Sahih al-Bukhari, hadithi 4034
Transmetuar nga Umar ibn al-Khattab. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Nga al‑Bukhari deri te Malik ibn Aws ibn al‑Hadathan an‑Nasri
- 1Abu al‑Yamania transmetoi al‑Bukhariأَبُو الْيَمَانِ
- 2Shu'aybشُعَيْبٌ
- 3Az‑Zuhriالزُّهْرِيِّ
- 4Malik ibn Aws ibn al‑Hadathan an‑Nasriمَالِكُ بْنُ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ النَّصْرِيُّ
Renditja është si në tekstin arabisht të këtij transmetimi. Emrat janë transliteruar nga arabishtja në alfabetin latin. Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ النَّصْرِيُّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ دَعَاهُ إِذْ جَاءَهُ حَاجِبُهُ يَرْفَا فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عُثْمَانَ، وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ يَسْتَأْذِنُونَ فَقَالَ نَعَمْ، فَأَدْخِلْهُمْ. فَلَبِثَ قَلِيلاً، ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ يَسْتَأْذِنَانِ قَالَ نَعَمْ. فَلَمَّا دَخَلاَ قَالَ عَبَّاسٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا، وَهُمَا يَخْتَصِمَانِ فِي الَّذِي أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَنِي النَّضِيرِ، فَاسْتَبَّ عَلِيٌّ وَعَبَّاسٌ، فَقَالَ الرَّهْطُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنَهُمَا وَأَرِحْ أَحَدَهُمَا مِنَ الآخَرِ. فَقَالَ عُمَرُ اتَّئِدُوا، أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ، هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ". يُرِيدُ بِذَلِكَ نَفْسَهُ. قَالُوا قَدْ قَالَ ذَلِكَ. فَأَقْبَلَ عُمَرُ عَلَى عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ فَقَالَ أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَانِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ قَالَ ذَلِكَ قَالاَ نَعَمْ. قَالَ فَإِنِّي أُحَدِّثُكُمْ عَنْ هَذَا الأَمْرِ، إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ كَانَ خَصَّ رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْفَىْءِ بِشَىْءٍ لَمْ يُعْطِهِ أَحَدًا غَيْرَهُ فَقَالَ جَلَّ ذِكْرُهُ {وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ} إِلَى قَوْلِهِ {قَدِيرٌ} فَكَانَتْ هَذِهِ خَالِصَةً لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، ثُمَّ وَاللَّهِ مَا احْتَازَهَا دُونَكُمْ، وَلاَ اسْتَأْثَرَهَا عَلَيْكُمْ، لَقَدْ أَعْطَاكُمُوهَا وَقَسَمَهَا فِيكُمْ، حَتَّى بَقِيَ هَذَا الْمَالُ مِنْهَا، فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِمْ مِنْ هَذَا الْمَالِ، ثُمَّ يَأْخُذُ مَا بَقِيَ فَيَجْعَلُهُ مَجْعَلَ مَالِ اللَّهِ، فَعَمِلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَيَاتَهُ، ثُمَّ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَأَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقَبَضَهُ أَبُو بَكْرٍ، فَعَمِلَ فِيهِ بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ. فَأَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ وَقَالَ تَذْكُرَانِ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ عَمِلَ فِيهِ كَمَا تَقُولاَنِ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ فِيهِ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ثُمَّ تَوَفَّى اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ. فَقَبَضْتُهُ سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي أَعْمَلُ فِيهِ بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي فِيهِ صَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ جِئْتُمَانِي كِلاَكُمَا وَكَلِمَتُكُمَا وَاحِدَةٌ وَأَمْرُكُمَا جَمِيعٌ، فَجِئْتَنِي ـ يَعْنِي عَبَّاسًا ـ فَقُلْتُ لَكُمَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ". فَلَمَّا بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا قُلْتُ إِنْ شِئْتُمَا دَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللَّهِ وَمِيثَاقَهُ لَتَعْمَلاَنِ فِيهِ بِمَا عَمِلَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ، وَمَا عَمِلْتُ فِيهِ مُذْ وَلِيتُ، وَإِلاَّ فَلاَ تُكَلِّمَانِي، فَقُلْتُمَا ادْفَعْهُ إِلَيْنَا بِذَلِكَ. فَدَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا، أَفَتَلْتَمِسَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ ذَلِكَ فَوَاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ لاَ أَقْضِي فِيهِ بِقَضَاءٍ غَيْرِ ذَلِكَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ، فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهُ، فَادْفَعَا إِلَىَّ فَأَنَا أَكْفِيكُمَاهُ. قَالَ فَحَدَّثْتُ هَذَا الْحَدِيثَ، عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ فَقَالَ صَدَقَ مَالِكُ بْنُ أَوْسٍ، أَنَا سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَقُولُ أَرْسَلَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عُثْمَانَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ يَسْأَلْنَهُ ثُمُنَهُنَّ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم، فَكُنْتُ أَنَا أَرُدُّهُنَّ، فَقُلْتُ لَهُنَّ أَلاَ تَتَّقِينَ اللَّهَ، أَلَمْ تَعْلَمْنَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ " لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ـ يُرِيدُ بِذَلِكَ نَفْسَهُ ـ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْمَالِ ". فَانْتَهَى أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى مَا أَخْبَرَتْهُنَّ. قَالَ فَكَانَتْ هَذِهِ الصَّدَقَةُ بِيَدِ عَلِيٍّ، مَنَعَهَا عَلِيٌّ عَبَّاسًا فَغَلَبَهُ عَلَيْهَا، ثُمَّ كَانَ بِيَدِ حَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ وَحَسَنِ بْنِ حَسَنٍ، كِلاَهُمَا كَانَا يَتَدَاوَلاَنِهَا، ثُمَّ بِيَدِ زَيْدِ بْنِ حَسَنٍ، وَهْىَ صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَقًّا.
