Sahih al-Bukhari, hadith 2732
Isinalaysay ni Al-Miswar ibn Makhrama and Marwan. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Isinalaysay ni Al-Miswar ibn Makhrama and Marwan
Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ". فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ. فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ. فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ". ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ". فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ. قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ. وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ. قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى. قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى. قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي. قَالُوا لاَ. قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى. قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ. قَالُوا ائْتِهِ. فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ. فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ. قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ. قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ. فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ". ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ. قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا. فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ. فَقَالُوا ائْتِهِ. فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ". فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ. فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ. فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ. فَقَالُوا ائْتِهِ. فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ". فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو. قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ". قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ". قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ. كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ. فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ". ثُمَّ قَالَ " هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ". فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي. اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ". قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ " لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ". فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ". فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ. فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا. قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ. فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ". قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَأَجِزْهُ لِي ". قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ. قَالَ " بَلَى، فَافْعَلْ ". قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ. قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ. قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ. قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ " بَلَى ". قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ " بَلَى ". قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ " إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ". قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ " بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ". قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ " فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ". قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى. قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى. قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ. قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ. قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً. قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ " قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ". قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ. فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ. فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ. فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ} حَتَّى بَلَغَ {بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ} فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا. فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا. فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ. فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ " لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ". فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ". فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ. قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ} حَتَّى بَلَغَ {الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ} وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ.
Ikinuwento ni Al-Miswar bin Makhrama at Marwan (na ang mga salaysay ay nagpapatunayan sa isa't isa): Lumabas ang Sugo ng Allah ﷺ noong panahon ng Hudaibiyyah, at nang makarating sila sa isang bahagi ng daan, sinabi ng Propeta ﷺ,
"Si Khalid bin Al-Walid ay nasa Al-Ghamim kasama ang kabalyeriya ng Quraysh bilang pangunguna ng hukbo, kaya kunin ninyo ang daan sa kanan." Demi Allah, hindi napansin ni Khalid ang pagdating ng mga Muslim hanggang sa maabot siya ng alikabok mula sa martsa ng hukbong Muslim, at pagkatapos ay mabilis siyang bumalik upang ipaalam ito sa Quraysh. Nagpatuloy ang Propeta ﷺ hanggang sa makarating siya sa Thaniya (isang makitid na landas sa bundok) kung saan bababa patungo sa kanila. Doon ay lumuhod ang kamelyo ng Propeta ﷺ. Sinubukan ng mga tao na piliting tumayo ang kamelyo ngunit walang naging epekto, kaya't sinabi nila, "Naging matigas ang ulo ni Al-Qaswa'! Naging matigas ang ulo ni Al-Qaswa'!" Sinabi ng Propeta ﷺ, "Hindi naging matigas ang ulo ni Al-Qaswa', dahil hindi iyon kanyang ugali, ngunit siya ay pinigilan ng Kanya ring pumigil sa elepante." Pagkatapos ay sinabi niya, "Sa Pangalan ng Kanya na hawak ang aking kaluluwa, kung hihilingin nila sa akin ang anumang bagay na nagpaparangal sa mga batas ng Allah, ibibigay ko ito sa kanila." Pinagalitan ng Propeta ﷺ ang kamelyo at ito ay tumayo. Binago ng Propeta ﷺ ang kanyang ruta hanggang sa siya ay bumaba sa pinakadulong bahagi ng Hudaibiyyah sa isang balon na may kaunting tubig na ginagamit ng mga tao nang paunti-unti, at sa madaling panahon ay naubos ng mga tao ang tubig nito at nagreklamo sa Sugo ng Allah ﷺ dahil sa uhaw. Kumuha ang Propeta ﷺ ng isang palaso mula sa kanyang taguan ng palaso at inutusan silang ilagay ito sa balon. Demi Allah, sumabog ang tubig at patuloy na umagos hanggang sa lahat ng tao ay nakainom at nakauwi nang satisfied. Habang sila ay nasa ganitong kalagayan, dumating si Budail bin Warqa-al-Khuza'i kasama ang ilang tao mula sa kanyang tribong Khuza'a, at sila ay mga tagapayo ng Sugo ng Allah ﷺ na walang tinatagong lihim sa kanya at mula sa mga tao ng Tihama. Sinabi ni Budail, "Iniwan ko si Ka'b bin Luai at 'Amir bin Luai na naninirahan sa masaganang tubig ng Hudaibiyyah at kasama nila ang kanilang mga kababaihan at anak, at makikipagdigma sila sa iyo at pipigilan kang bisitahin ang Ka'ba." Sinabi ng Sugo ng Allah ﷺ, "Hindi kami dumating upang makipaglaban kaninuman, kundi upang gumanap ng Umrah. Walang duda, ang digmaan ay humina sa Quraysh at sila ay dumanas ng malaking pagkalugi, kaya kung nais nila, gagawa ako ng kasunduang tigil-laban sa kanila, kung saan dapat silang umiwas sa pakikialam sa pagitan ko at ng mga tao (ibig sabihin, ang mga Arabong hindi Muslim bukod sa Quraysh), at kung magtagumpay ako laban sa mga hindi mananampalatayang iyon, ang Quraysh ay magkakaroon ng opsyong yakapin ang Islam tulad ng ginagawa ng ibang tao, kung nais nila; o kahit papaano ay magiging malakas sila upang makipaglaban. Ngunit kung hindi nila tatanggapin ang tigil-laban, demi Allah na hawak ang aking buhay, makikipaglaban ako sa kanila upang ipagtanggol ang aking Layunin hanggang sa ako ay mapatay, ngunit (sigurado akong) tiyak na pagtatagumpayin ng Allah ang Kanyang Layunin." Sinabi ni Budail, "Ipapaalam ko sa kanila ang iyong sinabi." Kaya't siya ay umalis hanggang sa makarating sa Quraysh at sinabi, "Galing kami sa taong iyon (si Muhammad) na narinig naming nagsasabi ng isang bagay na aming ibubunyag sa inyo kung nais ninyo." Sumigaw ang ilang mangmang sa Quraysh na hindi nila kailangan ang impormasyong ito, ngunit sinabi ng mga marurunong sa kanila, "Ikawento mo kung ano ang narinig mong sinabi niya." Sinabi ni Budail, "Narinig kong sinabi niya ang ganyan at ganyan," habang kinukuwento ang sinabi ng Propeta ﷺ sa kanya. Tumayo si Urwa bin Mas'ud at sinabi, "O mga tao! Hindi ba kayo ang mga anak?" Sinabi nila, "Opo." Idinagdag niya, "Hindi ba ako ang ama?" Sinabi nila, "Opo." Sinabi niya, "Pinaghihinalaan ba ninyo ako?" Sinabi nila, "Hindi." Sinabi niya, "Hindi ba ninyo alam na inanyayahan ko ang mga tao ng Ukaz para tulungan kayo, at nang tumanggi sila ay dinala ko ang aking mga kamag-anak, anak, at mga sumusunod sa akin (upang tulungan kayo)?" Sinabi nila, "Opo." Sinabi niya, "Kung gayon, ang taong ito (ang Propeta) ay nag-alok sa inyo ng makatuwirang panukala, mas mainam na tanggapin ninyo ito at hayaan ninyong makausap ko siya." Sinabi nila, "Maaari mo siyang kausapin." Kaya't pumunta siya sa Propeta ﷺ at nagsimulang makipag-usap sa kanya. Sinabi ng Propeta ﷺ sa kanya ang halos kapareho ng sinabi niya kay Budail. Pagkatapos ay sinabi ni Urwa, "O Muhammad! Wala ka bang pakiramdam na masama ang lipulin ang iyong mga kamag-anak? May narinig ka na bang sinuman sa mga Arabo na lumipol sa kanyang sariling pamilya bago ka? Sa kabilang banda, kung mangyari ang kabaligtaran, (walang tutulong sa iyo, dahil) demi Allah, hindi ko nakikita (sa tabi mo) ang mga mararangal na tao, kundi mga tao mula sa iba't ibang tribo na tatakbuhan ka at iiwan kang mag-isa." Nang marinig ito, minura siya ni Abu Bakr at sinabi, "Sinasabi mo bang tatakas kami at iiwanan ang Propeta ﷺ na mag-isa?" Sinabi ni Urwa, "Sino ang taong iyan?" Sinabi nila, "Siya si Abu Bakr." Sinabi ni Urwa kay Abu Bakr, "Demi Allah na hawak ang aking buhay, kung hindi lang dahil sa pabor na ginawa mo sa akin na hindi ko pa nababayaran, sasagutin kita." Patuloy na nakipag-usap si Urwa sa Propeta ﷺ at hinahawakan ang balbas ng Propeta habang nagsasalita, habang si Al-Mughira bin Shu'ba ay nakatayo malapit sa ulo ng Propeta, may hawak na espada at nakasuot ng helmet. Tuwing inaunat ni Urwa ang kanyang kamay patungo sa balbas ng Propeta, hinahampas ni Al-Mughira ang kanyang kamay gamit ang hawakan ng espada at sinasabi (kay Urwa), "Alisin mo ang iyong kamay sa balbas ng Sugo ng Allah ﷺ." Itinaas ni Urwa ang kanyang ulo at nagtanong, "Sino iyan?" Sinabi ng mga tao, "Siya si Al-Mughira bin Shu'ba." Sinabi ni Urwa, "O traydor! Hindi ba't ginagawa ko ang lahat ng makakaya ko upang pigilan ang masasamang epekto ng iyong pagtataksil?" Bago yumakap sa Islam, si Al-Mughira ay kasama ng ilang tao. Pinatay niya sila at kinuha ang kanilang ari-arian at pumunta (sa Medina) upang yakapin ang Islam. Sinabi ng Propeta ﷺ (sa kanya), "Tungkol sa iyong Islam, tinatanggap ko ito, ngunit tungkol sa ari-arian, wala akong tatanggapin dito. (Dahil ito ay nakuha sa pamamagitan ng pagtataksil)." Pagkatapos ay nagsimulang tumingin si Urwa sa mga Kasama ng Propeta. Demi Allah, tuwing dumura ang Sugo ng Allah ﷺ, ang dura ay nahuhulog sa kamay ng isa sa kanila (mga kasama ng Propeta) na nagpapahid nito sa kanyang mukha at balat; kung utusan sila, agad nilang sinusunod ang kanyang mga utos; kung siya ay kumuha ng wudu, nag-aagawan sila para sa natitirang tubig; at kapag nagsalita sila sa kanya, pinapababa nila ang kanilang mga boses at hindi sila nakatitig sa kanyang mukha nang tuloy-tuloy bilang paggalang. Bumalik si Urwa sa kanyang mga tao at sinabi, "O mga tao! Demi Allah, nakapunta na ako sa mga hari, kay Cesar, Kisra, at An-Najashi, ngunit hindi ko pa nakita ang sinuman sa kanila na iginagalang ng kanyang mga tauhan gaya ng paggalang ng mga kasama ni Muhammad kay Muhammad. Demi Allah, kung siya ay dumura, ang dura ay nahuhulog sa kamay ng isa sa kanila na nagpapahid nito sa kanyang mukha at balat; kung utusan sila, agad nilang isinasagawa ang kanyang utos; kung siya ay kumuha ng wudu, nag-aagawan sila para sa natitirang tubig; at kapag nagsalita sila, pinapababa nila ang kanilang mga boses at hindi sila nakatitig sa kanyang mukha nang tuloy-tuloy bilang paggalang." Idinagdag ni Urwa, "Walang duda, nag-alok siya sa inyo ng mabuti at makatuwirang panukala, kaya't tanggapin ninyo ito." Isang lalaki mula sa tribong Bani Kinana ang nagsabi, "Hayaan ninyong puntahan ko siya," at pinayagan nila siya, at nang malapit na siya sa Propeta at sa kanyang mga kasama, sinabi ng Sugo ng Allah ﷺ, "Siya ay si fulano na kabilang sa tribong gumagalang sa Budn (mga kamelyong ihahandog). Kaya't dalhin ang Budn sa harap niya." Kaya't dinala ang Budn sa kanyang harapan at sinalubong siya ng mga tao habang nagbabasa ng Talbiya. Nang makita niya ang eksena, sinabi niya, "Subhanallah! Hindi nararapat na pigilan ang mga taong ito na bisitahin ang Ka'ba." Nang bumalik siya sa kanyang mga tao, sinabi niya, "Nakita ko ang Budn na may mga kwintas (ng makukulay na tali) at may mga marka (sa kanilang likod). Sa tingin ko ay hindi mainam