Sahih al-Bukhari, ஹதீஸ் 3364
Abdullah ibn Abbas அறிவித்தார். எங்களின் மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் விளக்கத்துடன் அரபி உரை.
Abdullah ibn Abbas அறிவித்தார்
Sahih al-Bukhari முழுவதுமாக நம்பகமானதாகக் கருதப்படுகிறது.
அறிவிக்கப்பட்ட செய்தி
وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ أَيُّوبَ السَّخْتِيَانِيِّ، وَكَثِيرِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ،، يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى الآخَرِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَوَّلَ مَا اتَّخَذَ النِّسَاءُ الْمِنْطَقَ مِنْ قِبَلِ أُمِّ إِسْمَاعِيلَ، اتَّخَذَتْ مِنْطَقًا لَتُعَفِّيَ أَثَرَهَا عَلَى سَارَةَ، ثُمَّ جَاءَ بِهَا إِبْرَاهِيمُ، وَبِابْنِهَا إِسْمَاعِيلَ وَهْىَ تُرْضِعُهُ حَتَّى وَضَعَهُمَا عِنْدَ الْبَيْتِ عِنْدَ دَوْحَةٍ، فَوْقَ زَمْزَمَ فِي أَعْلَى الْمَسْجِدِ، وَلَيْسَ بِمَكَّةَ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ، وَلَيْسَ بِهَا مَاءٌ، فَوَضَعَهُمَا هُنَالِكَ، وَوَضَعَ عِنْدَهُمَا جِرَابًا فِيهِ تَمْرٌ وَسِقَاءً فِيهِ مَاءٌ، ثُمَّ قَفَّى إِبْرَاهِيمُ مُنْطَلِقًا فَتَبِعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَقَالَتْ يَا إِبْرَاهِيمُ أَيْنَ تَذْهَبُ وَتَتْرُكُنَا بِهَذَا الْوَادِي الَّذِي لَيْسَ فِيهِ إِنْسٌ وَلاَ شَىْءٌ فَقَالَتْ لَهُ ذَلِكَ مِرَارًا، وَجَعَلَ لاَ يَلْتَفِتُ إِلَيْهَا فَقَالَتْ لَهُ آللَّهُ الَّذِي أَمَرَكَ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ. قَالَتْ إِذًا لاَ يُضَيِّعُنَا. ثُمَّ رَجَعَتْ، فَانْطَلَقَ إِبْرَاهِيمُ حَتَّى إِذَا كَانَ عِنْدَ الثَّنِيَّةِ حَيْثُ لاَ يَرَوْنَهُ اسْتَقْبَلَ بِوَجْهِهِ الْبَيْتَ، ثُمَّ دَعَا بِهَؤُلاَءِ الْكَلِمَاتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ، فَقَالَ {رَبَّنَا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ} حَتَّى بَلَغَ {يَشْكُرُونَ}. وَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تُرْضِعُ إِسْمَاعِيلَ، وَتَشْرَبُ مِنْ ذَلِكَ الْمَاءِ، حَتَّى إِذَا نَفِدَ مَا فِي السِّقَاءِ عَطِشَتْ وَعَطِشَ ابْنُهَا، وَجَعَلَتْ تَنْظُرُ إِلَيْهِ يَتَلَوَّى ـ أَوْ قَالَ يَتَلَبَّطُ ـ فَانْطَلَقَتْ كَرَاهِيَةَ أَنْ تَنْظُرَ إِلَيْهِ، فَوَجَدَتِ الصَّفَا أَقْرَبَ جَبَلٍ فِي الأَرْضِ يَلِيهَا، فَقَامَتْ عَلَيْهِ ثُمَّ اسْتَقْبَلَتِ الْوَادِيَ تَنْظُرُ هَلْ تَرَى أَحَدًا فَلَمْ تَرَ أَحَدًا، فَهَبَطَتْ مِنَ، الصَّفَا حَتَّى إِذَا بَلَغَتِ الْوَادِيَ رَفَعَتْ طَرَفَ دِرْعِهَا، ثُمَّ سَعَتْ سَعْىَ الإِنْسَانِ الْمَجْهُودِ، حَتَّى جَاوَزَتِ الْوَادِيَ، ثُمَّ أَتَتِ الْمَرْوَةَ، فَقَامَتْ عَلَيْهَا وَنَظَرَتْ هَلْ تَرَى أَحَدًا، فَلَمْ تَرَ أَحَدًا، فَفَعَلَتْ ذَلِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ ـ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَذَلِكَ سَعْىُ النَّاسِ بَيْنَهُمَا ". ـ فَلَمَّا أَشْرَفَتْ عَلَى الْمَرْوَةِ سَمِعَتْ صَوْتًا، فَقَالَتْ صَهٍ. تُرِيدَ نَفْسَهَا، ثُمَّ تَسَمَّعَتْ، فَسَمِعَتْ أَيْضًا، فَقَالَتْ قَدْ أَسْمَعْتَ، إِنْ كَانَ عِنْدَكَ غِوَاثٌ. فَإِذَا هِيَ بِالْمَلَكِ، عِنْدَ مَوْضِعِ زَمْزَمَ، فَبَحَثَ بِعَقِبِهِ ـ أَوْ قَالَ بِجَنَاحِهِ ـ حَتَّى ظَهَرَ الْمَاءُ، فَجَعَلَتْ تُحَوِّضُهُ وَتَقُولُ بِيَدِهَا هَكَذَا، وَجَعَلَتْ تَغْرِفُ مِنَ الْمَاءِ فِي سِقَائِهَا، وَهْوَ يَفُورُ بَعْدَ مَا تَغْرِفُ ـ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَرْحَمُ اللَّهُ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ لَوْ تَرَكَتْ زَمْزَمَ ـ أَوْ قَالَ لَوْ لَمْ تَغْرِفْ مِنَ الْمَاءِ ـ لَكَانَتْ زَمْزَمُ عَيْنًا مَعِينًا ". ـ قَالَ فَشَرِبَتْ وَأَرْضَعَتْ وَلَدَهَا، فَقَالَ لَهَا الْمَلَكُ لاَ تَخَافُوا الضَّيْعَةَ، فَإِنَّ هَا هُنَا بَيْتَ اللَّهِ، يَبْنِي هَذَا الْغُلاَمُ، وَأَبُوهُ، وَإِنَّ اللَّهَ لاَ يُضِيعُ أَهْلَهُ. وَكَانَ الْبَيْتُ مُرْتَفِعًا مِنَ الأَرْضِ كَالرَّابِيَةِ، تَأْتِيهِ السُّيُولُ فَتَأْخُذُ عَنْ يَمِينِهِ وَشِمَالِهِ، فَكَانَتْ كَذَلِكَ، حَتَّى مَرَّتْ بِهِمْ رُفْقَةٌ مِنْ جُرْهُمَ ـ أَوْ أَهْلُ بَيْتٍ مِنْ جُرْهُمَ ـ مُقْبِلِينَ مِنْ طَرِيقِ كَدَاءٍ فَنَزَلُوا فِي أَسْفَلِ مَكَّةَ، فَرَأَوْا طَائِرًا عَائِفًا. فَقَالُوا إِنَّ هَذَا الطَّائِرَ لَيَدُورُ عَلَى مَاءٍ، لَعَهْدُنَا بِهَذَا الْوَادِي وَمَا فِيهِ مَاءٌ، فَأَرْسَلُوا جَرِيًّا أَوْ جَرِيَّيْنِ، فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ، فَرَجَعُوا فَأَخْبَرُوهُمْ بِالْمَاءِ، فَأَقْبَلُوا، قَالَ وَأُمُّ إِسْمَاعِيلَ عِنْدَ الْمَاءِ فَقَالُوا أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَنْزِلَ عِنْدَكِ فَقَالَتْ نَعَمْ، وَلَكِنْ لاَ حَقَّ لَكُمْ فِي الْمَاءِ. قَالُوا نَعَمْ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَأَلْفَى ذَلِكَ أُمَّ إِسْمَاعِيلَ، وَهْىَ تُحِبُّ الإِنْسَ " فَنَزَلُوا وَأَرْسَلُوا إِلَى أَهْلِيهِمْ، فَنَزَلُوا مَعَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ بِهَا أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْهُمْ، وَشَبَّ الْغُلاَمُ، وَتَعَلَّمَ الْعَرَبِيَّةَ مِنْهُمْ، وَأَنْفَسَهُمْ وَأَعْجَبَهُمْ حِينَ شَبَّ، فَلَمَّا أَدْرَكَ زَوَّجُوهُ امْرَأَةً مِنْهُمْ، وَمَاتَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ، فَجَاءَ إِبْرَاهِيمُ، بَعْدَ مَا تَزَوَّجَ إِسْمَاعِيلُ يُطَالِعُ تَرِكَتَهُ، فَلَمْ يَجِدْ إِسْمَاعِيلَ، فَسَأَلَ امْرَأَتَهُ عَنْهُ فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا. ثُمَّ سَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ وَهَيْئَتِهِمْ فَقَالَتْ نَحْنُ بِشَرٍّ، نَحْنُ فِي ضِيقٍ وَشِدَّةٍ. فَشَكَتْ إِلَيْهِ. قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلاَمَ، وَقُولِي لَهُ يُغَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِهِ. فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ، كَأَنَّهُ آنَسَ شَيْئًا، فَقَالَ هَلْ جَاءَكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ، جَاءَنَا شَيْخٌ كَذَا وَكَذَا، فَسَأَلَنَا عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ، وَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا فِي جَهْدٍ وَشِدَّةٍ. قَالَ فَهَلْ أَوْصَاكِ بِشَىْءٍ قَالَتْ نَعَمْ، أَمَرَنِي أَنْ أَقْرَأَ عَلَيْكَ السَّلاَمَ، وَيَقُولُ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ. قَالَ ذَاكِ أَبِي وَقَدْ أَمَرَنِي أَنْ أُفَارِقَكِ الْحَقِي بِأَهْلِكِ. فَطَلَّقَهَا، وَتَزَوَّجَ مِنْهُمْ أُخْرَى، فَلَبِثَ عَنْهُمْ إِبْرَاهِيمُ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَتَاهُمْ بَعْدُ، فَلَمْ يَجِدْهُ، فَدَخَلَ عَلَى امْرَأَتِهِ، فَسَأَلَهَا عَنْهُ. فَقَالَتْ خَرَجَ يَبْتَغِي لَنَا. قَالَ كَيْفَ أَنْتُمْ وَسَأَلَهَا عَنْ عَيْشِهِمْ، وَهَيْئَتِهِمْ. فَقَالَتْ نَحْنُ بِخَيْرٍ وَسَعَةٍ. وَأَثْنَتْ عَلَى اللَّهِ. فَقَالَ مَا طَعَامُكُمْ قَالَتِ اللَّحْمُ. قَالَ فَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتِ الْمَاءُ. فَقَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي اللَّحْمِ وَالْمَاءِ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ يَوْمَئِذٍ حَبٌّ، وَلَوْ كَانَ لَهُمْ دَعَا لَهُمْ فِيهِ ". قَالَ فَهُمَا لاَ يَخْلُو عَلَيْهِمَا أَحَدٌ بِغَيْرِ مَكَّةَ إِلاَّ لَمْ يُوَافِقَاهُ. قَالَ فَإِذَا جَاءَ زَوْجُكِ فَاقْرَئِي عَلَيْهِ السَّلاَمَ، وَمُرِيهِ يُثْبِتُ عَتَبَةَ بَابِهِ، فَلَمَّا جَاءَ إِسْمَاعِيلُ قَالَ هَلْ أَتَاكُمْ مِنْ أَحَدٍ قَالَتْ نَعَمْ أَتَانَا شَيْخٌ حَسَنُ الْهَيْئَةِ، وَأَثْنَتْ عَلَيْهِ، فَسَأَلَنِي عَنْكَ فَأَخْبَرْتُهُ، فَسَأَلَنِي كَيْفَ عَيْشُنَا فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّا بِخَيْرٍ. قَالَ فَأَوْصَاكِ بِشَىْءٍ قَالَتْ نَعَمْ، هُوَ يَقْرَأُ عَلَيْكَ السَّلاَمَ، وَيَأْمُرُكَ أَنْ تُثْبِتَ عَتَبَةَ بَابِكَ. قَالَ ذَاكِ أَبِي، وَأَنْتِ الْعَتَبَةُ، أَمَرَنِي أَنْ أُمْسِكَكِ. ثُمَّ لَبِثَ عَنْهُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ، ثُمَّ جَاءَ بَعْدَ ذَلِكَ، وَإِسْمَاعِيلُ يَبْرِي نَبْلاً لَهُ تَحْتَ دَوْحَةٍ قَرِيبًا مِنْ زَمْزَمَ، فَلَمَّا رَآهُ قَامَ إِلَيْهِ، فَصَنَعَا كَمَا يَصْنَعُ الْوَالِدُ بِالْوَلَدِ وَالْوَلَدُ بِالْوَالِدِ، ثُمَّ قَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ، إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِأَمْرٍ. قَالَ فَاصْنَعْ مَا أَمَرَكَ رَبُّكَ. قَالَ وَتُعِينُنِي قَالَ وَأُعِينُكَ. قَالَ فَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ هَا هُنَا بَيْتًا. وَأَشَارَ إِلَى أَكَمَةٍ مُرْتَفِعَةٍ عَلَى مَا حَوْلَهَا. قَالَ فَعِنْدَ ذَلِكَ رَفَعَا الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ، فَجَعَلَ إِسْمَاعِيلُ يَأْتِي بِالْحِجَارَةِ، وَإِبْرَاهِيمُ يَبْنِي، حَتَّى إِذَا ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ جَاءَ بِهَذَا الْحَجَرِ فَوَضَعَهُ لَهُ، فَقَامَ عَلَيْهِ وَهْوَ يَبْنِي، وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ، وَهُمَا يَقُولاَنِ {رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ}. قَالَ فَجَعَلاَ يَبْنِيَانِ حَتَّى يَدُورَا حَوْلَ الْبَيْتِ، وَهُمَا يَقُولاَنِ {رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ }.
இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அறிவித்தார்: பெண்கள் முதன்முதலில் இடுப்புக் கச்சையை அணிந்தது இஸ்மாயீலின் தாயார் (ஹாஜர்) அவர்களிடமிருந்துதான். சாராவின் கண்ணிலிருந்து தடயங்களை மறைப்பதற்காகவே அவர் கச்சையை அணிந்தார். பின்னர் இப்ராஹீம் (அலை), தம் மனைவியையும், பாலூட்டிக் கொண்டிருந்த அவரது குழந்தை இஸ்மாயீலையும் அழைத்து வந்து, மஸ்ஜிதின் உயர்ந்த பகுதியில், ஜம்ஜம் கிணற்றுக்கு மேலே ஒரு மரத்தடியில், கஃபாவிற்கு அருகில் அவர்களை அமர்த்தினார். அன்றைய நாளில் மக்காவில் யாரும் இருக்கவில்லை; தண்ணீரும் இல்லை. அவர்களை அங்கே அமர்த்திவிட்டு, பேரீச்சம்பழங்கள் நிரப்பப்பட்ட ஒரு தோல் பையையும், தண்ணீர் நிரப்பப்பட்ட ஒரு சிறிய தோல் பாத்ரத்தையும் அவர்கள் அருகில் வைத்துவிட்டு, இப்ராஹீம் (அலை) திரும்பிச் செல்லத் தொடங்கினார். இஸ்மாயீலின் தாயார் அவரைப் பின்தொடர்ந்து,
"இப்ராஹீமே! எந்த மனிதனோ, எந்தப் பொருளோ இல்லாத இந்தப் பாலைவனப் பள்ளத்தாக்கில் எங்களை விட்டுவிட்டு நீங்கள் எங்கே செல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். இதை அவர் பலமுறை கூறினார், ஆனால் இப்ராஹீம் (அலை) திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அப்போது அவர், "அல்லாஹ்வே உங்களுக்கு இவ்வாறு கட்டளையிட்டானா?" என்று கேட்டார். அதற்கு இப்ராஹீம் (அலை), "ஆம்" என்றார். உடனே அவர், "என்றால், அவன் எங்களை வீணாக்க மாட்டான்" என்று கூறிவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றார். இப்ராஹீம் (அலை) முன்னேறிச் சென்று, அவர்கள் தன்னைப் பார்க்க முடியாத 'ஸனிய்யா' என்ற மலைப்பாதையை அடைந்ததும், கஃபாவை நோக்கித் திரும்பி, இரு கைகளையும் உயர்த்திப் பின்வரும் வார்த்தைகளால் துஆ செய்தார்: {எங்கள் இறைவா! உன் புனித இல்லத்திற்கு அருகில், பயிர் விளையாத ஒரு பள்ளத்தாக்கில் என் சந்ததியினரை நான் குடியமர்த்தியுள்ளேன்...} (14:37) என்று 'நன்றி செலுத்துவார்கள்' என்பது வரை ஓதினார். இஸ்மாயீலின் தாயார் குழந்தைக்குப் பாலூட்டிக்கொண்டும், அந்தத் தண்ணீரைக் குடித்துக்கொண்டும் இருந்தார். தோல் பாத்ரத்தில் இருந்த தண்ணீர் தீர்ந்தபோது, அவருக்கும் குழந்தைக்கும் தாகம் ஏற்பட்டது. குழந்தை தாகத்தால் துடிப்பதை அவர் பார்த்தார் - அல்லது புரண்டு விழுந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது - அதைப் பார்க்கச் சகிக்காமல் அவர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார். அப்போது ஸஃபா மலையே அவருக்கு மிக அருகில் இருந்தது. அதன் மீது ஏறி, பள்ளத்தாக்கை நோக்கி யாராவது தெரிகிறார்களா என்று பார்த்தார்; யாரும் தெரியவில்லை. ஸஃபாவிலிருந்து இறங்கி, பள்ளத்தாக்கை அடைந்ததும் தம் ஆடையின் ஓரத்தை உயர்த்திக் கட்டிக்கொண்டு, மிகுந்த சிரமத்துடன் ஓடினார். பள்ளத்தாக்கைக் கடந்து மர்வா மலையை அடைந்து, அதன் மீது நின்று யாராவது தெரிகிறார்களா என்று