Jami at-Tirmidhi، حدیث 3076
روایتشده توسط Abu Hurairah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از الترمذي تا پیامبر ﷺ
- 1عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍآن را به الترمذي روایت کرد
- 2أَبُو نُعَيْمٍ
- 3هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ
- 4زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ
- 5أَبِي صَالِحٍ
- 6أَبِي هُرَيْرَةَ
- 7رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است.
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَمَّا خَلَقَ اللَّهُ آدَمَ مَسَحَ ظَهْرَهُ فَسَقَطَ مِنْ ظَهْرِهِ كُلُّ نَسَمَةٍ هُوَ خَالِقُهَا مِنْ ذُرِّيَّتِهِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَجَعَلَ بَيْنَ عَيْنَىْ كُلِّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ وَبِيصًا مِنْ نُورٍ ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى آدَمَ فَقَالَ أَىْ رَبِّ مَنْ هَؤُلاَءِ قَالَ هَؤُلاَءِ ذُرِّيَّتُكَ فَرَأَى رَجُلاً مِنْهُمْ فَأَعْجَبَهُ وَبِيصُ مَا بَيْنَ عَيْنَيْهِ فَقَالَ أَىْ رَبِّ مَنْ هَذَا فَقَالَ هَذَا رَجُلٌ مِنْ آخِرِ الأُمَمِ مِنْ ذُرِّيَّتِكَ يُقَالُ لَهُ دَاوُدُ . فَقَالَ رَبِّ كَمْ جَعَلْتَ عُمْرَهُ قَالَ سِتِّينَ سَنَةً قَالَ أَىْ رَبِّ زِدْهُ مِنْ عُمْرِي أَرْبَعِينَ سَنَةً . فَلَمَّا انْقَضَى عُمْرُ آدَمَ جَاءَهُ مَلَكُ الْمَوْتِ فَقَالَ أَوَلَمْ يَبْقَ مِنْ عُمْرِي أَرْبَعُونَ سَنَةً قَالَ أَوَلَمْ تُعْطِهَا ابْنَكَ دَاوُدَ قَالَ فَجَحَدَ آدَمُ فَجَحَدَتْ ذُرِّيَّتُهُ وَنَسِيَ آدَمُ فَنَسِيَتْ ذُرِّيَّتُهُ وَخَطِئَ آدَمُ فَخَطِئَتْ ذُرِّيَّتُهُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
عبد بن حمید به ما حدیث کرد، ابونعیم به ما حدیث کرد، هشام بن سعد به ما حدیث کرد، از زید بن اسلم، از ابوصالح، از ابوهُریره که گفت: رسول خدا ﷺ فرمودند:
«هنگامی که الله آدم را آفرید، بر پشت او دست کشید و هر جانی را که از نسل او تا روز قیامت میآفرید، از پشتش فرو ریخت. و میان دو چشم هر انسانی از آنان درخششی از نور قرار داد. سپس آنان را بر آدم عرضه داشت. آدم عرض کرد: 'ای پروردگار من! اینان چه کسانی هستند؟' الله فرمود: 'اینان فرزندان تو هستند.' آدم مردی را در میان آنان دید که درخشش میان دو چشمانش او را شگفتزده کرد، پس پرسید: 'ای پروردگار من! این کیست؟' فرمود: 'این مردی از امتهای پایانی از نسل توست که داوود نامیده میشود.' آدم پرسید: 'ای پروردگار من! عمر او را چند سال قرار دادی؟' فرمود: 'شصت سال.' آدم گفت: 'ای پروردگار من! چهل سال از عمر مرا به عمر او بیفزا.' چون عمر آدم به پایان رسید، فرشته مرگ نزد او آمد. آدم گفت: 'مگر چهل سال از عمرم باقی نمانده است؟' فرشته گفت: 'مگر آن را به پسرت داوود نبخشیدی؟'» راوی گوید: «آدم انکار کرد، پس فرزندانش نیز انکار کردند؛ آدم فراموش کرد، پس فرزندانش نیز فراموش کردند؛ و آدم خطا ورزید، پس فرزندانش نیز خطا ورزیدند.» ابوعیسی گوید: این حدیث حسن صحیح است. و این حدیث از چند طریق دیگر نیز از ابوهُریره از پیامبر ﷺ روایت شده است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
آدم چهل سال از عمر خود را به داوود بخشید، اما بعداً آن توافق را فراموش کرد.
پیامبر داوود، که در فارسی با نام داوود شناخته میشود.
فرشتهای که مأمور است هنگام پایان عمر مقدر هر شخص، جان او را بگیرد.
آدم بخشیدن سالهایی از عمرش به داوود را به یاد نداشت و این موضوع را انکار کرد.
عالمان از سخنان پایانی این روایت مجوزی برای توجیه گناه یا دروغ برداشت نمیکنند: انسانها فراموشی و خطا را از آدم به ارث بردهاند، اما همچنان در برابر انتخابهای خود مسئولاند. این روایت همچنین میآموزد که عمر هر انسان را الله مقدر کرده است و طبق این گزارش، داوود چهل سال از عمر آدم را دریافت کرد. این روایت قاعدهای کلی تأیید نمیکند که مردم نباید به اشتباهات خود اعتراف کنند؛ توبه و جبران خطاها همچنان اهمیت دارد.
- وعدهها و توافقهای مهم را یادداشت کنید تا فراموشی سبب بیعدالتی نشود.
- اشتباه خود را صادقانه بپذیرید و هر جا ممکن است پیامدهایش را جبران کنید.
- برای عمر خود سپاسگزار باشید و زمانتان را صرف کارهای نیک کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.