Sahih Muslim, hadithi 7018
Transmetuar nga Ka'b ibn Malik. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Ka'b ibn Malik
Sahih Muslim konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ مَوْلَى بَنِي أُمَيَّةَ أَخْبَرَنِي ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ ثُمَّ غَزَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَزْوَةَ تَبُوكَ وَهُوَ يُرِيدُ الرُّومَ وَنَصَارَى الْعَرَبِ بِالشَّامِ . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبٍ كَانَ قَائِدَ كَعْبٍ مِنْ بَنِيهِ حِينَ عَمِيَ قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ يُحَدِّثُ حَدِيثَهُ حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ إِلاَّ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ غَيْرَ أَنِّي قَدْ تَخَلَّفْتُ فِي غَزْوَةِ بَدْرٍ وَلَمْ يُعَاتِبْ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْهُ إِنَّمَا خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْمُسْلِمُونَ يُرِيدُونَ عِيرَ قُرَيْشٍ حَتَّى جَمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ عَدُوِّهُمْ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ وَلَقَدْ شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حِينَ تَوَاثَقْنَا عَلَى الإِسْلاَمِ وَمَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهَا مَشْهَدَ بَدْرٍ وَإِنْ كَانَتْ بَدْرٌ أَذْكَرَ فِي النَّاسِ مِنْهَا وَكَانَ مِنْ خَبَرِي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنِّي لَمْ أَكُنْ قَطُّ أَقْوَى وَلاَ أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْهُ فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ وَاللَّهِ مَا جَمَعْتُ قَبْلَهَا رَاحِلَتَيْنِ قَطُّ حَتَّى جَمَعْتُهُمَا فِي تِلْكَ الْغَزْوَةِ فَغَزَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَرٍّ شَدِيدٍ وَاسْتَقْبَلَ سَفَرًا بَعِيدًا وَمَفَازًا وَاسْتَقْبَلَ عَدُوًّا كَثِيرًا فَجَلاَ لِلْمُسْلِمِينَ أَمْرَهُمْ لِيَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ فَأَخْبَرَهُمْ بِوَجْهِهِمُ الَّذِي يُرِيدُ وَالْمُسْلِمُونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَثِيرٌ وَلاَ يَجْمَعُهُمْ كِتَابُ حَافِظٍ - يُرِيدُ بِذَلِكَ الدِّيوَانَ - قَالَ كَعْبٌ فَقَلَّ رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَتَغَيَّبَ يَظُنُّ أَنَّ ذَلِكَ سَيَخْفَى لَهُ مَا لَمْ يَنْزِلْ فِيهِ وَحْىٌ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَغَزَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تِلْكَ الْغَزْوَةَ حِينَ طَابَتِ الثِّمَارُ وَالظِّلاَلُ فَأَنَا إِلَيْهَا أَصْعَرُ فَتَجَهَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَطَفِقْتُ أَغْدُو لِكَىْ أَتَجَهَّزَ مَعَهُمْ فَأَرْجِعُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا . وَأَقُولُ فِي نَفْسِي أَنَا قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ إِذَا أَرَدْتُ . فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى اسْتَمَرَّ بِالنَّاسِ الْجِدُّ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم غَادِيًا وَالْمُسْلِمُونَ مَعَهُ وَلَمْ أَقْضِ مِنْ جَهَازِي شَيْئًا ثُمَّ غَدَوْتُ فَرَجَعْتُ وَلَمْ أَقْضِ شَيْئًا فَلَمْ يَزَلْ ذَلِكَ يَتَمَادَى بِي حَتَّى أَسْرَعُوا وَتَفَارَطَ الْغَزْوُ فَهَمَمْتُ أَنْ أَرْتَحِلَ فَأُدْرِكَهُمْ فَيَا لَيْتَنِي فَعَلْتُ ثُمَّ لَمْ يُقَدَّرْ ذَلِكَ لِي فَطَفِقْتُ إِذَا خَرَجْتُ فِي النَّاسِ بَعْدَ خُرُوجِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَحْزُنُنِي أَنِّي لاَ أَرَى لِي أُسْوَةً إِلاَّ رَجُلاً مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ أَوْ رَجُلاً مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ مِنَ الضُّعَفَاءِ وَلَمْ يَذْكُرْنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَلَغَ تَبُوكًا فَقَالَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي الْقَوْمِ بِتَبُوكَ " مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ " . قَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ . فَقَالَ لَهُ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَ مَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا . فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَيْنَمَا هُوَ عَلَى ذَلِكَ رَأَى رَجُلاً مُبَيِّضًا يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ " . فَإِذَا هُو أَبُو خَيْثَمَةَ الأَنْصَارِيُّ وَهُوَ الَّذِي تَصَدَّقَ بِصَاعِ التَّمْرِ حِينَ لَمَزَهُ الْمُنَافِقُونَ . فَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَلَمَّا بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ تَوَجَّهَ قَافِلاً مِنْ تَبُوكَ حَضَرَنِي بَثِّي فَطَفِقْتُ أَتَذَكَّرُ الْكَذِبَ وَأَقُولُ بِمَ أَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ غَدًا وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْىٍ مِنْ أَهْلِي فَلَمَّا قِيلَ لِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَظَلَّ قَادِمًا زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْهُ بِشَىْءٍ أَبَدًا فَأَجْمَعْتُ صِدْقَهُ وَصَبَّحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَادِمًا وَكَانَ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرٍ بَدَأَ بِالْمَسْجِدِ فَرَكَعَ فِيهِ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ لِلنَّاسِ فَلَمَّا فَعَلَ ذَلِكَ جَاءَهُ الْمُخَلَّفُونَ فَطَفِقُوا يَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ وَيَحْلِفُونَ لَهُ وَكَانُوا بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلاً فَقَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلاَنِيَتَهُمْ وَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَوَكَلَ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ حَتَّى جِئْتُ فَلَمَّا سَلَّمْتُ تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ ثُمَّ قَالَ " تَعَالَ " . فَجِئْتُ أَمْشِي حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ لِي " مَا خَلَّفَكَ " . أَلَمْ تَكُنْ قَدِ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَيْرِكَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا لَرَأَيْتُ أَنِّي سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ وَلَقَدْ أُعْطِيتُ جَدَلاً وَلَكِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثَ كَذِبٍ تَرْضَى بِهِ عَنِّي لَيُوشِكَنَّ اللَّهُ أَنْ يُسْخِطَكَ عَلَىَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَىَّ فِيهِ إِنِّي لأَرْجُو فِيهِ عُقْبَى اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ لِي عُذْرٌ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَقْوَى وَلاَ أَيْسَرَ مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَ فَقُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ " . فَقُمْتُ وَثَارَ رِجَالٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ فَاتَّبَعُونِي فَقَالُوا لِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْنَاكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَبْلَ هَذَا لَقَدْ عَجَزْتَ فِي أَنْ لاَ تَكُونَ اعْتَذَرْتَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمَا اعْتَذَرَ بِهِ إِلَيْهِ الْمُخَلَّفُونَ فَقَدْ كَانَ كَافِيَكَ ذَنْبَكَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَكَ . قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى أَرَدْتُ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأُكَذِّبَ نَفْسِي - قَالَ - ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ هَلْ لَقِيَ هَذَا مَعِي مِنْ أَحَدٍ قَالُوا نَعَمْ لَقِيَهُ مَعَكَ رَجُلاَنِ قَالاَ مِثْلَ مَا قُلْتَ فَقِيلَ لَهُمَا مِثْلُ مَا قِيلَ لَكَ - قَالَ - قُلْتُ مَنْ هُمَا قَالُوا مُرَارَةُ بْنُ رَبِيعَةَ الْعَامِرِيُّ وَهِلاَلُ بْنُ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيُّ - قَالَ - فَذَكَرُوا لِي رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شِهِدَا بَدْرًا فِيهِمَا أُسْوَةٌ - قَالَ - فَمَضَيْتُ حِينَ ذَكَرُوهُمَا لِي . قَالَ وَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمُسْلِمِينَ عَنْ كَلاَمِنَا أَيُّهَا الثَّلاَثَةُ مِنْ بَيْنِ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهُ - قَالَ - فَاجْتَنَبَنَا النَّاسُ - وَقَالَ - تَغَيَّرُوا لَنَا حَتَّى تَنَكَّرَتْ لِي فِي نَفْسِيَ الأَرْضُ فَمَا هِيَ بِالأَرْضِ الَّتِي أَعْرِفُ فَلَبِثْنَا عَلَى ذَلِكَ خَمْسِينَ لَيْلَةً فَأَمَّا صَاحِبَاىَ فَاسْتَكَانَا وَقَعَدَا فِي بُيُوتِهِمَا يَبْكِيَانِ وَأَمَّا أَنَا فَكُنْتُ أَشَبَّ الْقَوْمِ وَأَجْلَدَهُمْ فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَشْهَدُ الصَّلاَةَ وَأَطُوفُ فِي الأَسْوَاقِ وَلاَ يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَآتِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ وَهُوَ فِي مَجْلِسِهِ بَعْدَ الصَّلاَةِ فَأَقُولُ فِي نَفْسِي هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِرَدِّ السَّلاَمِ أَمْ لاَ ثُمَّ أُصَلِّي قَرِيبًا مِنْهُ وَأُسَارِقُهُ النَّظَرَ فَإِذَا أَقْبَلْتُ عَلَى صَلاَتِي نَظَرَ إِلَىَّ وَإِذَا الْتَفَتُّ نَحْوَهُ أَعْرَضَ عَنِّي حَتَّى إِذَا طَالَ ذَلِكَ عَلَىَّ مِنْ جَفْوَةِ الْمُسْلِمِينَ مَشَيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ جِدَارَ حَائِطِ أَبِي قَتَادَةَ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي وَأَحَبُّ النَّاسِ إِلَىَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَوَاللَّهِ مَا رَدَّ عَلَىَّ السَّلاَمَ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَنَّ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَسَكَتَ فَعُدْتُ فَنَاشَدْتُهُ فَقَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . فَفَاضَتْ عَيْنَاىَ وَتَوَلَّيْتُ حَتَّى تَسَوَّرْتُ الْجِدَارَ فَبَيْنَا أَنَا أَمْشِي فِي سُوقِ الْمَدِينَةِ إِذَا نَبَطِيٌّ مِنْ نَبَطِ أَهْلِ الشَّامِ مِمَّنْ قَدِمَ بِالطَّعَامِ يَبِيعُهُ بِالْمَدِينَةِ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ - قَالَ - فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَىَّ حَتَّى جَاءَنِي فَدَفَعَ إِلَىَّ كِتَابًا مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ وَكُنْتُ كَاتِبًا فَقَرَأْتُهُ فَإِذَا فِيهِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنَا أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَلَمْ يَجْعَلْكَ اللَّهُ بِدَارِ هَوَانٍ وَلاَ مَضْيَعَةٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِكَ . قَالَ فَقُلْتُ حِينَ قَرَأْتُهَا وَهَذِهِ أَيْضًا مِنَ الْبَلاَءِ . فَتَيَامَمْتُ بِهَا التَّنُّورَ فَسَجَرْتُهَا بِهَا حَتَّى إِذَا مَضَتْ أَرْبَعُونَ مِنَ الْخَمْسِينَ وَاسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ إِذَا رَسُولُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْتِينِي فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُكَ أَنْ تَعْتَزِلَ امْرَأَتَكَ . قَالَ فَقُلْتُ أُطَلِّقُهَا أَمْ مَاذَا أَفْعَلُ قَالَ لاَ بَلِ اعْتَزِلْهَا فَلاَ تَقْرَبَنَّهَا - قَالَ - فَأَرْسَلَ إِلَى صَاحِبَىَّ بِمِثْلِ ذَلِكَ - قَالَ - فَقُلْتُ لاِمْرَأَتِي الْحَقِي بِأَهْلِكِ فَكُونِي عِنْدَهُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِي هَذَا الأَمْرِ - قَالَ - فَجَاءَتِ امْرَأَةُ هِلاَلِ بْنِ أُمَيَّةَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هِلاَلَ بْنَ أُمَيَّةَ شَيْخٌ ضَائِعٌ لَيْسَ لَهُ خَادِمٌ فَهَلْ تَكْرَهُ أَنْ أَخْدُمَهُ قَالَ " لاَ وَلَكِنْ لاَ يَقْرَبَنَّكِ " . فَقَالَتْ إِنَّهُ وَاللَّهِ مَا بِهِ حَرَكَةٌ إِلَى شَىْءٍ وَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَبْكِي مُنْذُ كَانَ مِنْ أَمْرِهِ مَا كَانَ إِلَى يَوْمِهِ هَذَا . قَالَ فَقَالَ لِي بَعْضُ أَهْلِي لَوِ اسْتَأْذَنْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي امْرَأَتِكَ فَقَدْ أَذِنَ لاِمْرَأَةِ هِلاَلِ بْنِ أُمَيَّةَ أَنْ تَخْدُمَهُ - قَالَ - فَقُلْتُ لاَ أَسْتَأْذِنُ فِيهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَا يُدْرِينِي مَاذَا يَقُولُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اسْتَأْذَنْتُهُ فِيهَا وَأَنَا رَجُلٌ شَابٌّ - قَالَ - فَلَبِثْتُ بِذَلِكَ عَشْرَ لَيَالٍ فَكَمُلَ لَنَا خَمْسُونَ لَيْلَةً مِنْ حِينَ نُهِيَ عَنْ كَلاَمِنَا - قَالَ - ثُمَّ صَلَّيْتُ صَلاَةَ الْفَجْرِ صَبَاحَ خَمْسِينَ لَيْلَةً عَلَى ظَهْرِ بَيْتٍ مِنْ بُيُوتِنَا فَبَيْنَا أَنَا جَالِسٌ عَلَى الْحَالِ الَّتِي ذَكَرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مِنَّا قَدْ ضَاقَتْ عَلَىَّ نَفْسِي وَضَاقَتْ عَلَىَّ الأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ سَمِعْتُ صَوْتَ صَارِخٍ أَوْفَى عَلَى سَلْعٍ يَقُولُ بِأَعْلَى صَوْتِهِ يَا كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ أَبْشِرْ - قَالَ - فَخَرَرْتُ سَاجِدًا وَعَرَفْتُ أَنْ قَدْ جَاءَ فَرَجٌ . - قَالَ - فَآذَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّاسَ بِتَوْبَةِ اللَّهِ عَلَيْنَا حِينَ صَلَّى صَلاَةَ الْفَجْرِ فَذَهَبَ النَّاسُ يُبَشِّرُونَنَا فَذَهَبَ قِبَلَ صَاحِبَىَّ مُبَشِّرُونَ وَرَكَضَ رَجُلٌ إِلَىَّ فَرَسًا وَسَعَى سَاعٍ مِنْ أَسْلَمَ قِبَلِي وَأَوْفَى الْجَبَلَ فَكَانَ الصَّوْتُ أَسْرَعَ مِنَ الْفَرَسِ فَلَمَّا جَاءَنِي الَّذِي سَمِعْتُ صَوْتَهُ يُبَشِّرُنِي فَنَزَعْتُ لَهُ ثَوْبَىَّ فَكَسَوْتُهُمَا إِيَّاهُ بِبِشَارَتِهِ وَاللَّهِ مَا أَمْلِكُ غَيْرَهُمَا يَوْمَئِذٍ وَاسْتَعَرْتُ ثَوْبَيْنِ . فَلَبِسْتُهُمَا فَانْطَلَقْتُ أَتَأَمَّمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَلَقَّانِي النَّاسُ فَوْجًا فَوْجًا يُهَنِّئُونِي بِالتَّوْبَةِ وَيَقُولُونَ لِتَهْنِئْكَ تَوْبَةُ اللَّهِ عَلَيْكَ . حَتَّى دَخَلْتُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ وَحَوْلَهُ النَّاسُ فَقَامَ طَلْحَةُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ يُهَرْوِلُ حَتَّى صَافَحَنِي وَهَنَّأَنِي وَاللَّهِ مَا قَامَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ غَيْرُهُ . قَالَ فَكَانَ كَعْبٌ لاَ يَنْسَاهَا لِطَلْحَةَ . قَالَ كَعْبٌ فَلَمَّا سَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَهُوَ يَبْرُقُ وَجْهُهُ مِنَ السُّرُورِ وَيَقُولُ " أَبْشِرْ بِخَيْرِ يَوْمٍ مَرَّ عَلَيْكَ مُنْذُ وَلَدَتْكَ أُمُّكَ " . قَالَ فَقُلْتُ أَمِنْ عِنْدِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمْ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَقَالَ " لاَ بَلْ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ " . وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا سُرَّ اسْتَنَارَ وَجْهُهُ كَأَنَّ وَجْهَهُ قِطْعَةُ قَمَرٍ - قَالَ - وَكُنَّا نَعْرِفُ ذَلِكَ - قَالَ - فَلَمَّا جَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ مِنْ تَوْبَتِي أَنْ أَنْخَلِعَ مِنْ مَالِي صَدَقَةً إِلَى اللَّهِ وَإِلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمْسِكْ بَعْضَ مَالِكَ فَهُوَ خَيْرٌ لَكَ " . قَالَ فَقُلْتُ فَإِنِّي أُمْسِكُ سَهْمِيَ الَّذِي بِخَيْبَرَ - قَالَ - وَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ إِنَّمَا أَنْجَانِي بِالصِّدْقِ وَإِنَّ مِنْ تَوْبَتِي أَنْ لاَ أُحَدِّثَ إِلاَّ صِدْقًا مَا بَقِيتُ - قَالَ - فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ أَنَّ أَحَدًا مِنَ الْمُسْلِمِينَ أَبْلاَهُ اللَّهُ فِي صِدْقِ الْحَدِيثِ مُنْذُ ذَكَرْتُ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى يَوْمِي هَذَا أَحْسَنَ مِمَّا أَبْلاَنِي اللَّهُ بِهِ وَاللَّهِ مَا تَعَمَّدْتُ كَذْبَةً مُنْذُ قُلْتُ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى يَوْمِي هَذَا وَإِنِّي لأَرْجُو أَنْ يَحْفَظَنِيَ اللَّهُ فِيمَا بَقِيَ . قَالَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { لَقَدْ تَابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَءُوفٌ رَحِيمٌ * وَعَلَى الثَّلاَثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ} حَتَّى بَلَغَ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ} قَالَ كَعْبٌ وَاللَّهِ مَا أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَىَّ مِنْ نِعْمَةٍ قَطُّ بَعْدَ إِذْ هَدَانِي اللَّهُ لِلإِسْلاَمِ أَعْظَمَ فِي نَفْسِي مِنْ صِدْقِي رَسُولَ اللَّهُ صلى الله عليه وسلم أَنْ لاَ أَكُونَ كَذَبْتُهُ فَأَهْلِكَ كَمَا هَلَكَ الَّذِينَ كَذَبُوا إِنَّ اللَّهَ قَالَ لِلَّذِينَ كَذَبُوا حِينَ أَنْزَلَ الْوَحْىَ شَرَّ مَا قَالَ لأَحَدٍ وَقَالَ اللَّهُ { سَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ إِذَا انْقَلَبْتُمْ إِلَيْهِمْ لِتُعْرِضُوا عَنْهُمْ فَأَعْرِضُوا عَنْهُمْ إِنَّهُمْ رِجْسٌ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ * يَحْلِفُونَ لَكُمْ لِتَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنْ تَرْضَوْا عَنْهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لاَ يَرْضَى عَنِ الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ} قَالَ كَعْبٌ كُنَّا خُلِّفْنَا أَيُّهَا الثَّلاَثَةُ عَنْ أَمْرِ أُولَئِكَ الَّذِينَ قَبِلَ مِنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ حَلَفُوا لَهُ فَبَايَعَهُمْ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمْ وَأَرْجَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمْرَنَا حَتَّى قَضَى اللَّهُ فِيهِ فَبِذَلِكَ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَعَلَى الثَّلاَثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا} وَلَيْسَ الَّذِي ذَكَرَ اللَّهُ مِمَّا خُلِّفْنَا تَخَلُّفَنَا عَنِ الْغَزْوِ وَإِنَّمَا هُوَ تَخْلِيفُهُ إِيَّانَا وَإِرْجَاؤُهُ أَمْرَنَا عَمَّنْ حَلَفَ لَهُ وَاعْتَذَرَ إِلَيْهِ فَقَبِلَ مِنْهُ . وَحَدَّثَنِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، بِإِسْنَادِ يُونُسَ عَنِ الزُّهْرِيِّ، سَوَاءً .