பார்த்தார்; யாரும் தெரியவில்லை. இவ்வாறு ஏழு முறை செய்தார். இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) கூறினார்: நபி ﷺ கூறினார்கள், "இதுவே மக்கள் இரு மலைகளுக்கிடையே ஓடுவதற்கு (சஃய் செய்வதற்கு)க் காரணமாகும்." அவர் மர்வாவின் உச்சியை அடைந்தபோது ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டார். "அமைதியாக இரு" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டு உற்றுக் கேட்டார். மீண்டும் சத்தம் கேட்டது. "உன் சத்தத்தை நான் கேட்டுவிட்டேன்; உன்னிடம் ஏதேனும் உதவி இருந்தால் (செய்)" என்று கூறினார். அப்போது ஜம்ஜம் கிணற்று இடத்தில் ஒரு வானவர் இருப்பதைக் கண்டார். அவர் தம் குதிகாலால் - அல்லது இறக்கையால் - தோண்டினார்; உடனே தண்ணீர் வெளிப்பட்டது. அவர் தம் கையால் அத்தண்ணீரைத் தேக்கி, தன் தோல் பாத்ரத்தில் நிரப்பினார். அவர் தண்ணீரை எடுக்க எடுக்க அது பொங்கி வழிந்தது. இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) கூறினார்: நபி ﷺ கூறினார்கள், "அல்லாஹ் இஸ்மாயீலின் தாயாருக்குக் கருணை புரிவானாக! அவர் ஜம்ஜமை அப்படியே விட்டிருந்தால் - அல்லது தண்ணீரை எடுத்திருக்காவிட்டால் - ஜம்ஜம் ஓடும் நதியாகவே இருந்திருக்கும்." அவர் தண்ணீர் குடித்து, குழந்தைக்குப் பாலூட்டினார். வானவர் அவரிடம், "நீங்கள் வீணாகிவிடுவோம் என்று அஞ்ச வேண்டாம்; ஏனெனில் இங்குதான் அல்லாஹ்வின் இல்லம் உள்ளது. இந்தச் சிறுவனும் அவன் தந்தையும் இதனைக் கட்டுவார்கள். அல்லாஹ் தன் மக்களை ஒருபோதும் வீணாக்க மாட்டான்" என்று கூறினார். அப்போது கஃபா பூமியை விட உயர்ந்து ஒரு மேடு போன்று இருந்தது; வெள்ளம் வரும்போது அதன் வலது மற்றும் இடது பக்கங்களில் ஓடிச் செல்லும். இந்நிலையிலேயே அவர்கள் இருந்தனர். பின்னர் ஜுர்ஹும் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு குழுவினர் - அல்லது ஒரு குடும்பத்தினர் - கதா' வழியாக வந்து மக்காவின் கீழ்ப்பகுதியில் தங்கினர். அவர்கள் ஒரு பறவை தண்ணீரைச் சுற்றிப் பறப்பதைக் கண்டனர். "இந்தப் பறவை தண்ணீரைச் சுற்றிப் பறக்கிறது; ஆனால் இந்தப் பள்ளத்தாக்கில் தண்ணீர் இல்லை என்பதை நாங்கள் அறிவோமே" என்று கூறினர். அவர்கள் ஒன்றிரண்டு தூதர்களை அனுப்பினர்; அவர்கள் தண்ணீரைக் கண்டுபிடித்துத் திரும்பி வந்து செய்தி சொன்னார்கள். உடனே அவர்கள் அனைவரும் அங்கு வந்தனர். இஸ்மாயீலின் தாயார் தண்ணீருக்கு அருகில் இருந்தார். அவர்கள், "உங்களிடம் நாங்கள் தங்க அனுமதி தருவீர்களா?" என்று கேட்டனர். அவர், "ஆம், ஆனால் இந்தத் தண்ணீரில் உங்களுக்கு உரிமை இல்லை" என்றார். அவர்கள், "சரி" என்றனர். இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) கூறினார்: நபி ﷺ கூறினார்கள், "இது இஸ்மாயீலின் தாயாருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; ஏனெனில் அவர் மனிதர்களின் துணையை விரும்பினார்." அவர்கள் அங்கு