Sahih al-Bukhari, hadithi 2941
Transmetuar nga Abdullah ibn Abbas. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Nga al‑Bukhari deri te Profeti ﷺ
- 1Ibrahim ibn Hamzaia transmetoi al‑Bukhariإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
- 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
- 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
- 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
- 7I Dërguari i Allahut ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Renditja është si në tekstin arabisht të këtij transmetimi. Emrat janë transliteruar nga arabishtja në alfabetin latin. Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا. قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي. فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ. وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ. قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ. فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا. قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى. قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ. فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ. وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ{يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ}". قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ.
Rrëfyer `Abdullah bin `Abbas: I dërgoi i Dërguari i Allahut (ﷺ) te Cezari dhe e ftoi atë në Islam dhe i dërgoi letrën e tij me Dihya Al-Kalbi, të cilin i Dërguari i Allahut (ﷺ) urdhëroi ta dorëzonte te Guvernatori i Busrës, i cili do ta përcillte atë te Cezari. Cezari, si shenjë mirënjohjeje ndaj Allahut, kishte ecur nga Hima në Ilya (pra Jeruzalemi) kur Allahu i kishte dhënë fitore mbi forcat Persiane. Pra, kur letra e i Dërguarit të Allahut (ﷺ) arriti te Cezari, ai tha pas leximit të saj, 'Kërkoni për mua ndonjë prej njerëzve të tij! (Arabët e fisit Quraish) nëse janë të pranishëm këtu, për t’u pyetur për i Dërguarin e Allahut (ﷺ). Në atë kohë, Abu Sufyan bin Harb ishte në Sham me disa burra nga Quraishi që kishin ardhur (në Sham) si tregtarë gjatë armëpushimit që kishte përfunduar midis i Dërguarit të Allahut (ﷺ); dhe mohuesve të Quraish. Abu Sufyan tha, se mërgimtari i Cezarit na gjeti diku në Sham, kështu që më mori mua dhe shokët e mi në Ilya dhe u futëm në gjykatën e Cezarit për ta gjetur atë duke u ulur në gjykatën e tij mbretërore duke veshur kurorë dhe të rrethuar nga personalitetet e larta të Bizantit. Ai i tha përkthyesit të tij. 'Pyete ata kush prej tyre është i afërt me njeriun që pretendon të jetë pejgamber.' Abu Sufyan shtoi, 'Unë u përgjigja, 'Unë jam më i afërti me të.' Ai pyeti, 'Çfarë shkalle lidhjeje ke me të?' Unë u përgjigja, 'Ai është kushëriri im,' dhe nuk kishte asnjë nga Bani Abu Manaf në karvan përveç meje. Cezari tha, 'Le të vijë më afër.' Pastaj urdhëroi që shokët e mi të qëndronin pas meje pranë shpatullës sime dhe tha përkthyesit të tij, 'Thuaj shokëve të tij se po e pyes këtë njeri për njeriun që pretendon të jetë pejgamber. Nëse ai gënjen, ata duhet ta kundërshtojnë atë menjëherë.' Abu Sufyan shtoi, 'Për me Allah! Nëse nuk do të ishte turp që shokët e mi më etiketojnë si gënjeshtar, nuk do të flisja të vërtetën për të kur më pyeti. Por e konsiderova të turpshëm të quhem gënjeshtar nga shokët e mi. Pra, i thashë të vërtetën. Pastaj tha përkthyesit të tij, 'Pyete atë çfarë lloj familjeje i përket.' Unë u përgjigja, 'Ai i përket një familjeje të nderuar ndër ne.' Ai tha, 'A ka ndonjë tjetër ndër ju që ka bërë të njëjtën pretendim para tij?' Unë u përgjigja, 'Jo.' Ai tha, 'A e ke akuzuar ndonjëherë atë për gënjeshtra para se të bënte atë që pretendon?' Unë u përgjigja, 'Jo.' Ai tha, 'A ka ndonjë prej paraardhësve