Malik bin Aus el-Hadathan en-Nasri transmeton: Njëherë Umer bin el-Hatabi, radijallahu anhu, më thirri dhe ndërsa unë isha ulur me të, erdhi rojtari i tij, Jerfa, dhe tha:
"A i lejon të hyjnë Uthmani, Abdurrahman bin Aufi, Zubejri dhe Sa'di (bin Ebi Uekkas) që kërkojnë leje?" Umeri tha: "Po, futi brenda." Pas pak kohe, Jerfa erdhi përsëri dhe tha: "A i lejon të hyjnë Aliu dhe Abbasi që kërkojnë leje?" Umeri tha: "Po." Kur të dy hynë, Abbasi tha: "O Prijës i Besimtarëve! Gjyko midis meje dhe këtij (Aliut)." Të dy kishin një mosmarrëveshje lidhur me pasurinë e Benu Nadirit që Allahu ia kishte dhënë të Dërguarit të Tij ﷺ si 'Fej' (plaçkë lufte e fituar pa luftë). Aliu dhe Abbasi filluan të qortonin njëri-tjetrin. Njerëzit e pranishëm (Uthmani dhe shokët e tij) thanë: "O Prijës i Besimtarëve! Jep vendimin për ta dhe çliroje njërin nga tjetri." Umeri tha: "Prisni! Ju betohem në Allahun, me lejen e Kujt qëndrojnë qiejt dhe toka: A e dini se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: 'Ne (profetët) nuk trashëgohemi; ajo që lëmë pas është sadaka', dhe këtë e ka thënë për veten e tij?" Ata thanë: "Po, e ka thënë këtë." Pastaj Umeri u kthye nga Aliu dhe Abbasi dhe tha: "Ju betoj në Allah, a e dini se i Dërguari i Allahut ﷺ e ka thënë këtë?" Ata u përgjigjën pohuesht. Ai tha: "Tani po ju flas për këtë çështje. Allahu i Madhëruar e ka veçuar të Dërguarin e Tij ﷺ në këtë 'Fej' me diçka që nuk ia ka dhënë askujt tjetër. Allahu thotë: 'Dhe atë që Allahu i dha të Dërguarit të Tij prej tyre – për të cilën ju nuk shaluat as kalë e as deve...' (59:6). Pra, kjo pasuri ishte ekskluzivisht për të Dërguarin e Allahut ﷺ. Por, pasha Allahun! Pejgamberi ﷺ nuk e mori atë vetëm për vete dhe as nuk ju privoi juve prej saj; ai ua dha atë të gjithëve dhe e shpërndau midis jush derisa mbeti vetëm kjo pasuri. Nga kjo pasuri, i Dërguari i Allahut ﷺ shpenzonte për familjen e tij për një vit të plotë, dhe çfarëdo që tepronte, e shpenzonte aty ku shpenzohet pasuria e Allahut (në sadaka). I Dërguari i Allahut ﷺ veproi kështu gjatë gjithë jetës së tij. Pastaj Pejgamberi ﷺ vdiq dhe Ebu Bekri tha: 'Unë jam pasardhësi i të Dërguarit të Allahut ﷺ.' Ai e mori këtë pasuri dhe veproi me të ashtu siç vepronte i Dërguari i Allahut ﷺ, dhe ju të gjithë e dinit këtë në atë kohë." Pastaj Umeri u kthye nga Aliu dhe Abbasi dhe tha: "Ju të dy e mbani mend se Ebu Bekri veproi me të ashtu siç thoni ju, dhe Allahu e di se ai ishte i sinqertë, i devotshëm, i udhëzuar drejt dhe ndjekës i së vërtetës. Pastaj Allahu e mori shpirtin e Ebu Bekrit dhe unë thashë: 'Unë jam pasardhësi i të Dërguarit të Allahut ﷺ dhe i Ebu Bekrit.' E
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Pasuria e Profetit ﷺ administrohej për bamirësi dhe nuk trashëgohej.
‘Umar mblodhi Mālik ibn Aws dhe disa shokë kur ‘Abbās dhe ‘Alī i kërkuan të jepte një vendim për pasurinë e Banū an-Naḍīr. Ai u kujtoi fjalët e Profetit ﷺ dhe marrëveshjet për administrimin e saj.
Pasuri që i kaloi bashkësisë myslimane pa u zhvilluar betejë për të.
Bamirësi; këtu nënkupton pasuri që nuk ndahet si trashëgimi personale.
Titulli i udhëheqësit të besimtarëve, i përdorur këtu për kalifin ‘Umar.
Dijetarët klasikë nxjerrin nga fjala „Ne nuk trashëgohemi; ajo që lëmë është ṣadaqah“ se profetët nuk lënë trashëgimi që ndahet sipas rregullave të zakonshme të trashëgimisë. Pasuria mbetet e caktuar për të mirën e përgjithshme; sipas transmetimit, familja e Profetit ﷺ mund të merrte prej saj për jetesë. Dijetarët diskutojnë gjithashtu se administrimi i saj është detyrë e qeverisjes dhe duhet bërë me kujdes, në përputhje me qëllimin e përcaktuar. Katër shkollat juridike sunite e njohin rregullin e veçantë për trashëgiminë e profetëve.
- Për pasurinë publike, përcaktoni paraprakisht qartë se kush e administron dhe për çfarë qëllimi përdoret.
- Në rast mosmarrëveshjeje, kërkoni një vendim të kujdesshëm dhe merrni parasysh marrëveshjet e rregullat përkatëse.
- Administrojeni me transparencë pasurinë e besuar dhe kthejeni nëse nuk mund ta menaxhoni më me përgjegjësi.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.