குடியேறினர்; பின்னர் தங்கள் குடும்பத்தினரையும் அழைத்து வந்து குடியமர்த்தினர். அங்கு பல குடும்பங்கள் நிரந்தரமாக வாழத் தொடங்கின. அந்தச் சிறுவன் (இஸ்மாயீல்) வளர்ந்து, அவர்களிடமிருந்து அரபு மொழியைக் கற்றுக்கொண்டான். அவன் வளர்ந்தபோது அவர்களின் அன்பையும் வியப்பையும் பெற்றான். அவன் பருவமடைந்ததும், அவர்கள் தங்கள் பெண் ஒருத்தியை அவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். இஸ்மாயீலின் தாயார் இறந்த பிறகு, இஸ்மாயீல் திருமணமான பின்னர், இப்ராஹீம் (அலை) தாம் விட்டுச் சென்ற குடும்பத்தைப் பார்க்க வந்தார். இஸ்மாயீலைக் காணவில்லை. அவன் மனைவியிடம் அவனைப் பற்றிக் கேட்டார். அவள், "எங்களுக்கு உணவு தேடிச் சென்றுள்ளார்" என்றாள். பின்னர் அவர்களின் வாழ்க்கை நிலைமையைப் பற்றிக் கேட்டார். அவள், "நாங்கள் மிகுந்த துன்பத்திலும், நெருக்கடியிலும், வறுமையிலும் உள்ளோம்" என்று முறையிட்டாள். அவர், "உன் கணவர் வந்தால் அவருக்கு என் ஸலாத்தைச் சொல்; அவர் தன் வீட்டின் வாசற்படியை மாற்றுமாறு சொல்" என்று கூறிச் சென்றார். இஸ்மாயீல் வந்ததும், ஏதோ ஒன்றை உணர்ந்தவராக, "உங்களிடம் யாராவது வந்தார்களா?" என்று கேட்டார். அவள், "ஆம், இன்னின்ன தோற்றமுள்ள ஒரு முதியவர் வந்தார்; உங்களைப் பற்றிக் கேட்டார்; நான் சொன்னேன். எங்கள் வாழ்க்கை நிலைமையைக் கேட்டார்; நாங்கள் கஷ்டத்திலும் நெருக்கடியிலும் இருப்பதாகச் சொன்னேன்" என்றாள். "அவர் ஏதேனும் அறிவுரை கூறினாரா?" என்று கேட்டார். "ஆம், உங்களுக்கு ஸலாம் சொல்லச் சொன்னார்; உங்கள் வீட்டின் வாசற்படியை மாற்றுமாறு சொன்னார்" என்றாள். இஸ்மாயீல், "அவர் என் தந்தையார். உன்னை விவாகரத்து செய்யுமாறு எனக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளார். உன் குடும்பத்தாரிடம் சென்றுவிடு" என்றார். அவளை விவாகரத்து செய்து, அவர்களிலிருந்து (ஜுர்ஹும் கோத்திரத்திலிருந்து) மற்றொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். அல்லாஹ் நாடிய காலம் வரை இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களிடமிருந்து விலகியிருந்தார். பின்னர் மீண்டும் வந்தார்; இஸ்மாயீலைக் காணவில்லை. அவன் மனைவியிடம் சென்று அவனைப் பற்றிக் கேட்டார். அவள், "எங்களுக்கு உணவு தேடிச் சென்றுள்ளார்" என்றாள். "நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?" என்று அவர்களின் வாழ்க்கை நிலைமையைக் கேட்டார். அவள், "நாங்கள் நலமாகவும், வசதியாகவும் உள்ளோம்" என்று கூறி, அல்லாஹ்வைப் புகழ்ந்தாள். "உங்கள் உணவு என்ன?" என்று கேட்டார். "மாமிசம்" என்றாள். "உங்கள் பானம் என்ன?" என்று கேட்டார். "தண்ணீர்" என்றாள். அவர், "அல்லாஹ்வே! இவர்களின் மாமிசத்திலும் தண்ணீரிலும் பரக்கத் (அபரிமிதமான ஆசீர்வாதம்) செய்வாயாக!" என்று துஆ செய்தார். நபி ﷺ கூறினார்கள்: "அன்றைய நாளில் அவர்களிடம் தானியம் இருக்கவில்லை; இருந்திருந்தால் அதிலும் பரக்கத் கேட்டிருப்பார்." மேலும் நபி