të tij që ka qenë mbret?' Unë u përgjigja, 'Jo.' Ai tha, 'A ndjekin të pasurit apo të varfrit atë?' Unë u përgjigja, 'Janë të varfrit ata që e ndjekin.' Ai tha, 'A po rriten ose po zvogëlohen ata (ditë pas dite)?' Unë u përgjigja, 'Po, po rriten.' Ai tha, 'A ka ndonjë prej atyre që e pranojnë fenë e tij të zemërohen dhe pastaj ta braktisin fenë e tij?' Unë u përgjigja, 'Jo.' Ai tha, 'A shkel ai premtimet e tij?' Unë u përgjigja, 'Jo, por ne jemi tani në armëpushim me të dhe jemi të frikësuar se ai mund të na tradhtojë.' Abu Sufyan shtoi, 'Përveç fjalës së fundit, nuk mund të thoja asgjë kundër tij. Cezari pastaj pyeti, 'A ke pasur ndonjë luftë me të?' Unë u përgjigja, 'Po.' Ai tha, 'Cili ishte rezultati i betejave tona me të?' Unë u përgjigja, 'Rezultati ishte i paqëndrueshëm; ndonjëherë ai fitoi dhe ndonjëherë ne.' Ai tha, 'Çfarë urdhëron ai që të bëni?' Unë u përgjigja, 'Ai na urdhëron të adhurojmë vetëm Allahun, dhe të mos adhurojmë të tjerë së bashku me Të, dhe të lëmë gjithçka që të parët tanë kishin adhuruar. Ai na urdhëron të falim namazin, të japim sadaka, të jemi të pastër, të mbajmë premtimet dhe të kthejmë atë që na është besuar.' Kur thashë këtë, Cezari tha përkthyesit të tij, 'Thuaj atij: Unë të pyes për prejardhjen e tij dhe përgjigja jote ishte se ai i përket një familjeje të nderuar. Në fakt, të gjithë pejgamberët vinin nga prejardhja më e nderuar e popujve të tyre. Pastaj të pyeta nëse ndonjë tjetër ndër ju kishte bërë të njëjtën pretendim, dhe përgjigja juaj ishte negative. Nëse përgjigja do të ishte pozitive, do të mendoja se ky njeri po ndjek një pretendim që është thënë para tij. Kur të pyesja nëse ai është ndonjëherë akuzuar për gënjeshtra, përgjigja juaj ishte negative, kështu që e mora si të vërtetë se një person që nuk gënjen për të tjerët, nuk mund të gënjejë për Allahun. Pastaj pashë nëse ndonjë prej paraardhësve të tij ishte mbret, dhe përgjigja juaj ishte negative, dhe nëse do të ishte pozitive, do të mendoja se ky njeri dëshiron të rikthejë mbretërinë e tij të parardhësve. Kur të pyesja nëse të pasurit ose të varfrit e ndjekin atë, ju përgjigjët se të varfrit e ndjekin. Në fakt, këta janë ndjekësit e pejgamberëve. Pastaj pashë nëse ndjekësit e tij po rriten ose po zvogëlohen. Ju përgjigjët se po rriten. Në fakt, kjo është shenja e besimit të vërtetë derisa të jetë i plotë në të gjitha aspektet. Pashë nëse ka ndonjë që, pasi e pranon fenë e tij, bëhet i pakënaqur dhe e braktis fenë; përgjigja juaj ishte negative. Në fakt, kjo është shenja e besimit të vërtetë, sepse kur gëzimi i tij hyn dhe përzihet në zemrat plotësisht, askush nuk do të jetë i pakënaqur me të. Pashë nëse ai ka shkelur ndonjë premtim. Ju përgjigjët negative. Dhe këta janë pejgamberët; ata kurrë nuk shkelin premtimet e tyre. Kur pashë nëse ai lufton me ju dhe ju luftoni me të, ju përgjigjët se po, dhe ndonjëherë ai fitoi dhe ndonjëherë ju. Në fakt, këta janë pejgamberët; ata janë të provuar dhe fitoret përfundimtare janë gjithmonë të tyre. Pastaj pashë çfarë urdhëron ai që të bëni. Ju përgjigjët se ai ju urdhëron të adhurojmë vetëm Allahun dhe të mos adhurojmë të tjerë së bashku me Të, të lëmë gjithçka që të parët tanë kishin adhuruar, të falim namazin, të flasim të vërtetën, të jemi të pastër, të mbajmë premtimet dhe të kthejmë atë që na është besuar. Këto janë vërtet cilësitë e një pejgamberi që, unë e dija (nga Shkrimet e mëparshme) do të shfaqej, por nuk e dija se ai do të ishte nga ju. Nëse ajo që thoni është e vërtetë, ai do të pushtojë shumë tokë së shpejti, dhe nëse do të dija se do ta arrij atë me siguri, do të shkoja menjëherë për ta takuar; dhe nëse do të isha me të, atëherë do ta lani kurrizin e tij.'
