Sahih al-Bukhari, ஹதீஸ் 4750
Aisha அறிவித்தார். எங்களின் மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் விளக்கத்துடன் அரபி உரை.
Aisha அறிவித்தார்
Sahih al-Bukhari முழுவதுமாக நம்பகமானதாகக் கருதப்படுகிறது.
அறிவிக்கப்பட்ட செய்தி
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنَ الْحَدِيثِ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا، وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ الَّذِي حَدَّثَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُ، قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا، فَخَرَجَ سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ مَا نَزَلَ الْحِجَابُ، فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ، وَدَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ، فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدِ انْقَطَعَ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي وَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي، فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي، فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ رَكِبْتُ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُثْقِلْهُنَّ اللَّحْمُ، إِنَّمَا تَأْكُلُ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ، وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا، فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ، وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلاَ مُجِيبٌ، فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَدْلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي، فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ، فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي، وَكَانَ يَرَانِي قَبْلَ الْحِجَابِ، فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي، وَاللَّهِ مَا كَلَّمَنِي كَلِمَةً وَلاَ سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ، حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدَيْهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ، بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الإِفْكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ ابْنَ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ، فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا، وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ، وَهْوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللَّطَفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي، إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ " كَيْفَ تِيكُمْ ". ثُمَّ يَنْصَرِفُ، فَذَاكَ الَّذِي يَرِيبُنِي، وَلاَ أَشْعُرُ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَ مَا نَقَهْتُ، فَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ، وَهْوَ مُتَبَرَّزُنَا، وَكُنَّا لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا، وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي التَّبَرُّزِ قِبَلَ الْغَائِطِ، فَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ، وَهْىَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ، وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي، قَدْ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا، فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ. فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَىْ هَنْتَاهُ، أَوَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ قُلْتُ وَمَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي وَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَعْنِي سَلَّمَ ثُمَّ قَالَ " كَيْفَ تِيكُمْ ". فَقُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَىَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجِئْتُ أَبَوَىَّ فَقُلْتُ لأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ، مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ، هَوِّنِي عَلَيْكَ فَوَاللَّهِ، لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةً عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ كَثَّرْنَ عَلَيْهَا. قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ حَتَّى أَصْبَحْتُ أَبْكِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ، يَسْتَأْمِرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ، قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ، وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ مِنَ الْوُدِّ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَهْلَكَ، وَمَا نَعْلَمُ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَإِنْ تَسْأَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ، قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ " أَىْ بَرِيرَةُ، هَلْ رَأَيْتِ عَلَيْهَا مِنْ شَىْءٍ يَرِيبُكِ ". قَالَتْ بَرِيرَةُ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ، تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا، فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَعْذَرَ يَوْمَئِذٍ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ، قَالَتْ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ " يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ، قَدْ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي، فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً، مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ". فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الأَنْصَارِيُّ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ، إِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ، ضَرَبْتُ عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ، أَمَرْتَنَا، فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ، قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهْوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ، وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا، وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ، لَعَمْرُ اللَّهِ لاَ تَقْتُلُهُ، وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ، فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهْوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدٍ، فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ، لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ، فَتَثَاوَرَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ، قَالَتْ فَمَكُثْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، قَالَتْ فَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِي ـ وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا لاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَلاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ ـ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي، قَالَتْ فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي، فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَىَّ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي، قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا، لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي، قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ، فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ إِلَى اللَّهِ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ". قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ، قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً، فَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ. قَالَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ فَقُلْتُ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ كَثِيرًا مِنَ الْقُرْآنِ، إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَقَدْ سَمِعْتُمْ هَذَا الْحَدِيثَ حَتَّى اسْتَقَرَّ فِي أَنْفُسِكُمْ، وَصَدَّقْتُمْ بِهِ فَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي بِذَلِكَ، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي مِنْهُ بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي، وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ قَوْلَ أَبِي يُوسُفَ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} قَالَتْ ثُمَّ تَحَوَّلْتُ فَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي، قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ، وَأَنَّ اللَّهَ مُبَرِّئِي بِبَرَاءَتِي، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ مُنْزِلٌ فِي شَأْنِي وَحْيًا يُتْلَى، وَلَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى، وَلَكِنْ كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ بِهَا، قَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا رَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِثْلُ الْجُمَانِ مِنَ الْعَرَقِ، وَهْوَ فِي يَوْمٍ شَاتٍ مِنْ ثِقَلِ الْقَوْلِ الَّذِي يُنْزَلُ عَلَيْهِ، قَالَتْ فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُرِّيَ عَنْهُ وَهْوَ يَضْحَكُ، فَكَانَتْ أَوَّلُ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا " يَا عَائِشَةُ، أَمَّا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَقَدْ بَرَّأَكِ ". فَقَالَتْ أُمِّي قُومِي إِلَيْهِ. قَالَتْ فَقُلْتُ وَاللَّهِ، لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ. وَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لاَ تَحْسِبُوهُ} الْعَشْرَ الآيَاتِ كُلَّهَا، فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ، وَفَقْرِهِ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ الَّذِي قَالَ لِعَائِشَةَ مَا قَالَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ} قَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى، وَاللَّهِ إِنِّي أُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي، فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ النَّفَقَةَ الَّتِي كَانَ يُنْفِقُ عَلَيْهِ، وَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَنْزِعُهَا مِنْهُ أَبَدًا. قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُ زَيْنَبَ ابْنَةَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي، فَقَالَ " يَا زَيْنَبُ مَاذَا عَلِمْتِ أَوْ رَأَيْتِ ". فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي، مَا عَلِمْتُ إِلاَّ خَيْرًا. قَالَتْ وَهْىَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ، وَطَفِقَتْ أُخْتُهَا حَمْنَةُ تُحَارِبُ لَهَا فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ مِنْ أَصْحَابِ الإِفْكِ.
ஆயிஷா (ரலி) அறிவிக்கிறார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ பயணம் மேற்கொள்ள நாடியபோதெல்லாம், தம் மனைவியரிடையே குலுக்கல் போட்டு, யாருக்குக் குலுக்கல் விழுகிறதோ அவரைத் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். ஒருமுறை அவர்கள் ஒரு படையெடுப்பிற்குப் புறப்பட்டபோது குலுக்கல் போட்டார்கள்; அதில் என் பெயர் விழுந்தது. எனவே, ஹிஜாப் பற்றிய வசதி இறங்கிய பிறகு நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ உடன் புறப்பட்டேன். நான் என் ஹௌதாஜ் (ஒட்டக வாகனம்) உள்ளேயே இருந்து பயணித்தேன்; அதிலிருந்தபடியே இறங்குவேன். நாங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அந்தப் படையெடுப்பை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியபோது, நாங்கள் மதீனாவை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது ஒரு இரவில் புறப்பட அவர்கள் கட்டளையிட்டார்கள். புறப்படும் அறிவிப்பு செய்யப்பட்டபோது நான் எழுந்து, படைத்தளத்தைக் கடந்து நடந்தேன். எனது தேவையை முடித்துக்கொண்டு என் வாகனத்திடம் திரும்பினேன். அப்போது 'ஜழ் அஃபார்' மணிகளால் ஆன என் மாலை ஒன்று அறுந்துவிட்டதைக் கண்டேன். அதைத் தேடியதில் நான் தாமதமாகிவிட்டேன். என்னைச் சுமந்து செல்லும் கூட்டத்தினர் வந்து, நான் உள்ளே இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு, என் ஹௌதாஜை நான் ஏறிச் சென்ற ஒட்டகத்தின் மீது ஏற்றிவிட்டனர். அக்காலத்தில் பெண்கள் உணவைக் குறைவாகவே உண்பதால் எடை குறைவாக இருந்தனர்; நானும் இளம் வயதினளாக இருந்தேன். எனவே, அவர்கள் வாகனத்தைத் தூக்கியபோது அதன் எடை குறைவை உணரவில்லை. அவர்கள் ஒட்டகத்தை ஓட்டிச் சென்றுவிட்டனர். படை சென்ற பிறகு நான் என் மாலையைக் கண்டுபிடித்தேன். அவர்களின் முகாமுக்குச் சென்றேன்; அங்கே யாரையும் காணவில்லை. எனவே, அவர்கள் என்னைத் தேடித் திரும்புவார்கள் என்று நினைத்து, நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே சென்றேன். அங்கே அமர்ந்திருந்தபோது எனக்குத் தூக்கம் வந்துவிட்டது. ஸஃவான் பின் அல்-முஅத்தில் அஸ்-ஸுலமீ அத்-தக்வானீ படைக்குப் பின்னால் இருந்தார். அவர் விடியற்காலையில் புறப்பட்டு, காலையில் என் இடத்தை வந்தடைந்தார். அங்கே தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனித உருவத்தைக் கண்டார். அவர் என்னிடம் வந்தார்; ஹிஜாப் விதிக்கு முன்பு என்னைப் பார்த்திருந்ததால் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவர் என்னை அடையாளம் கண்டவுடன் 'இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்' என்று கூறினார்; அதைக் கேட்டு நான் விழித்தெழுந்தேன். உடனே என் ஜில்பாபால் முகத்தை மூடிக்கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அவர் அந்த வாசகத்தைத் தவிர வேறு எந்த வார்த்தையும் என்னிடம் பேசவில்லை; நானும் அவரிடமிருந்து வேறெதையும் கேட்கவில்லை. அவர் தன் ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து, அதன் முன்கால்களை மிதித்துப் பிடிக்க, நான் அதன் மீது ஏறிக்கொண்டேன். பிறகு அவர் என்னை ஏற்றிக்கொண்ட ஒட்டகத்தை இழுத்துக்கொண்டு