ﷺ கூறினார்கள்: "மக்காவைத் தவிர வேறெங்கும் இந்த இரண்டு பொருட்கள் (மாமிசம் மற்றும் தண்ணீர்) மட்டுமே உணவாக அமைந்தால், அது உடல்நலத்தையும் மனநிலையையும் பாதிக்கும்." பின்னர் இப்ராஹீம் (அலை) அவளிடம், "உன் கணவர் வந்தால் அவருக்கு என் ஸலாத்தைச் சொல்; அவர் தன் வீட்டின் வாசற்படியை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுமாறு சொல்" என்று கூறினார். இஸ்மாயீல் வந்ததும், "உங்களிடம் யாராவது வந்தார்களா?" என்று கேட்டார். அவள், "ஆம், நல்ல தோற்றமுள்ள ஒரு முதியவர் வந்தார்" என்று கூறி அவரைப் புகழ்ந்தாள். "உங்களைப் பற்றிக் கேட்டார்; நான் சொன்னேன். எங்கள் வாழ்க்கை நிலைமையைக் கேட்டார்; நாங்கள் நலமாக இருப்பதாகச் சொன்னேன்" என்றாள். "அவர் ஏதேனும் அறிவுரை கூறினாரா?" என்று கேட்டார். "ஆம், உங்களுக்கு ஸலாம் சொல்லச் சொன்னார்; உங்கள் வீட்டின் வாசற்படியை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுமாறு சொன்னார்" என்றாள். இஸ்மாயீல், "அவர் என் தந்தையார். நீயே அந்த வாசற்படி. உன்னைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளுமாறு எனக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளார்" என்றார். பின்னர் அல்லாஹ் நாடிய காலம் வரை அவர்களிடமிருந்து விலகியிருந்தார். அதன்பிறகு மீண்டும் வந்தார். அப்போது இஸ்மாயீல் ஜம்ஜமுக்கு அருகில் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து தன் அம்புகளைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். இப்ராஹீமைக் கண்டதும் எழுந்து வரவேற்றான். தந்தை மகனிடமும், மகன் தந்தையிடமும் நடந்துகொள்வது போல் இருவரும் நடந்துகொண்டனர். பின்னர் இப்ராஹீம் (அலை), "இஸ்மாயீலே! அல்லாஹ் எனக்கு ஒரு காரியத்தைக் கட்டளையிட்டுள்ளான்" என்றார். இஸ்மாயீல், "உங்கள் இறைவன் கட்டளையிட்டதைச் செய்யுங்கள்" என்றான். "நீ எனக்கு உதவுவாயா?" என்று கேட்டார். "நான் உங்களுக்கு உதவுகிறேன்" என்றான். "அல்லாஹ் இங்கே ஒரு இல்லத்தைக் கட்டுமாறு எனக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளான்" என்று கூறி, சுற்றியுள்ள பகுதியை விட உயர்ந்த ஒரு மேட்டைச் சுட்டிக்காட்டினார். அப்போது இருவரும் அந்த இல்லத்தின் (கஃபாவின்) அடித்தளங்களை உயர்த்தினர். இஸ்மாயீல் கற்களைக் கொண்டு வர, இப்ராஹீம் (அலை) கட்டினார். கட்டுமானம் உயர்ந்ததும், இஸ்மாயீல் இந்தக் கல்லை (மகாமு இப்ராஹீம்) கொண்டு வந்து வைத்தார். இப்ராஹீம் (அலை) அதன் மீது நின்று கட்டினார்; இஸ்மாயீல் கற்களைக் கொடுத்தார். இருவரும் {எங்கள் இறைவா! எங்களிடமிருந்து (இந்தப் பணியை) ஏற்றுக்கொள்வாயாக! நிச்சயமாக நீயே செவியுறுவோன், அறிந்தோன்} என்று கூறிக்கொண்டே இருந்தனர். இருவரும் கஃபாவைச் சுற்றி வந்தவாறே கட்டினர்; {எங்கள் இறைவா! எங்களிடமிருந்து (இந்தப் பணியை) ஏற்றுக்கொள்வாயாக! நிச்சயமாக நீயே செவியுறுவோன், அறிந்தோன்} என்று கூறிக்கொண்டே இருந்தனர்.