Ibn Shihab raportoi se Messenger i Allahut (ﷺ) bëri një ekspeditë në Tabuk dhe ai (Profeti i Shenjtë) kishte në mendje (ideja e kërcënimit të) të krishterëve të Arabisë në Siri dhe atyre të Romës. Ibn Shihab (më tej) raportoi se 'Abd al-Rahman b. 'Abdullah b. Ka'b e informoi atë se Abdullah b. Ka'b, i cili shërbente si udhëzues i Ka'b b. 'Malik, ndërsa u verbua, dëgjoi Ka'b b. Malik të rrëfente historinë e mbetjes prapa Messengerit të Allahut (ﷺ) nga Beteja e Tabukut. Ka'b b. Malik tha: Unë kurrë nuk kam mbetur prapa Messengerit të Allahut (ﷺ) nga ndonjë ekspeditë që ai ndërmori, përveç Betejës së Tabukut dhe asaj të Badr. Sa i përket Betejës së Badr, askush nuk u fajësua për mbetjen prapa, pasi Messenger i Allahut (ﷺ) dhe myslimanët (nuk u nisën për sulm, por për të ndalur) karvanin e Kurejshëve, por ishte Allahu Ai që i bëri ata të përballen me armët e tyre pa dashje (të tyre). Më nderoi të isha me Messengerin e Allahut (ﷺ) në natën e 'Aqaba kur betohemi besnikëri ndaj Islamit dhe kjo më ishte më e dashur se pjesëmarrja ime në Betejën e Badr, edhe pse Badr ishte më i njohur ndër njerëz në krahasim me atë (Tabuk). Dhe kjo është historia ime për mbetjen prapa Messengerit të Allahut (ﷺ) në rastin e Betejës së Tabukut. Asnjëherë nuk kam pasur mjetet e mjaftueshme dhe (rrethanat e mia) më të favorshme sesa në këtë ekspeditë. Dhe, me betimin e Allahut, kurrë më parë nuk kam pasur në pronësi dy shërbime në të njëjtën kohë. Messenger i Allahut (ﷺ) u nis për këtë ekspeditë në një sezon shumë të nxehtë; udhëtimi ishte i gjatë dhe toka (që ai dhe ushtria e tij duhej të kalonin) ishte pa ujë dhe ai duhej të përballej me një ushtri të madhe, kështu që ai informoi myslimanët për situatën reale (me të cilën do të përballeshin), në mënyrë që ata të pajiseshin në mënyrë të duhur për këtë ekspeditë, dhe gjithashtu u tha atyre destinacionin ku ai kishte ndërmend të shkonte. Dhe myslimanët që shoqëruan Messengerin e Allahut (ﷺ) në atë kohë ishin të shumtë, por nuk kishte një regjistër të duhur të tyre. Ka'b (më tej) tha: Pak ishin ata që dëshironin të mungonin, dhe ishin nën përshtypjen se mund të fshehnin lehtësisht veten (dhe kështu të mbeteshin të padukshëm) deri sa zbritën revelatat nga Allahu, i Lartësuari dhe i Madhëruar (në lidhje me ta). Dhe Messenger i Allahut (ﷺ) u nis në një ekspeditë kur frutat ishin të pjekura dhe hijet e tyre ishin zgjatur. Unë kisha dobësi për to dhe gjatë kësaj sezoni, Messenger i Allahut (ﷺ) bëri përgatitje dhe myslimanët gjithashtu bashkë me ta. Unë gjithashtu u nis në mëngjes për të bërë përgatitje bashkë me ta, por u ktheva dhe nuk bëra asgjë dhe i thashë vetes: Kam mjetet e mjaftueshme (për të bërë përgatitje) sapo të dua. Dhe vazhdova ta bëj këtë (përshpejtimin e përgatitjeve), derisa njerëzit po largoheshin dhe ishte në mëngjes që Messenger i Allahut (ﷺ) u nis dhe myslimanët gjithashtu bashkë me të, por unë nuk bëra asnjë përgatitje. U nisa herët në mëngjes dhe u ktheva, por nuk mora vendim. Vazhdova ta bëj këtë derisa ata (myslimanët) u shpejtuan dhe kaluan një distancë të mirë. Unë gjithashtu vendosa të vazhdoj dhe të takohem me ta. Do të kishte qenë mirë sikur ta kisha bërë atë, por ndoshta nuk ishte përcaktuar për mua. Pas nisjes së Messengerit të Allahut (ﷺ), ndërsa dilja mes njerëzve, u trondita kur pashë se nuk gjeja askënd si unë, por njerëz të cilët ishin etiketuar si hipokritë ose njerëzit që Allahu u dha përjashtim për shkak të paaftësisë së tyre dhe Messenger i Allahut (ﷺ) nuk më vërejti derisa arriti në Tabuk. (Një ditë, ndërsa ishte ulur mes njerëzve në Tabuk) tha: Çfarë ka ndodhur me Ka'b b. Malik? Një person nga Banu' Salama tha: Messenger i Allahut, (bukuria) e palltos së tij dhe vlerësimi i tij për anët e tij e kanë tërhequr dhe ai është mbajtur kështu. Mua'dh b. Jabal tha: Woe për atë që pretendoni. Messenger i Allahut, për betejën tonë, ne nuk dimë për të tjetër veçse të mirë. Messenger i Allahut (ﷺ), megjithatë, mbajti heshtje. Ishte gjatë asaj kohe që ai (Profeti i Shenjtë) pa një njeri (i veshur me të bardhë (veshje) që shkatërronte iluzionin e syrit (mirazh). Atëherë, Messenger i Allahut (ﷺ) tha: Qoftë ai Abu Khaithama dhe, ja, ishte Abu Khaithama al-Ansari, dhe ai ishte ai që dha një sa' hurmë datash dhe u tall me të hipokritët. Ka'b b. Malik tha më tej: Kur më erdhi lajmi se Messenger i Allahut (ﷺ) po kthehej nga Tabuku, u shqetësova shumë. Mendova të trilloj histori të rreme dhe pyeta veten si do të shpëtoja