நடந்தார். நாங்கள் படை தங்கியிருந்த இடத்தை வந்தடைந்தோம்; அது வெயில் ஏறிய நண்பகல் நேரம். அப்போது அழிய வேண்டியவர் அழிந்தார்; இந்த அவதூறுக்கு (இஃப்க்) தலைமை தாங்கியவர் அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் ஸலூல் ஆவார். இதன்பிறகு நாங்கள் மதீனாவை வந்தடைந்தோம். நான் ஒரு மாதம் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன். மக்கள் அவதூறு பரப்பிக்கொண்டிருந்தனர்; ஆனால் எனக்கு அதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது. நான் நோயாக இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ வழக்கமாகக் காட்டும் அன்பைக் காணாதது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் என்னிடம் வந்து சலாம் சொல்லிவிட்டு, 'அவள் நிலை எப்படி?' என்று மட்டும் கேட்டுவிட்டுச் செல்வார்கள். இது எனக்குக் கவலையை அளித்தது. நான் குணமடைந்த பிறகுதான் இந்தத் தீய செய்தியை அறிந்தேன். நான் உம்மு மிஸ்தஹ் என்பவருடன் 'மனாஸி' என்ற இடத்திற்குச் சென்றேன்; அது எங்கள் கழிப்பிடமாக இருந்தது. வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் அமைக்கும் வழக்கம் வருவதற்கு முன்பு, பழைய அரபிகளைப் போலவே நாங்களும் இரவில் மட்டுமே வெளியே செல்வோம். உம்மு மிஸ்தஹ் என்பவர் அபூ ருஹ்ம் பின் அப்தி மனாஃப் அவர்களின் மகள்; அவரது தாய் ஸக்ர் பின் ஆமிரின் மகள்; இவர் அபூ பக்ர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரலி) அவர்களின் தாய்வழி அத்தை ஆவார். உம்மு மிஸ்தஹின் மகன் மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா ஆவார். நாங்கள் இருவரும் எங்கள் தேவையை முடித்துக்கொண்டு என் வீட்டை நோக்கித் திரும்பினோம். அப்போது உம்மு மிஸ்தஹ் தன் ஆடையில் இடறிவிழுந்து, 'மிஸ்தஹ் அழிவானாக!' என்று கூறினார். நான் அவரிடம், 'நீங்கள் சொன்னது மிகவும் கெட்ட வார்த்தை! பத்ர் போரில் பங்கேற்ற ஒருவரை நீங்கள் திட்டுகிறீர்களா?' என்று கேட்டேன். அவர், 'அம்மா! அவர் என்ன சொன்னார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா?' என்று கேட்டார். 'என்ன சொன்னார்?' என்று நான் கேட்டேன். அவர் அவதூறு பரப்பியவர்களின் பேச்சை எனக்குச் சொன்னார். இது என் நோயை மேலும் அதிகரித்தது. நான் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ என்னிடம் வந்து சலாம் சொல்லி, 'அவள் நிலை எப்படி?' என்று கேட்டார்கள். நான், 'என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?' என்று கேட்டேன். அப்போது அவர்களிடமிருந்து இந்தச் செய்தியை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவே நான் நினைத்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ எனக்கு அனுமதியளித்தார்கள். நான் என் பெற்றோரிடம் சென்று, 'என் தாயே! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?' என்று கேட்டேன். என் தாய், 'என் மகளே! கவலைப்படாதே! அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஒரு கணவனால் விரும்பப்படும் அழகான மனைவிக்கு மாற்று மனைவிகள் இருந்தால், அவர்கள் அவளைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுவது வழக்கமே,' என்றார். நான், 'சுப்ஹானல்லாஹ்! மக்கள் உண்மையிலேயே இப்படிப் பேசுகிறார்களா?' என்று கேட்டேன். அந்த இரவு முழுவதும் நான் அழுதேன்; கண்ணீர் நிற்கவில்லை; தூக்கமும் வரவில்லை. காலையும் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். வஹீ வருவது தாமதமானபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரலி) மற்றும் உஸாமா பின் ஸைத் (ரலி) ஆகியோரை அழைத்து, தம் மனைவியைப் பிரிவது பற்றி ஆலோசனை கேட்டார்கள். உஸாமா பின் ஸைத் (ரலி), அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அவர்களின் மனைவியின் பரிசுத்தம் பற்றியும், அவர்கள் மீது தமக்குள்ள அன்பு பற்றியும் அறிந்ததைக் கொண்டு, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர் உங்கள் மனைவி; அவரைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நாங்கள் அறியோம்,' என்று கூறினார். ஆனால் அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரலி), 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ் உங்களுக்கு நெருக்கடி செய்யவில்லை; அவரைத் தவிர வேறு பெண்கள் பலர் உள்ளனர். நீங்கள் பணிப்பெண்ணிடம் கேட்டால் அவள் உண்மையைச் சொல்வாள்,' என்று கூறினார். ஆயிஷா (ரலி) கூறுகிறார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ பரீரா (ரலி) அவர்களை அழைத்து, 'பரீராவே! ஆயிஷாவிடம் உனக்குச் சந்தேகம் தரும் எதையாவது நீ கண்டிருக்கிறாயா?' என்று கேட்டார்கள். பரீரா (ரலி), 'உங்களை உண்மையுடன் அனுப்பிய அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அவரிடம் நான் குறைகூறக்கூடிய எதையும் நான் காணவில்லை. அவர் இளம் வயதுப் பெண்; சில சமயம் குடும்பத்தினரின் மாவைப் பாதுகாக்காமல் தூங்கிவிடுவார்; அப்போது வீட்டு ஆடுகள் வந்து அதைத் தின்றுவிடும்,' என்று கூறினார். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ எழுந்து நின்று, அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் ஸலூலிடமிருந்து தம்மைக் காப்பாற்றுமாறு மக்களிடம் கேட்டார்கள். அவர்கள் மிம்பரின் மீது நின்று, 'முஸ்லிம்களே! என் வீட்டாருக்குத் தொல்லை கொடுக்கும் ஒரு மனிதனிடமிருந்து எனக்கு உதவி செய்வவர் யார்? அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! என் வீட்டாரைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியேன். மக்கள் ஒருவரைப் பற்றிக் குறை கூறுகின்றனர்; அவரைப் பற்றியும் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியேன்; அவர் என்னுடன் இருக்கும்போது தவிர என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததில்லை,' என்று கூறினார்கள். அப்போது ஸஅத் பின் முஆத் அல்-அன்சாரீ (ரலி) எழுந்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் உங்களுக்கு அவரிடமிருந்து நிம்மதி அளிக்கிறேன். அவர் அவ்ஸ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தால், அவர் கழுத்தை வெட்டுவேன்; அவர் எங்கள் சகோதரர்களான கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தால், நீங்கள் கட்டளையிடுங்கள்; நாங்கள் அதைச் செய்வோம்,' என்று கூறினார். அப்போது கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தின் தலைவர் ஸஅத் பின் உபாதா (ரலி) எழுந்தார்; இதற்கு முன்பு அவர் நல்லவராக இருந்தார்; ஆனால் கோத்திர வெறி அவரைத் தூண்டியது. அவர் ஸஅத் (பின் முஆத்) அவர்களிடம், 'அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீ பொய் சொல்கிறாய்! நீ அவரைக் கொல்ல மாட்டாய்; கொல்லவும் முடியாது,' என்று கூறினார். உடனே ஸஅத் (பின் முஆத்) அவர்களின் தந்தைவழி சகோதரர் உஸைத் பின் ஹுதைர் (ரலி) எழுந்து, ஸஅத் பின் உபாதா அவர்களிடம், 'நீ பொய் சொல்கிறாய்! அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நாங்கள் அவரைக் கொல்வோம்; நீ ஒரு முனாஃபிக்; முனாஃபிக்குகளுக்காக வாதாடுகிறாய்,' என்று கூறினார். இதனால் அவ்ஸ் மற்றும் கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு கோத்திரங்களும் கொதித்தெழுந்து, சண்டையிடும் நிலைக்கு வந்தனர்; அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ மிம்பரின் மீது நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அவர்களை அமைதிப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார்கள்; இறுதியில் அவர்கள் அமைதியாகினர்; அவர்களும் அமைதியாகினார்கள். ஆயிஷா (ரலி) கூறுகிறார்கள்: அன்றும் நான் அழுதேன்; கண்ணீர் நிற்கவில்லை; தூக்கமும் வரவில்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தனர்; இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் நான் தூங்காமல், கண்ணீர் நிற்காமல் அழுதிருந்தேன்; அழுகையால் என் கல்லீரல் வெடித்துவிடும் என்று அவர்கள் நினைத்தனர். அவர்கள் இருவரும் என்னுடன் அமர்ந்திருக்க, நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். அப்போது அன்சாரிப் பெண் ஒருவர் அனுமதி கேட்டார்; நான் அனுமதியளித்தேன்; அவர் வந்து என்னுடன் அமர்ந்து அழ ஆரம்பித்தார். நாங்கள் அப்படி இருக்கும்போது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ எங்களிடம் வந்து சலாம் சொல்லிவிட்டு அமர்ந்தார்கள். இந்தச் சம்பவம் நடந்ததிலிருந்து அவர்கள் என்னுடன் அமர்ந்ததில்லை; ஒரு மாதமாக என் விஷயத்தில் அவர்களுக்கு வஹீ வரவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அமர்ந்த பிறகு தஷஹ்ஹுத் ஓதினார்கள்; பிறகு, 'அதன்பிறகு, ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி இன்னின்ன விஷயங்கள் எனக்கு எட்டியுள்ளன. நீ பரிசுத்தமானவளாக இருந்தால், அல்லாஹ் உன்னைப் பரிசுத்தமாக்குவான். நீ ஏதேனும் பாவம் செய்திருந்தால், அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புத் தேடி, அவனிடம் தவ்பாச் செய். ஏனெனில், ஒரு அடியான் தன் பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு அல்லாஹ்விடம் தவ்பாச் செய்தால், அல்லாஹ் அவன் தவ்பாவை ஏற்றுக்கொள்வான்,' என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ தம் பேச்சை முடித்தபோது, என் கண்ணீர் முற்றிலும் நின்றுவிட்டது; ஒரு துளி கூட இருப்பதாக உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ கூறியதற்குப் பதிலளியுங்கள்,' என்று சொன்னேன். அவர், 'அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அவர்களிடம் நான் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை,' என்றார். நான் என் தாயிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அவர்களிடம் பதிலளியுங்கள்,' என்று சொன்னேன். அவர், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அவர்களிடம் நான் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை,' என்றார். நான் இளம் வயதுப் பெண்ணாக