மொழிபெயர்ப்பும் விளக்கமும் Khutba World வழங்கியது; அரபியிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.
அல்லாஹ் ஹாஜருக்கும் இஸ்மாயீலுக்கும் வாழ்வாதாரம் அளித்து, கஅபாவைக் கட்ட அவர்களுக்கு வழிவகுத்தான்.
உன் ஆற்றலுக்கு உட்பட்டதைச் செய்துகொண்டே அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை வைப்பது.
ஹஜ் மற்றும் உம்ராவின் ஓர் அங்கமாக, அஸ்-ஸஃபாவுக்கும் அல்-மர்வாவுக்கும் இடையே ஏழு முறை நடப்பது.
தன் மகன் திருமணத்தை முடித்துக்கொள்ளவோ அல்லது தொடரவோ இப்ராஹீம் ﷺ அவரை ஊக்குவித்ததைக் குறிக்கும் உருவகம்.
ஹாஜரின் நிகழ்விலிருந்து, முயற்சியுடன் அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை வைப்பதற்கான முன்மாதிரியை அறிஞர்கள் எடுத்துரைக்கிறார்கள்: அவர் உதவி தேடி மலைகளுக்கு இடையே நடந்தார்; பின்னர் அல்லாஹ் அவருக்கு வாழ்வாதாரம் அளித்தான். ஸஈ அவரது செயல்களை நினைவுகூர்கிறது; அது ஹஜ் மற்றும் உம்ராவின் சடங்குகளில் ஒன்றாகும். பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளை அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படியுமாறு ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்றும், கஅபாவைக் கட்டுவது போன்ற வணக்கங்கள் பணிவுடனும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டுமென்ற பிரார்த்தனையுடனும் செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் இந்த நிகழ்வு வலியுறுத்துகிறது.
- அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள்; அதேவேளை உதவியையும் தீர்வுகளையும் தேட அனுமதிக்கப்பட்ட வழிகளில் முயலுங்கள்.
- உங்கள் வாழ்வாதாரத்தில் அருளை வழங்குமாறு அல்லாஹ்விடம் வேண்டி, நிலைமைகள் நன்றாக இருக்கும்போது அவனுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள்.
- நல்ல நோக்கங்களுக்காக ஒன்றிணைந்து செயல்பட்டு, உங்கள் முயற்சிகளை அல்லாஹ் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுங்கள்.
அதே அத்தியாயத்தில் உள்ள இந்த அறிவிப்பும் இப்ராஹீம் மற்றும் அவரது குடும்பத்தின் வரலாற்றைப் பேசுகிறது.
Sahih al-Bukhari · #3365 (Sahih)இப்ராஹீமும் இஸ்மாயீலும் இறையில்லத்தைக் கட்டிய நிகழ்வுடன் இந்த அறிவிப்பு தொடர்புடையது.
40 Hadith van an-Nawawi · #19 (Sahih)ஹாஜர் செய்ததைப் போல, அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை வைத்து அதற்கேற்ற நடவடிக்கைகளையும் எடுக்க இந்த ஹதீஸ் கற்பிக்கிறது.
தினமும் ஒரு ஹதீஸ், உங்கள் மொழியில்
செயலியில் தினமும் விளக்கத்துடன் ஒரு ஹதீஸைப் பெறுவீர்கள்; உங்கள் தொலைபேசியில் விட்ஜெட்டாகவும் கிடைக்கும். இலவசமாகப் பயன்படுத்தலாம்.