nga zemërimi i tij në ditën tjetër. Në këtë lidhje, kërkova ndihmën e çdo njeriu të mençur nga familja ime dhe kur më thanë se Messenger i Allahut (ﷺ) po vinte, të gjitha idetë e rreme u larguan (nga mendja ime) dhe vendosa të flas të vërtetën, dhe ishte në mëngjes që Messenger i Allahut (ﷺ) arriti në Medinë. Dhe është zakon i tij që, kur kthehet nga një udhëtim, së pari shkon në xhami dhe kryen dy rekate nafile (si shenjë falënderimi) dhe pastaj ulet mes njerëzve. Dhe ndërsa bënte këtë, ata që kishin mbetur prapa filluan të paraqesin shpjegimet e tyre dhe të bëjnë betim para tij, dhe ishin më shumë se tetëdhjetë persona. Messenger i Allahut (ﷺ) pranoi shpjegimet e tyre në fytyrë dhe pranoi besnikërinë e tyre dhe kërkoi falje për ta dhe la sekretin e tyre (qëllimet) te Allahu, derisa unë u paraqita tek ai. E përshëndeta dhe ai buzëqeshi dhe kishte një nuancë zemërimi në atë. Ai (Profeti i Shenjtë) pastaj më tha: Ejani përpara. U nisa përpara derisa u ul në përballje me të. Ai më tha: Çfarë të mbajti prapa? Nuk mund të shkoje për një shëtitje? I thashë: Messenger i Allahut, me betimin e Allahut, nëse do të isha të ulur në praninë e dikujt tjetër nga njerëzit e botës, do të shpëtoja me siguri nga zemërimi i tij me një justifikim (ose tjetër) dhe kam aftësinë të debatoj, por, me betimin e Allahut, jam plotësisht i vetëdijshëm për faktin se nëse do të paraqisja para jush një shpjegim të rremë për t'ju kënaqur, Allahu me siguri do të zemërohej ndaj meje, dhe nëse flas të vërtetën, ju mund të jeni të zemëruar me mua, por shpresoj se Allahu do ta përfundojë mirë këtë. Dhe, me betimin e Allahut, nuk kam pasur kurrë mjetet e mjaftueshme, dhe asnjëherë nuk kam pasur kushte më të favorshme për mua sesa kur mbeta prapa. Pastaj, Messenger i Allahut (ﷺ) tha: Ky njeri tha të vërtetën, kështu që ngrihu derisa Allahu të japë vendimin për rastin tënd. U ngrita dhe disa njerëz nga Banu' Salama më ndoqën me ngut, dhe më thanë: Me betimin e Allahut, ne nuk dimë për ty që ke bërë mëkat para kësaj. Ti, megjithatë, tregove paaftësi për të paraqitur një shpjegim para Messengerit të Allahut (ﷺ) si ata që mbetën prapa tij, dhe ai kërkoi falje për ty. Me betimin e Allahut, ata vazhduan të më nxisnin derisa mendova të kthehem te Messenger i Allahut (ﷺ) dhe të kundërshtoj veten. Pastaj u thashë: A ka edhe dikush tjetër që ka përfunduar në të njëjtën fat? Ata thanë: Po, dy persona kanë përfunduar në të njëjtin fat si ti dhe kanë bërë të njëjtën deklaratë si ti, dhe i është dhënë vendimi i njëjtë në rastin e tyre si në tëndin. Unë pyeta: Kush janë ata? Ata thanë: Murara b. ar-Rabi'a 'Amiri dhe Hilal b. Umayya al-Waqafi. Ata përmendën këta dy pious si shembull për mua, të cilët kishin marrë pjesë në Betejën e Badr. Unë u largova kur ata përmendën këta dy persona. Messenger i Allahut (ﷺ) ndaloi myslimanët të flisnin me tre prej nesh nga ata që kishin mbetur prapa tij. Njerëzit filluan të na shmangnin dhe qëndrimi i tyre ndaj nesh ndryshoi, dhe dukej sikur të gjithë atmosfera u bë armiqësore ndaj nesh, dhe në fakt ishte e njëjta atmosferë për të cilën isha plotësisht i vetëdijshëm dhe në të cilën kam jetuar (për një kohë të gjatë). Ne kaluam pesëdhjetë netë në këtë gjendje dhe dy shokët e mi u mbyllën në shtëpitë e tyre dhe kaluan (shumicën e) kohës duke qarë, por unë, si i ri dhe i fortë ndër ta, dola nga shtëpia, morëm pjesë në lutje kolektive, lëvizëm në treg; por askush nuk më foli. U nisa te Messenger i Allahut (ﷺ) pasi u ul në mes të njerëzve pas namazit, përshëndeta dhe pashë nëse buzët e tij lëvizën në përgjigje të përshëndetjes sime (ose jo). Pastaj kryen lutje pranë tij dhe e shikova me shikime të fshehta, dhe kur iu përkushtova lutjes, ai më shikoi dhe kur unë i hodha një shikim, ai u kthye nga unë. Dhe kur trajtimi i ashpër i myslimanëve ndaj meje zgjati për një kohë të konsiderueshme, u nisa derisa u ngjita mbi murin e kopshtit të Abu Qatada, i cili ishte kushëriri im, dhe unë kisha dashurinë më të madhe për të. E përshëndeta, por, me betimin e Allahut, ai nuk iu përgjigj përshëndetjes sime. I thashë: Abu Qatada, ju lutem, në emër të Allahut, a nuk jeni të vetëdijshëm se unë dua Allahun dhe Messengerin e Tij (ﷺ) më shumë? Ai mbajti heshtje. E përsërita përsëri: Ju lutem, në emër të Allahut, a nuk jeni të vetëdijshëm se unë dua Allahun dhe Messengerin e Tij (ﷺ) më shumë? Ai mbajti heshtje. E përsërita përsëri, dhe ai tha: Allahu dhe Messenger i Tij (ﷺ) janë më të ditur për këtë. Sytë e mi filluan të derdhin lot dhe u ktheva duke zbritur nga muri, dhe ndërsa po lëvizja në tregun e Medinës, një Nabatean nga mes Nabateanëve të Sirisë, i cili kishte ardhur për të shitur drithëra në Medinë, kërkoi nga njerëzit t'i drejtoheshin për t'më gjetur mua. Njerëzit më dhanë shenjë duke treguar drejt me gisht. Ai erdhi tek unë dhe më dha një letër nga Mbret i Ghassan, dhe si shkrimtar, e lexova atë letër dhe shkruhej kështu:
