Abu Jandal kishte qenë i torturuar rëndë për Çështjen e Allahut. `Umar bin Al-Khattab tha, "Unë shkova tek Profeti (ﷺ) dhe i thashë, 'A nuk je ti vërtetë i Dërguari i Allahut?' Profeti (ﷺ) tha, 'Po, me të vërtetë.' Unë thashë, 'A nuk është Çështja jonë e drejtë dhe çështja e armikut të padrejtë?' Ai tha, 'Po.' Unë thashë, 'Atëherë pse duhet të jemi të përulur në fenë tonë?' Ai tha, 'Unë jam i Dërguari i Allahut (ﷺ) dhe nuk i shkel urdhërimet e Tij, dhe Ai do të më bëjë fitues.' Unë thashë, 'A nuk na ke thënë se do të shkojmë tek Ka`ba dhe do të kryejmë Tawaf rreth saj?' Ai tha, 'Po, por a të kam thënë se do ta vizitojmë këtë vit?' Unë thashë, 'Jo.' Ai tha, 'Pra, do ta vizitoni dhe do të kryeni Tawaf rreth saj.'" `Umar më tej tha, "Unë shkova tek Abu Bakr dhe i thashë, 'O Abu Bakr! A nuk je ti vërtetë i Dërguari i Allahut?' Ai u përgjigj, 'Po.' Unë thashë, 'Atëherë pse duhet të jemi të përulur në fenë tonë?' Ai tha, 'Pa dyshim, ai është i Dërguari i Allahut (ﷺ) dhe nuk shkel urdhërimet e Zotit të tij, dhe Ai do ta bëjë të fituar. Qëndroni pranë tij, sepse, për Allah, ai është në të drejtë.' Unë thashë, 'A nuk na ke thënë se do të shkojmë tek Ka`ba dhe do të kryejmë Tawaf rreth saj?' Ai tha, 'Po, por a të kam thënë se do ta vizitojmë këtë vit?' Unë thashë, 'Jo.' Ai tha, "Do të shkoni tek Ka`ba dhe do të kryeni Tawaf rreth saj." (Az-Zuhri tha, "`Umar tha, 'Unë kryeva shumë vepra të mira si shlyerje për pyetjet e papërshtatshme që bëra.') Kur u përfundua shkrimi i marrëveshjes së paqes, i Dërguari i Allahut (ﷺ) tha shokëve të tij, "Ngrihuni dhe shkurtoni kurorat tuaja dhe prerëni deve të sakrificës." Për Allah, asnjë prej tyre nuk u ngrit, dhe Profeti (ﷺ) përsëriti urdhërin e tij tri herë. Kur asnjë prej tyre nuk u ngrit, ai i la dhe shkoi tek Um Salama dhe i tregoi për sjelljen e njerëzve ndaj tij. Um Salama tha, "O i Dërguari i Allahut (ﷺ)! A dëshiron që urdhri yt të zbatohet? Dil dhe mos flis asnjë fjalë me askënd derisa të shkurtoni deve të sakrificës dhe të thirrni shërbëtorin të të shajë kokën." Kështu, Profeti (ﷺ) shkoi jashtë dhe nuk foli me askënd prej tyre derisa e bëri atë, pra, shkurtoi deve të sakrificës dhe thirri shërbëtorin të shajë kokën. Duke parë këtë, shokët e Profetit (ﷺ) u ngritën, shkurtonin deve të sakrificës, dhe filluan të shajnë kokat e njëri-tjetrit, dhe kishte aq shumë nxitje sa që rrezikohej të vriteshin. Pastaj, disa gra besimtare erdhën tek Profeti (ﷺ); dhe Allahu zbriti ajetet e mëposhtme hyjnore:-- "O ju që besuat, kur të vijnë tek ju gratë besimtare si emigrante, kontrollojini..." (60.10) `Umar pastaj divorcoi dy gra të tij që ishin mohues. Më vonë, Muawiya bin Abu Sufyan u martua me njërën prej tyre, dhe Safwan bin Umaiya me tjetrën. Kur Profeti (ﷺ) u kthye në Medinë, erdhi Abu Basir, një mysliman i ri i ri nga Kuraishi. Mohuesit dërguan pas tij dy burra që i thanë (tek Profeti (ﷺ)), "Respektoji premtimin që na ke dhënë." Kështu, Profeti (ﷺ) e dorëzoi atë tek ta. Ata e nxorën atë jashtë (nga qyteti) deri sa arritën në Dhul-Hulaifa ku u ulën për të ngrënë disa hurma që kishin me vete. Abu Basir i tha njërit prej tyre, "Për Allah, o i tillë, unë shoh se ke një shpatë të mirë." Tjetri e nxori atë (nga skarpa) dhe tha, "Për Allah, është shumë e mirë dhe e kam provuar shumë herë." Abu Basir tha, "Më lejo të shikoj atë." Kur tjetri ia dha, ai e goditi me të deri sa vdiq, dhe shoku i tij u largua dhe shkoi në Medinë duke hyrë në Xhaminë duke vrapuar. Kur Allahu's i Dërguari (ﷺ) e pa, tha, "Ky njeri duket se është trembur." Kur arriti tek Profeti (ﷺ), tha, "Shoku im është vrarë dhe unë do të isha vrarë gjithashtu." Abu Basir erdhi dhe tha, "O i Dërguari i Allahut (ﷺ), për Allah, Allah ju ka bërë të përmbushni detyrimet tuaja duke më kthyer tek ata (pra, mohuesit), por Allah më ka shpëtuar prej tyre." Profeti (ﷺ) tha, "Woe to his mother! Sa luftëtar i mirë luftarak do të ishte, sikur të kishte mbështetës." Kur Abu Basir dëgjoi këtë, kuptoi se Profeti (ﷺ) do ta kthejë përsëri tek ata, kështu që u nis deri sa arriti në brigjet e detit. Abu Jandal bin Suhail u lirua prej tyre (pra, mohuesve) dhe u bashkua me Abu Basir. Kështu, çdo njeri nga Kuraishi që pranoi Islamin, ndiqte Abu Basir deri sa formuan një grup të fortë. Për Allah, sa herë që dëgjonin për një karvan të Kuraishit që shkonte drejt Sham, ndalnin atë dhe e sulmonin dhe vrisnin ata (pra, mohuesit) dhe merrnin pasurinë e tyre. Njerëzit e Kuraishit dërguan një mesazh tek Profeti (ﷺ) duke kërkuar për Shpirtin e Allahut dhe Kith dhe familje që ta thërrasin për (pra, Abu Basir dhe shokët e tij) duke premtuar se kushdo prej tyre që vjen tek Profeti (ﷺ) do të jetë i sigurt. Kështu, Profeti (ﷺ) i thirri shokët e Abu Basir dhe Allahu zbriti ajetet e mëposhtme hyjnore: "Dhe është Ai që ka mbajtur duart e tyre larg jush dhe duart tuaja prej tyre në mes të Mekës, pasi ju e bëri të fituar mbi ta... mohuesit kishin krenari dhe mospërfillje, në zemrat e tyre... krenaria dhe mospërfillja e kohës së injorancës." (48.24-26) Dhe krenaria dhe mospërfillja e tyre ishte se ata nuk e pranuan (shkruan në marrëveshje) se ai (pra, Muhamedi) është i Dërguari i Allahut dhe refuzuan të shkruajnë: "Në Emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit," dhe ata (pra, mushrikët) penguan myslimanët të vizitonin Shtëpinë (pra, Ka`bën)

Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.

Mesazhi kryesor

Në Hudejbije, Profeti ﷺ zgjodhi durimin dhe lidhi një traktat paqeje.

Sfondi dhe arsyeja

Hadithi përshkruan ngjarjet rreth traktatit të Hudejbijes, kur Profeti ﷺ dhe shokët e tij shkuan në Mekë për të kryer ‘Umren, por kurejshët i ndaluan.

Shpjegimi i fjalëve të vështira
Hudejbije

Një vend pranë Mekës ku myslimanët lidhën një traktat me kurejshët në vitin e gjashtë pas Hixhretit.

Tavaf

Rituali i rrotullimit shtatë herë rreth Qabes.

Armëpushim

Një periudhë e rënë dakord gjatë së cilës palët i ndërpresin luftimet.

Çfarë nxjerrin dijetarët prej saj

Dijetarët klasikë nxjerrin nga traktati i Hudejbijes se një udhëheqës mysliman mund të lidhë një marrëveshje paqeje kur ajo nuk përcakton mosbindje ndaj Allahut dhe i shërben mirëqenies së bashkësisë. Profeti ﷺ pranoi ndryshimin e formulimit të titullit të tij dhe të hyrjes së dokumentit, pa mohuar besimin ose profetësinë e tij. Transmetimi mëson gjithashtu se marrëveshjet duhen zbatuar dhe se nevojiten durimi e mbështetja te Allahu kur urtësia e një vendimi nuk është menjëherë e qartë. Shkollat juridike i trajtojnë kushtet dhe kompetencat lidhur me traktatet në kapitujt për qeverisjen dhe xhihadin; vetëm kjo rrëfenjë nuk jep autorizim të pakufizuar për të shpërfillur kushtet e traktateve.

Mësime për sot
  1. Në një konflikt, kërko së pari një zgjidhje të drejtë e paqësore dhe zbatoji marrëveshjet me kujdes.
  2. Kur një vendim i një udhëheqësi të besueshëm të zhgënjen, kërko shpjegim dhe mos nxito të gjykosh.
  3. Ktheje një plan të urtë në veprim: Profeti ﷺ u dha shokëve shembull duke nisur vetë me kurbanin.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde

Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.