" Abu Sufyan shtoi, 'Cezari pastaj kërkoi letrën e i Dërguarit të Allahut (ﷺ) dhe ajo u lexua. Përmbajtja e saj ishte: "Në emër të Allahut, Mëshiruesit Mëshirëbërës, (Kjo letër është) nga Muhammad, shërbëtor i Allahut, dhe Pejgamberi i Tij, te Herakliu, sundimtari i Bizantit. Paqja qoftë mbi ndjekësit e udhëzimit. Tani, unë ju ftoj në Islam (pra, dorëzohuni te Allahu), pranoni Islamin dhe do të jeni të sigurt; pranoni Islamin dhe Allahu do t’ju dhurojë shpërblim të dyfishtë. Por nëse refuzoni këtë ftesë të Islamit, do të jeni përgjegjës për humbjen e udhëzimit të popullit tuaj. O popull i Shkrimeve! Ejani te një fjalë e përbashkët mes jush dhe nesh, që të adhurojmë vetëm Allahun, dhe të mos i bëjmë shokë Atij në adhurim; dhe që asnjë prej nesh të mos e marrë të tjerët si Zotëra përveç Allahut. Pastaj, nëse ata kthehen mbrapsht, thuaj: Dëshmoni se ne jemi ata që i kemi dorëzuar (në Të).(3.64) Abu Sufyan shtoi, 'Kur Herakliu përfundoi fjalimin e tij, kishte një zhurmë të madhe nga mbretëritë e Bizantit që rrethuan atë, dhe kishte aq shumë zhurmë saqë nuk kuptova çfarë thanë. Pra, u kthyen nga gjykata. Kur dola me shokët e mi dhe ishim vetëm, u thashë atyre, 'Vërtet, puna e Ibn Abi Kabshës (pra, pejgamberi) ka fituar fuqinë. Kjo është mbreti i Bani Al-Asfar që e frikëson atë.' Abu Sufyan shtoi, 'Për me Allah, unë mbeta i ulur dhe isha i sigurt se feja e tij do të ishte e suksesshme derisa Allahu më kthente në Islam, edhe pse nuk e pëlqeva atë
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Cezari njohu në vërtetësinë e Muhamedit ﷺ shenja të profetësisë.
Rrethanat përmenden në transmetim: i Dërguari i Allahut ﷺ i dërgoi Cezarit një letër me ftesë për në Islam. Cezari e pyeti Ebu Sufjanin për Profetin ﷺ dhe mesazhin e tij.
Titulli i perandorit romak; në këtë rrëfim bëhet fjalë për Herakliun.
Një qytet në rajonin e Shamit. Guvernatori atje duhej t’ia përcillte letrën Cezarit.
Një çështje e besuar ose përgjegjësi që duhet trajtuar me kujdes dhe ndershmëri.
Dijetarët klasikë, përfshirë Ibn Haxherin, theksojnë se ftesa për në Islam u përcoll qartë dhe me dinjitet. Pyetjet e Cezarit tregojnë se vërtetësia, mbajtja e premtimeve dhe përhapja e besimit janë shenja të profetësisë. Dijetarët nxjerrin gjithashtu përfundimin se udhëheqësit mund të ftohen në Islam përmes letrave dhe se një i dërguar mund ta përcjellë letrën përmes një ndërmjetësi. Letra përmend përgjegjësinë e udhëheqësve ndaj atyre që janë nën autoritetin e tyre; ata nuk përjashtohen nga dhënia e llogarisë vetëm sepse ndjekin popullin e tyre.
- Ji i sinqertë, edhe kur e vërteta mund të duket e pafavorshme për pozitën tënde.
- Mbaji premtimet dhe trajto me kujdes gjithçka që të është besuar.
- Ndaje besimin tënd me urtësi, qartësi dhe respekt.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.