Sahih al-Bukhari, hadithi 7170
Transmetuar nga Abu Qatada. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Abu Qatada
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ عُمَرَ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ أَنَّ أَبَا قَتَادَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ " مَنْ لَهُ بَيِّنَةٌ عَلَى قَتِيلٍ قَتَلَهُ، فَلَهُ سَلَبُهُ ". فَقُمْتُ لأَلْتَمِسَ بَيِّنَةً عَلَى قَتِيلٍ، فَلَمْ أَرَ أَحَدًا يَشْهَدُ لِي، فَجَلَسْتُ، ثُمَّ بَدَا لِي فَذَكَرْتُ أَمْرَهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ سِلاَحُ هَذَا الْقَتِيلِ الَّذِي يَذْكُرُ عِنْدِي. قَالَ فَأَرْضِهِ مِنْهُ. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ كَلاَّ لاَ يُعْطِهِ أُصَيْبِغَ مِنْ قُرَيْشٍ وَيَدَعَ أَسَدًا مِنْ أُسْدِ اللَّهِ يُقَاتِلُ عَنِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ. قَالَ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَدَّاهُ إِلَىَّ فَاشْتَرَيْتُ مِنْهُ خِرَافًا فَكَانَ أَوَّلَ مَالٍ تَأَثَّلْتُهُ. قَالَ لِي عَبْدُ اللَّهِ عَنِ اللَّيْثِ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَدَّاهُ إِلَىَّ. وَقَالَ أَهْلُ الْحِجَازِ الْحَاكِمُ لاَ يَقْضِي بِعِلْمِهِ، شَهِدَ بِذَلِكَ فِي وِلاَيَتِهِ أَوْ قَبْلَهَا. وَلَوْ أَقَرَّ خَصْمٌ عِنْدَهُ لآخَرَ بِحَقٍّ فِي مَجْلِسِ الْقَضَاءِ، فَإِنَّهُ لاَ يَقْضِي عَلَيْهِ فِي قَوْلِ بَعْضِهِمْ، حَتَّى يَدْعُوَ بِشَاهِدَيْنِ فَيُحْضِرَهُمَا إِقْرَارَهُ. وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِرَاقِ مَا سَمِعَ أَوْ رَآهُ فِي مَجْلِسِ الْقَضَاءِ قَضَى بِهِ، وَمَا كَانَ فِي غَيْرِهِ لَمْ يَقْضِ إِلاَّ بِشَاهِدَيْنِ. وَقَالَ آخَرُونَ مِنْهُمْ بَلْ يَقْضِي بِهِ، لأَنَّهُ مُؤْتَمَنٌ، وَإِنَّمَا يُرَادُ مِنَ الشَّهَادَةِ مَعْرِفَةُ الْحَقِّ، فَعِلْمُهُ أَكْثَرُ مِنَ الشَّهَادَةِ. وَقَالَ بَعْضُهُمْ يَقْضِي بِعِلْمِهِ فِي الأَمْوَالِ، وَلاَ يَقْضِي فِي غَيْرِهَا. وَقَالَ الْقَاسِمُ لاَ يَنْبَغِي لِلْحَاكِمِ أَنْ يُمْضِيَ قَضَاءً بِعِلْمِهِ دُونَ عِلْمِ غَيْرِهِ، مَعَ أَنَّ عِلْمَهُ أَكْثَرُ مِنْ شَهَادَةِ غَيْرِهِ، وَلَكِنَّ فِيهِ تَعَرُّضًا لِتُهَمَةِ نَفْسِهِ عِنْدَ الْمُسْلِمِينَ، وَإِيقَاعًا لَهُمْ فِي الظُّنُونِ، وَقَدْ كَرِهَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الظَّنَّ فَقَالَ " إِنَّمَا هَذِهِ صَفِيَّةُ ".