"Duke shkuar në pikën time, na është transmetuar se shoku juaj (Profeti i Shenjtë) ju po i nënshtrohet mizorive dhe Allahu nuk ju ka krijuar për një vend ku ju do të jeni poshtëruar dhe ku nuk do të gjeni vendin tuaj të duhur, kështu që vini tek ne që të ju nderojmë." Kur lexova atë letër, thashë: Kjo është gjithashtu një fatkeqësi, kështu që e dogja në furrë. Kur kaluan dhjetë ditë, katërdhjetë ditë nuk kishte ardhur revelata nga Allahu, erdhi i dërguari i Messengerit të Allahut (ﷺ) tek unë dhe më tha: Vërtet, Messenger i Allahut (ﷺ) urdhëroi që të qëndroni larg gruas suaj. Unë i thashë: A duhet ta divorcoj ose çfarë duhet të bëj? Ai tha: Jo, por vetëm qëndro larg saj dhe mos ki kontakt seksual me të. E njëjta porosi u dërgua edhe tek shokët e mi. Unë i thashë gruas sime: Shko te prindërit e tu dhe qëndro atje me ta derisa Allahu të japë vendimin për rastin tim. Gruaja e Hilal b. Umayya erdhi tek Messenger i Allahut (ﷺ) dhe tha: Allahu i Messenger, Hilal b. Umayya është i plakur, nuk ka shërbyese. A nuk e ke kundërshtuar shërbimin tim? Ai tha: Jo, por mos shko tek ai. Ajo tha: Për betimin e Allahut, ai nuk ka këtë instinkt. Për betimin e Allahut, ai kalon kohën duke qarë që nga ajo ditë. Disa anëtarë të familjes sime më thanë: Nëse kërkon leje nga Messenger i Allahut (ﷺ) për gruan tënde, si ai i dha leje gruas së Hilal b. Umayya për t'i shërbyer atij. Unë thashë: Nuk do të kërkoj leje nga Messenger i Allahut (ﷺ), sepse nuk mund të them çfarë mund të thotë Ai në përgjigje të kërkesës sime. Për më tepër, unë jam i ri. Ishte në këtë gjendje që kalova dhjetë netë të tjera dhe kështu, pesëdhjetë netë kaluan që njerëzit na bojkotonin. Ishte në mëngjes të pesëdhjetënetëshit që kryeva namazin e mëngjesit dhe isha ulur në një nga çatitë e shtëpive tona. Dhe isha në atë gjendje që Allahu, i Lartësuari dhe i Madhëruar, e përshkroi në këto fjalë: "Jeta u bë e vështirë për mua dhe toka u ngushtua pavarësisht madhësisë së saj," kur dëgjova zërin e një njoftuesi nga maja e kodrës së Sal' duke thënë me zë të lartë: Ka'b b. Malik, ka lajme të mira për ty. U rrëzova në prostrim dhe kuptova se kishte një mesazh lehtësimi për mua. Messenger i Allahut (ﷺ) kishte informuar njerëzit për pranimin e pendesës sonë nga Allahu, ndërsa ai kryente namazin e sabahut. Kështu, njerëzit na dhanë lajme të mira dhe disa shkuan tek shokët e mi për t'u dhënë lajme të mira, dhe një njeri u kalëruar me kuaj nga fisi i Aslamit dhe kuajti më shpejt se zëri i tij. Dhe kur erdhi tek unë, dëgjova zërin e tij, më dha lajmin e mirë. Unë mora veshjet e mia dhe i veshja me to për shkak të lajmit të mirë që më solli, dhe, me betimin e Allahut, nuk kisha asgjë tjetër (në formë veshjesh) përveç këtyre dyve në atë rast, dhe kërkova dikë që më jepte dy veshje dhe u vesh me to. U nisa tek Messenger i Allahut (ﷺ) dhe në rrugë takova grupe njerëzish që më përshëndetën për shkak të (pranimit të) pendesës dhe thanë: Këtu është përshëndetja për ty për pendesën tënde që është pranuar nga Allahu. (Unë vazhdova) derisa arrita në xhami dhe Messenger i Allahut (ﷺ) ishte ulur aty mes njerëzve. Talha b. 'Ubaidullah u ngrit dhe më shkoi drejt dhe më përshëndeti dhe, me betimin e Allahut, askush tjetër nga mes emigrantëve nuk u ngrit për të më përshëndetur përveç tij. Ka'b tha se nuk e harroi kurrë këtë veprim të mirë të Talhës. Ka'b tha më tej: E përshëndeta Messengerin e Allahut (ﷺ) me Assalam-o-'Alaikam dhe fytyra e tij shkëlqente nga gëzimi, dhe ai tha: La ilahe illa Allah, lajmi i mirë dhe bekimet për ty, të cilat nuk i ke gjetur asnjëherë dhe nuk do t'i gjesh, që nga dita kur të lindi nëna jote. Unë i thashë: O Messenger i Allahut, kjo është pranim i pendesës nga ju apo nga Allahu? Ai tha: Jo, (nuk është nga unë), është nga Allahu, dhe ishte zakon i Messengerit të Allahut (ﷺ) që, kur ishte i lumtur, fytyra e tij ndriçonte dhe dukej si një pjesë e hënës, dhe prej kësaj e kuptonim gëzimin e tij. Kur u ulja para tij, i thashë: O Messenger i Allahut, a lejohet të jap pasurinë time për