Sahih Muslim, hadithi 4622
Transmetuar nga Abu Hurayrah. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Abu Hurayrah
Sahih Muslim konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ وَفَدَتْ وُفُودٌ إِلَى مُعَاوِيَةَ وَذَلِكَ فِي رَمَضَانَ فَكَانَ يَصْنَعُ بَعْضُنَا لِبَعْضٍ الطَّعَامَ فَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ مِمَّا يُكْثِرُ أَنْ يَدْعُوَنَا إِلَى رَحْلِهِ فَقُلْتُ أَلاَ أَصْنَعُ طَعَامًا فَأَدْعُوَهُمْ إِلَى رَحْلِي فَأَمَرْتُ بِطَعَامٍ يُصْنَعُ ثُمَّ لَقِيتُ أَبَا هُرَيْرَةَ مِنَ الْعَشِيِّ فَقُلْتُ الدَّعْوَةُ عِنْدِي اللَّيْلَةَ فَقَالَ سَبَقْتَنِي . قُلْتُ نَعَمْ . فَدَعَوْتُهُمْ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَلاَ أُعْلِمُكُمْ بِحَدِيثٍ مِنْ حَدِيثِكُمْ يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ ثُمَّ ذَكَرَ فَتْحَ مَكَّةَ فَقَالَ أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَبَعَثَ الزُّبَيْرَ عَلَى إِحْدَى الْمُجَنِّبَتَيْنِ وَبَعَثَ خَالِدًا عَلَى الْمُجَنِّبَةِ الأُخْرَى وَبَعَثَ أَبَا عُبَيْدَةَ عَلَى الْحُسَّرِ فَأَخَذُوا بَطْنَ الْوَادِي وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي كَتِيبَةٍ - قَالَ - فَنَظَرَ فَرَآنِي فَقَالَ " أَبُو هُرَيْرَةَ " . قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " لاَ يَأْتِينِي إِلاَّ أَنْصَارِيٌّ " . زَادَ غَيْرُ شَيْبَانَ فَقَالَ " اهْتِفْ لِي بِالأَنْصَارِ " . قَالَ فَأَطَافُوا بِهِ وَوَبَّشَتْ قُرَيْشٌ أَوْبَاشًا لَهَا وَأَتْبَاعًا . فَقَالُوا نُقَدِّمُ هَؤُلاَءِ فَإِنْ كَانَ لَهُمْ شَىْءٌ كُنَّا مَعَهُمْ . وَإِنْ أُصِيبُوا أَعْطَيْنَا الَّذِي سُئِلْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَرَوْنَ إِلَى أَوْبَاشِ قُرَيْشٍ وَأَتْبَاعِهِمْ " . ثُمَّ قَالَ بِيَدَيْهِ إِحْدَاهُمَا عَلَى الأُخْرَى ثُمَّ قَالَ " حَتَّى تُوَافُونِي بِالصَّفَا " . قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَمَا شَاءَ أَحَدٌ مِنَّا أَنْ يَقْتُلَ أَحَدًا إِلاَّ قَتَلَهُ وَمَا أَحَدٌ مِنْهُمْ يُوَجِّهُ إِلَيْنَا شَيْئًا - قَالَ - فَجَاءَ أَبُو سُفْيَانَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُبِيحَتْ خَضْرَاءُ قُرَيْشٍ لاَ قُرَيْشَ بَعْدَ الْيَوْمِ . ثُمَّ قَالَ " مَنْ دَخَلَ دَارَ أَبِي سُفْيَانَ فَهُوَ آمِنٌ " . فَقَالَتِ الأَنْصَارُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أَمَّا الرَّجُلُ فَأَدْرَكَتْهُ رَغْبَةٌ فِي قَرْيَتِهِ وَرَأْفَةٌ بِعَشِيرَتِهِ . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَجَاءَ الْوَحْىُ وَكَانَ إِذَا جَاءَ الْوَحْىُ لاَ يَخْفَى عَلَيْنَا فَإِذَا جَاءَ فَلَيْسَ أَحَدٌ يَرْفَعُ طَرْفَهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يَنْقَضِيَ الْوَحْىُ فَلَمَّا انْقَضَى الْوَحْىُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ " . قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " قُلْتُمْ أَمَّا الرَّجُلُ فَأَدْرَكَتْهُ رَغْبَةٌ فِي قَرْيَتِهِ " . قَالُوا قَدْ كَانَ ذَاكَ . قَالَ " كَلاَّ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ هَاجَرْتُ إِلَى اللَّهِ وَإِلَيْكُمْ وَالْمَحْيَا مَحْيَاكُمْ وَالْمَمَاتُ مَمَاتُكُمْ " . فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَبْكُونَ وَيَقُولُونَ وَاللَّهِ مَا قُلْنَا الَّذِي قُلْنَا إِلاَّ الضِّنَّ بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُصَدِّقَانِكُمْ وَيَعْذِرَانِكُمْ " . قَالَ فَأَقْبَلَ النَّاسُ إِلَى دَارِ أَبِي سُفْيَانَ وَأَغْلَقَ النَّاسُ أَبْوَابَهُمْ - قَالَ - وَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَقْبَلَ إِلَى الْحَجَرِ فَاسْتَلَمَهُ ثُمَّ طَافَ بِالْبَيْتِ - قَالَ - فَأَتَى عَلَى صَنَمٍ إِلَى جَنْبِ الْبَيْتِ كَانُوا يَعْبُدُونَهُ - قَالَ - وَفِي يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَوْسٌ وَهُوَ آخِذٌ بِسِيَةِ الْقَوْسِ فَلَمَّا أَتَى عَلَى الصَّنَمِ جَعَلَ يَطْعُنُهُ فِي عَيْنِهِ وَيَقُولُ " جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ " . فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ طَوَافِهِ أَتَى الصَّفَا فَعَلاَ عَلَيْهِ حَتَّى نَظَرَ إِلَى الْبَيْتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَجَعَلَ يَحْمَدُ اللَّهَ وَيَدْعُو بِمَا شَاءَ أَنْ يَدْعُوَ .
Na ka treguar Shejban ibn Ferruh, na ka treguar Sulejman ibn el-Mugire, na ka treguar Thabit el-Bunani, nga Abdullah ibn Rebah, nga Ebu Hurejra, i cili ka thënë: Disa delegacione erdhën te Muavija dhe kjo ndodhi në muajin e Ramazanit. Ne përgatitnim ushqim për njëri-tjetrin dhe Ebu Hurejra ishte ndër ata që na ftonin shpesh në shtëpinë e tij. Unë thashë:
"A të mos përgatis edhe unë ushqim dhe t'i ftoj ata tek unë?" Kështu që urdhërova të përgatitej ushqimi. Më pas, në mbrëmje takova Ebu Hurejrën dhe i thashë: "Sonte ftesa është tek unë." Ai tha: "Më ke paraprirë." Unë thashë: "Po", dhe i ftova ata. Pasi hëngrën, Ebu Hurejra tha: "A doni t'ju tregoj një hadith nga hadithet tuaja, o xhemat i Ensarëve?" Pastaj ai përmendi Çlirimin e Mekës dhe tha: "I Dërguari i Allahut ﷺ u nis derisa arriti në Mekë. Ai caktoi Zubejrin në njërën anë të ushtrisë dhe Halidin në anën tjetër, ndërsa Ebu Ubejden e dërgoi me forcat pa armaturë; ata morën rrugën përmes luginës. I Dërguari i Allahut ﷺ ishte në mes të një grupi luftëtarësh. Ai më pa dhe tha: 'O Ebu Hurejra!' Unë u përgjigja: 'Urdhëro, o i Dërguar i Allahut!' Ai tha: 'Të mos vijë tek unë askush tjetër veçse ensarët.'" (Transmetuesi tjetër shton se Profeti ﷺ tha: "Thirrmi ensarët.") Ebu Hurejra vazhdoi: "Ata u mblodhën rreth tij. Ndërkohë, kurejshët mblodhën njerëzit e tyre të ulët dhe pasuesit e tyre dhe thanë: 'Le t'i dërgojmë këta përpara; nëse arrijnë diçka, do të jemi me ta, e nëse goditen, do të paguajmë atë që na kërkohet.' I Dërguari i Allahut ﷺ u tha ensarëve: 'A i shihni këta njerëz të ulët të kurejshëve dhe pasuesit e tyre?' Pastaj vuri njërën dorë mbi tjetrën duke bërë shenjë se duhet të vriteshin dhe tha: 'Më takoni te Safa.' Ne u nisëm dhe askush prej nesh nuk donte të vriste dikë pa e vrarë, ndërsa askush prej tyre nuk guxonte të na kundërshtonte. Pastaj erdhi Ebu Sufjani dhe tha: 'O i Dërguar i Allahut, gjaku i kurejshëve është bërë i lirë; nuk do të ketë më kurejshë pas sotshme.' Atëherë Profeti ﷺ tha: 'Kush hyn në shtëpinë e Ebu Sufjanit, është i sigurt.' Disa nga ensarët i thanë njëri-tjetrit: 'Njeriu u pushtua nga dëshira për qytetin e tij dhe