Na ka treguar Kutejbeja, na ka treguar Lejthi, nga Jahjai, nga Omer ibn Kethiri, nga Ebu Muhamedi, robi i liruar i Ebu Katadesë, se Ebu Katadeja ka thënë: I Dërguari i Allahut ﷺ tha në ditën e Hunejnit:
"Kushdo që ka provë të qartë për një armik që e ka vrarë, atij i takon plaçka e tij (selbi)." Unë u ngrita të kërkoja dëshmitarë për armikun që kisha vrarë, por nuk gjeta askënd që të më dëshmonte, ndaj u ula. Pastaj m'u kujtua ta përmendja këtë çështje te I Dërguari i Allahut ﷺ, dhe një burrë nga ata që ulur me të tha: "Armët e të vrarit që ai përmend janë tek unë." Atëherë Profeti ﷺ tha: "Kënaqe atë me to." Ebu Bekri tha: "Jo, ai nuk do t'ia japë ato ndonjë zogthi të Kurejshit dhe ta lërë një luan nga luanët e Allahut, i cili lufton për rrugën e Allahut dhe të Dërguarit të Tij, pa to." Tha: "I Dërguari i Allahut ﷺ urdhëroi dhe ma dorëzoi atë. Me të bleva një kopsht dhe ky ishte pasuria e parë që fitova." Abdullahi transmeton nga Lejthi: "Profeti ﷺ u ngrit dhe ma dorëzoi atë." Banorët e Hixhazit thonë: "Gjykatësi nuk duhet të gjykojë bazuar në dijen e tij personale, qoftë nëse ka qenë dëshmitar gjatë mandatit të tij si gjykatës apo para tij. Edhe nëse një palë në gjyq pranon të drejtën e tjetrit, sipas mendimit të disave, gjykatësi nuk duhet të japë vendim kundër tij derisa të thirren dy dëshmitarë për të vërtetuar pranimin e tij." Disa banorë të Irakut thonë: "Atë që ka dëgjuar ose parë në sallën e gjyqit, mund ta përdorë për gjykim, por atë që ka ndodhur jashtë saj, nuk gjykon pa dy dëshmitarë." Të tjerë prej tyre thonë: "Përkundrazi, ai gjykon me të, sepse është i besueshëm, dhe qëllimi i dëshmisë është vetëm njohja e së vërtetës, prandaj dija e tij është më e fortë se dëshmia." Disa thonë: "Ai gjykon me dijen e tij në çështjet pasurore, por jo në të tjera." El-Kasimi thotë: "Nuk i takon gjykatësit të zbatojë një gjykim bazuar në dijen e tij pa dijeninë e të tjerëve, edhe pse dija e tij është më e madhe se dëshmia e dikujt tjetër, sepse kjo e ekspozon atë ndaj dyshimeve nga muslimanët dhe i shtyn ata në mendime të këqija, ndërsa Profeti ﷺ e ka ndaluar dyshimin duke thënë: "Kjo është vetëm Safijja.""
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Provat mbështet pretendimin për plaçkën, ndërsa gjykimi kërkon kujdes.
Thënia u bë ditën e betejës së Hunejnit, kur Profeti ﷺ përcaktoi rregulla për pretendimin mbi pajisjet personale të një armiku të vrarë.
Armët dhe pajisjet personale të një armiku të vrarë.
Provë e qartë që mbështet një pretendim.
Fakte që gjyqtari i ka parë ose dëgjuar vetë, pavarësisht dëshmive formale të dëshmitarëve.
Hadithi e lidh pretendimin mbi salb-in me paraqitjen e provave. Al-Bukhari përmend gjithashtu mospajtimin nëse gjyqtari mund të gjykojë mbi bazën e njohurisë së vet: dijetarët e Hixhazit e kundërshtuan këtë nga frika e dyshimeve, ndërsa dijetarët e Irakut mbajtën qëndrime të ndryshme për faktet që gjyqtari kishte vërejtur në sallën e gjyqit ose jashtë saj. Kështu, juristët theksojnë se gjykimi jo vetëm duhet të kërkojë të vërtetën, por edhe të jetë dukshëm i drejtë dhe pa vend për dyshime.
- Mbështeti pretendimet mbi pasurinë me prova të verifikueshme dhe trego me ndershmëri çfarë ke vërejtur vetë.
- Në një konflikt, mos përvetëso asnjë pasuri para se një autoritet kompetent ta shqyrtojë me kujdes pretendimin.
- Gjyqtari jo vetëm duhet të veprojë me drejtësi, por edhe të shmangë vendimet që mund të ngjallin dyshime të arsyeshme.
Profeti ﷺ shpjegon se gjyqtari mund të vendosë mbi bazën e asaj që dëgjon, por vendimi nuk e ndryshon automatikisht të drejtën reale të një personi.
Sahih al-Bukhari · #7171 (Sahih)Kjo traditë përmendet në të njëjtin kontekst dhe nënvizon rëndësinë e kujdesit në vendimet për të drejtat.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.