Allahun dhe për shkak të Tij (ﷺ)? Ai tha: Mbaje disa pasuri me vete, sepse është më mirë për ty. Unë thashë: Do ta mbaj atë pjesë (të pasurisë) që më ra në dorë (në rastin e ekspeditës së) Khaibar. I thashë: O Messenger i Allahut, vërtet, Allahu më shpëtoi për shkak të së vërtetës dhe, prandaj, (mendoj se) pendesa nënkupton që të flas vetëm të vërtetën sa të jem gjallë. Ai tha: Me betimin e Allahut, nuk di nëse ndonjë prej myslimanëve është përballur me një sprovë më të ashpër se unë nga Allahu për shkak të të thënit të së vërtetës. Dhe që nga ajo kohë, kur e përmenda këtë tek Messenger i Allahut (ﷺ), nuk kam thënë kurrë gënjeshtër dhe, me betimin e Allahut, kam vendosur të mos gënjej kurrë dhe shpresoj se Allahu do të më shpëtojë (nga sprovat) për pjesën tjetër të jetës sime, dhe Allahu, i Lartësuari dhe i Madhëruar, zbriti këto ajet: "Vërtet, Allahu është i mëshirshëm ndaj Profetit dhe emigrantëve dhe ndihmësve që e ndoqën atë në orën e vështirësisë, pasi zemrat e disa prej tyre ishin për t'u devijuar; pastaj Ai u kthye ndaj tyre me mëshirë. Me të vërtetë, Ai është Mëshirues, Gjithmëshirues, dhe (Ai u kthye me mëshirë) tek tre ata që mbetën prapa, derisa toka, pavarësisht madhësisë së saj, u bë e ngushtë për ta dhe shpirtrat e tyre u ngushtuan për ta." Dhe kjo zbritje arriti deri tek fjalët: "O ju që besuat, zhvilloni frikë ndaj Allahut dhe qëndroni me të vërtetët" (ix. 117-118). Ka'b tha: Me betimin e Allahut, që kur Allahu më udhëzoi në Islam, nuk ka bekim më të rëndësishëm për mua se kjo e vërteta që kam folur tek Messenger i Allahut (ﷺ), dhe sikur të gënjeja, do të isha i shkatërruar si ata që gënjejnë, sepse për ata që gënjejnë, Allahu përdori fjalët më të ashpra që zbritën në revelatë (dhe fjalët e Allahut janë): "Ata do të betohen me Allahun për ju kur të ktheheni tek ata, që t'ju lënë të lirë. Prandaj, i lini të lirë. Me të vërtetë, ata janë të ndyrë dhe vendi i tyre është Xhehennemi, shpërblimi për atë që kanë fituar. Ata do të betohen me ju që të jeni të kënaqur me ta, por nëse jeni të kënaqur me ta, me të vërtetë, Allahu nuk është i kënaqur me ata që shkelin rregullat" (ix. 95-96). Ka'b tha se çështja jonë tre personave u shty për shkak të atyre që dhanë betimin para Messengerit të Allahut (ﷺ) dhe ai pranoi besnikërinë e tyre dhe kërkoi falje për ta, dhe Allahu nuk dha vendim për ne. Ishte Allahu, i Lartësuari dhe i Madhëruar, Ai që dha vendimin për rastin tonë, tre që mbetën prapa. (Fjalët e Kur'anit) "tre që mbetën prapa" nuk do të thotë se ne mbetëm prapa nga Jihad, por ato nënkuptojnë se Ai e mbajti çështjen tonë pas tyre që dhanë betimin dhe paraqitën shpjegim para Tij. Ky hadith është transmetuar me autoritetin e Zuhrit me të njëjtën zinxhir transmetuesish.
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Kaʿb ibn Malik zgjodhi të vërtetën dhe Allahu ia pranoi pendimin.
Kaʿb ibn Malik tregon vetë pse mbeti pas gjatë ekspeditës në Tebuk, për rrëfimin e tij të sinqertë dhe për pesëdhjetë ditët e veçimit para se Allahu t’ia pranonte pendimin.
Një vend në veri të Gadishullit Arabik, drejt të cilit u nis Profeti ﷺ bashkë me myslimanët.
Kthimi tek Allahu duke pranuar mëkatin, duke u penduar për të dhe duke u larguar prej tij.
Një dhurim vullnetar bamirësie për hir të Allahut.
Dijetarët vënë në dukje se sinqeriteti dhe e vërteta, edhe kur sjellin pasoja personale, janë më të mira se një gënjeshtër që sjell përfitim të përkohshëm. Transmetimi thekson gjithashtu se pendimi përfshin pranimin e gabimeve dhe pritjen me durim të gjykimit të Allahut. Kaʿb donte të jepte gjithë pasurinë e tij, por Profeti ﷺ e këshilloi të mbante një pjesë; prandaj bamirësia nuk kërkon domosdoshmërisht që njeriu të heqë dorë nga të gjitha mjetet e tij. Veçimi i tre burrave ishte një masë e posaçme në këtë ngjarje dhe nuk përbën vetvetiu një urdhër të përgjithshëm për t’u shmangur njerëzve që pendohen.
- Thuaje të vërtetën kur ke bërë një gabim, edhe nëse është e vështirë.
- Mos i shty detyrimet e rëndësishme: bëj një plan konkret dhe zbato menjëherë hapin e parë.
- Kur pendohesh, ji i durueshëm dhe mos e humb shpresën te mëshira e Allahut.
Përmban të njëjtën rrëfenjë për Kaʿb ibn Malikun dhe mbetjen e tij pas gjatë ekspeditës në Tebuk; jep hollësi shtesë rreth transmetimit.
Sahih Muslim · #7016 (Sahih)E paraqet të njëjtin transmetim nëpërmjet një zinxhiri tjetër në Sahih Muslim dhe mbështet dokumentimin e rrëfimit.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.