dhembshuria për farefisin e tij.' Ebu Hurejra tha: "Në atë moment i erdhi shpallja. Kur i vinte shpallja, ne e dinim, dhe askush nuk guxonte të ngrinte sytë drejt të Dërguarit të Allahut ﷺ derisa të përfundonte shpallja. Kur përfundoi shpallja, i Dërguari i Allahut ﷺ tha: 'O xhemat i ensarëve!' Ata u përgjigjën: 'Urdhëro, o i Dërguar i Allahut!' Ai tha: 'Ju thatë se njeriu u pushtua nga dëshira për qytetin e tij.' Ata thanë: 'Ashtu thamë.' Ai tha: 'Jo, kurrsesi! Unë jam robi i Allahut dhe i Dërguari i Tij. Kam emigruar drejt Allahut dhe drejt jush. Jeta ime është jetë me ju dhe vdekja ime është vdekje me ju.' Atëherë ata iu afruan duke qarë dhe thanë: 'Për Allahun, atë që thamë, e thamë vetëm nga xhelozia për Allahun dhe të Dërguarin e Tij.' I Dërguari i Allahut ﷺ tha: 'Allahu dhe i Dërguari i Tij ju besojnë dhe ju pranojnë justifikimin.'" Transmetuesi vazhdoi: "Njerëzit u drejtuan për te shtëpia e Ebu Sufjanit dhe i mbyllën dyert e tyre. I Dërguari i Allahut ﷺ shkoi te Guri i Zi, e preku atë dhe bëri tavaf rreth Qabesë. Ai u ndal pranë një idhulli në anë të Qabesë që ata e adhuronin. Në dorën e të Dërguarit të Allahut ﷺ ishte një hark dhe ai e mbante nga cepi. Kur u afrua te idhulli, filloi ta shpojë në sy me harkun duke thënë: 'Erdhi e vërteta dhe u zhduk gënjeshtra.' Pasi përfundoi tavafin, ai shkoi te Safaja, u ngjit në të derisa pa Qabenë, ngriti duart dhe filloi të falënderojë Allahun dhe të bëjë lutjet që dëshironte."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Profeti ﷺ i qetësoi ensarët dhe u garantoi siguri gjatë çlirimit të Mekës.
Transmetimi zhvillohet gjatë çlirimit të Mekës. Pasi Profeti ﷺ njoftoi se kushdo që hynte në shtëpinë e Ebu Sufjanit do të ishte i sigurt, disa ensarë u frikësuan se ai ishte kthyer te qyteti dhe fisi i vet. Profeti ﷺ i qetësoi dhe riafirmoi lidhjen e tij me ta.
Banorët e Medinës që i pritën dhe i mbështetën Profetin ﷺ dhe muslimanët.
Një kodër pranë Qabes, ku u ngjit Profeti ﷺ pas rrotullimit rreth Qabes dhe iu lut Allahut.
Mesazhi i Allahut që iu përcoll Profetit ﷺ.
Dijetarët klasikë theksojnë se Profeti ﷺ iu përgjigj ensarëve me butësi dhe njohu përkushtimin e tyre të sinqertë ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij. Fjalët se jeta dhe vdekja e tij ishin të lidhura me të tyret tregojnë besnikërinë e tij ndaj bashkësisë që e kishte mbështetur. Dijetarët nxjerrin gjithashtu nga deklarata e tij për shtëpinë e Ebu Sufjanit se ofrimi i sigurisë gjatë çlirimit mund të parandalonte derdhjen e gjakut. Shprehja për të vërtetën dhe të pavërtetën i referohet zhdukjes së idhujtarisë; ajo nuk është leje për të dëmtuar pa autorizim vendet e shenjta ose pronën e të tjerëve.
- Shprehe në kohë dhe me respekt një shqetësim ose keqkuptim dhe jepi tjetrit mundësinë ta sqarojë.
- Trego besnikëri ndaj atyre që të kanë mbështetur, edhe kur rrethanat ndryshojnë.
- Në situata të tensionuara, kërko mënyra për të garantuar sigurinë dhe për të parandaluar dhunën e panevojshme.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.