இருந்தேன்; குர்ஆனையும் அதிகம் படித்திருக்கவில்லை. இருப்பினும் நான், 'அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இந்தச் செய்தியை நீங்கள் கேட்டு, அது உங்கள் மனதில் பதிந்து, அதை நீங்கள் நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். எனவே, நான் பரிசுத்தமானவள் என்று சொன்னால் - அல்லாஹ் நான் பரிசுத்தமானவள் என்பதை அறிவான் - நீங்கள் அதை நம்ப மாட்டீர்கள். நான் ஏதேனும் ஒப்புக்கொண்டால் - அல்லாஹ் நான் அதிலிருந்து பரிசுத்தமானவள் என்பதை அறிவான் - நீங்கள் அதை நம்பிவிடுவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தை கூறியதைத் தவிர உங்களுக்கு வேறு உதாரணம் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை: '(நீங்கள் கூறுவதற்கு) அழகிய பொறுமையே (வேண்டும்). நீங்கள் கூறுவதற்கு அல்லாஹ்விடமே உதவி தேடப்படுகிறது,' என்று கூறினேன். பிறகு நான் திரும்பி என் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன். அப்போது நான் பரிசுத்தமானவள் என்பதையும், அல்லாஹ் என்னைப் பரிசுத்தமாக்குவான் என்பதையும் நான் அறிந்திருந்தேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! என் விஷயத்தில் ஓதப்படும் வஹீ இறங்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை; ஓதப்படும் அளவுக்கு அல்லாஹ் என்னைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு நான் தகுதியற்றவள் என்றே நினைத்தேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ கனவில் கண்டு, அதன் மூலம் அல்லாஹ் என்னைப் பரிசுத்தமாக்குவான் என்று நம்பினேன். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ தம் இடத்தை விட்டு எழுவதற்குள்ளும், வீட்டிலிருந்து யாரும் வெளியேறுவதற்குள்ளும் அவர்கள் மீது வஹீ இறங்கியது. வஹீ இறங்கும்போது ஏற்படும் கடுமையான நிலை அவர்களைப் பிடித்துக்கொண்டது; குளிர்கால நாளாக இருந்தும், இறங்கும் வார்த்தையின் கனத்தினால் அவர்களிலிருந்து முத்துக்கள் போல் வியர்வை வழிந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அவர்களிலிருந்து அந்த நிலை நீங்கியபோது, அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்கள் முதலில் கூறிய வார்த்தை: 'ஆயிஷாவே! அல்லாஹ் உன்னைப் பரிசுத்தமாக்கிவிட்டான்,' என்பதாகும். என் தாய், 'எழுந்து அவர்களிடம் செல்,' என்று சொன்னார். நான், 'அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நான் அவர்களிடம் செல்ல மாட்டேன்; அல்லாஹ்வையே தவிர வேறு யாரையும் புகழ மாட்டேன்,' என்று சொன்னேன். அல்லாஹ், 'நிச்சயமாக அவதூறு கொண்டு வந்தவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தினரே...' (24:11-20) என்ற பத்து வசதிகளையும் இறக்கினான். என் பரிசுத்தத்தை உறுதிப்படுத்தி அல்லாஹ் இதை இறக்கியபோது, அபூ பக்ர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரலி) கூறினார்: அவர் மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸாவுக்கு உறவுமுறை மற்றும் வறுமை காரணமாகச் செலவு செய்து வந்தார். 'ஆயிஷாவைப் பற்றி அவர் பேசியதற்குப் பிறகு, மிஸ்தஹுக்கு நான் எந்தச் செலவும் செய்ய மாட்டேன்; அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக!' என்று கூறினார். அப்போது அல்லாஹ், 'உங்களில் சிறப்புடையவர்களும், செல்வந்தர்களும் தங்கள் உறவினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கும் கொடுப்பதில்லை என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அவர்கள் மன்னிக்கட்டும்; பொறுத்துக்கொள்ளட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பவில்லையா? அல்லாஹ் மன்னிப்பவன்; கிருபையுடையவன்,' (24:22) என்ற வசதியை இறக்கினான். அபூ பக்ர் (ரலி), 'ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்,' என்று கூறினார். பிறகு மிஸ்தஹுக்குச் செய்து வந்த செலவைத் தொடர்ந்தார்; 'அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இதை அவரிடமிருந்து நான் ஒருபோதும் நிறுத்த மாட்டேன்,' என்று கூறினார். ஆயிஷா (ரலி) மேலும் கூறுகிறார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரலி) அவர்களிடமும் என் விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்டார்கள். 'ஸைனபே! நீ என்ன அறிந்தாய்? அல்லது என்ன கண்டாய்?' என்று கேட்டார்கள். அவர், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் காதுகளையும் கண்களையும் பாதுகாக்கிறேன் (பொய் சொல்வதிலிருந்து); நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியேன்,' என்று கூறினார். அல்லாஹ்வின் தூதர் ﷺ அவர்களின் மனைவியரில் எனக்குக் கிடைக்கும் சிறப்பைப் பெற ஆசைப்பட்டவர் அவரே; ஆனால் அல்லாஹ் அவரைத் தக்வா (இறையச்சம்) மூலம் காப்பாற்றினான். ஆனால் அவரது சகோதரி ஹம்னா அவருக்காகப் போராடினார்; அவதூறு பரப்பியவர்களில் அழிந்தவர்களுடன் அவரும் அழிந்தார்.
மொழிபெயர்ப்பும் விளக்கமும் Khutba World வழங்கியது; அரபியிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.
அல்லாஹ் ஆயிஷாவை அவதூறிலிருந்து நிரபராதியாக்கி, மன்னிக்குமாறு அழைத்தான்.
ஒரு படையெடுப்புப் பயணத்திற்குப் பிறகு ஆயிஷா மீது சுமத்தப்பட்ட அவதூறையும், அவரது நிரபராதித்தனத்தை உறுதிப்படுத்திய ஸூரா அந்நூர் 24:11–20 வசனங்கள் அருளப்பட்டதையும் இந்த ஹதீஸ் விவரிக்கிறது. 24:22ஆம் வசனம் மிஸ்தஹை மன்னித்து, அவருக்கு மீண்டும் நிதியுதவி செய்யுமாறு அபூபக்ரை ஊக்குவிக்கிறது.
ஒருவரின் நற்பெயரைக் கெடுக்க அவதூறாகப் பரப்பப்பட்ட மிகக் கடுமையான புனையப்பட்ட குற்றச்சாட்டு.
ஒட்டகத்தின் மேல் வைக்கப்படும் மூடப்பட்ட சுமந்து செல்லும் இருக்கை.
மனவருத்தத்துடன் அல்லாஹ்விடம் திரும்பி, மன்னிப்புக் கோருதல்.
வஹீ ஆயிஷாவின் நிரபராதித்தனத்தை உறுதிப்படுத்தியதையும், ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளைப் பரப்புவது கடுமையான பாவம் என்பதையும் பாரம்பரிய விளக்கவுரையாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். அபூபக்ரைப் பற்றிய பகுதி, ஒருவர் தனிப்பட்ட முறையில் மனதைப் புண்படுத்தியிருந்தாலும் மன்னிப்பதும் உதவியை மீண்டும் தொடர்வதும் நற்பண்புகள் எனக் கற்பிக்கிறது. மனைவியரிடையே குலுக்கல் நடத்தப்பட்டதிலிருந்து, கூட்டுப் பயணங்களில் நியாயமான பங்கீடு அவசியம் என்று இஸ்லாமிய சட்ட அறிஞர்கள் பெறுகின்றனர்; திருமண உரிமைகள் குறித்த விதிகளுக்குள் இதை எவ்வாறு குறிப்பாகப் பயன்படுத்துவது என்பதை நான்கு சுன்னி சட்டப் பள்ளிகளும் விவாதிக்கின்றன.
- உண்மைகளை கவனமாகச் சரிபார்க்காமல் குற்றச்சாட்டைப் பகிர வேண்டாம்.
- அவதூறால் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு ஆதரவளியுங்கள்; வதந்தியை மேலும் பரப்பாதீர்கள்.
- ஒருவர் உங்களை ஆழமாகப் புண்படுத்தியிருந்தாலும் மன்னிப்பதையும் நன்மை செய்வதைத் தொடர்வதையும் கருத்தில் கொள்ளுங்கள்.
அவதூறு சம்பவத்துடன் தொடர்புடைய ஸூரா அந்நூர் வசனங்களையும் இந்த ஹதீஸ் குறிப்பிடுகிறது.
Sahih al-Bukhari · #4751 (Sahih)ஆயிஷாவின் தாயாரின் பார்வையிலிருந்து அவதூறு சம்பவத்தை இந்த அறிவிப்பு விவரிக்கிறது.
Sahih al-Bukhari · #4752 (Sahih)ஸூரா அந்நூர் வசனங்களை ஆயிஷா ஓதியதும் விளக்கியதும் இந்த நிகழ்வின் பின்னணியை நிறைவு செய்கின்றன.
தினமும் ஒரு ஹதீஸ், உங்கள் மொழியில்
செயலியில் தினமும் விளக்கத்துடன் ஒரு ஹதீஸைப் பெறுவீர்கள்; உங்கள் தொலைபேசியில் விட்ஜெட்டாகவும் கிடைக்கும். இலவசமாகப் பயன்படுத்தலாம்.