na pigilan silang bisitahin ang Ka'ba." Tumayo ang isang taong nagngangalang Mikraz bin Hafs at humingi ng pahintulot na puntahan si Muhammad, at pinayagan din nila siya. Nang lapitan niya ang mga Muslim, sinabi ng Propeta ﷺ, "Narito si Mikraz at siya ay isang masamang tao." Nagsimulang makipag-usap si Mikraz sa Propeta at habang sila ay nag-uusap, dumating si Suhail bin Amr. Nang dumating si Suhail bin Amr, sinabi ng Propeta ﷺ, "Ngayon ay naging madali na ang usapan." Sinabi ni Suhail sa Propeta, "Pakiusap, gumawa tayo ng kasunduang kapayapaan." Kaya't tinawag ng Propeta ﷺ ang tagasulat at sinabi sa kanya, "Isulat: Sa Pangalan ng Allah, ang Pinakamakawanggawa, ang Pinakamaawain." Sinabi ni Suhail, "Tungkol sa 'Pinakamakawanggawa,' demi Allah, hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin nito. Kaya't isulat: Sa Iyong Pangalan O Allah, tulad ng dati mong pagsulat." Sinabi ng mga Muslim, "Demi Allah, hindi kami magsusulat maliban sa: Sa Pangalan ng Allah, ang Pinakamakawanggawa, ang Pinakamaawain." Sinabi ng Propeta ﷺ, "Isulat: Sa Iyong Pangalan O Allah." Pagkatapos ay idinikta niya, "Ito ang kasunduang kapayapaan na ginawa ni Muhammad, ang Sugo ng Allah ﷺ." Sinabi ni Suhail, "Demi Allah, kung alam naming ikaw ang Sugo ng Allah ﷺ, hindi namin pipigilan ang iyong pagbisita sa Ka'ba, at hindi kami makikipaglaban sa iyo. Kaya't isulat: Muhammad bin Abdullah." Sinabi ng Propeta ﷺ, "Demi Allah! Ako ang Sugo ng Allah kahit hindi ninyo ako paniwalaan. Isulat: Muhammad bin Abdullah." (Sinabi ni Az-Zuhri, "Tinanggap ng Propeta ﷺ ang lahat ng mga bagay na iyon, dahil sinabi na niya noon na tatanggapin niya ang lahat ng hihilingin nila kung ito ay gumagalang sa batas ng Allah.") Sinabi ng Propeta ﷺ kay Suhail, "Sa kondisyong papayagan ninyo kaming bisitahin ang Bahay (ang Ka'ba) upang makagawa kami ng Tawaf." Sinabi ni Suhail, "Demi Allah, hindi namin kayo papayagan ngayong taon upang hindi sabihin ng mga Arabo na sumuko kami sa inyo, ngunit papayagan namin kayo sa susunod na taon." Kaya't ipinasulat ito ng Propeta ﷺ. Pagkatapos ay sinabi ni Suhail, "Ipinapasya rin namin na ibabalik mo sa amin ang sinumang pupunta sa iyo mula sa amin, kahit na yakapin niya ang iyong relihiyon." Sinabi ng mga Muslim, "Subhanallah! Paano ibabalik sa mga musyrik ang isang taong Muslim na?" Habang sila ay nasa ganitong kalagayan, dumating si Abu Jandal bin Suhail bin Amr mula sa lambak ng Mecca na paputol-putol ang lakad dahil sa kanyang mga tanikala at nahulog sa gitna ng mga Muslim. Sinabi ni Suhail, "O Muhammad! Ito ang unang termino ng ating kapayapaan, ibig sabihin, ibabalik mo si Abu Jandal sa akin." Sinabi ng Propeta ﷺ, "Hindi pa natatapos ang pagsulat ng kasunduan." Sinabi ni Suhail, "Hindi kita papayagang panatilihin siya." Sinabi ng Propeta ﷺ, "Oo, gawin mo." Sinabi niya, "Hindi ko gagawin." Sinabi ni Mikraz, "Pinapayagan ka namin (na panatilihin siya)." Sinabi ni Abu Jandal, "O mga Muslim! Ibabalik ba ako sa mga musyrik kahit dumating ako bilang Muslim? Hindi ba ninyo nakikita kung gaano ako nagdusa?" Si Abu Jandal ay pinahirapan nang husto dahil sa Allah. Sinabi ni Umar bin Al-Khattab, "Pumunta ako sa Propeta ﷺ at sinabi, 'Hindi ba ikaw ang tunay na Sugo ng Allah?' Sinabi ng Propeta ﷺ, 'Oo, totoo.' Sinabi ko, 'Hindi ba't tayo ay nasa katwiran at ang kaaway ay nasa kasalanan?' Sinabi niya, 'Oo.' Sinabi ko, 'Bakit tayo nagpapakumbaba sa ating relihiyon?' Sinabi niya, 'Ako ang Sugo ng Allah ﷺ at hindi ako lumalabag sa Kanya, at Siya ang magtatagumpay sa akin.' Sinabi ko, 'Hindi ba't sinabi mo sa amin na pupunta tayo sa Ka'ba at gagawa ng Tawaf?' Sinabi niya, 'Oo, ngunit sinabi ko ba sa iyo na bibisitahin natin ang Ka'ba ngayong taon?' Sinabi ko, 'Hindi.' Sinabi niya, 'Kaya't bibisitahin mo ito at gagawa ng Tawaf.'" Karagdagang sinabi ni Umar, "Pumunta ako kay Abu Bakr at sinabi, 'O Abu Bakr! Hindi ba siya ang tunay na Propeta ng Allah?' Sumagot siya, 'Oo.' Sinabi ko, 'Bakit tayo nagpapakumbaba sa ating relihiyon?' Sinabi niya, 'Totoo, siya ang Sugo ng Allah ﷺ at hindi siya lumalabag sa kanyang Panginoon, at Siya ang magtatagumpay sa kanya. Manatili ka sa kanya dahil, demi Allah, siya ay nasa katwiran.' Sinabi ko, 'Hindi ba't sinasabi niya sa atin na pupunta tayo sa Ka'ba at gagawa ng Tawaf?' Sinabi niya, 'Oo, ngunit sinabi ba niya sa iyo na pupunta ka sa Ka'ba ngayong taon?' Sinabi ko, 'Hindi.' Sinabi niya, 'Pupunta ka sa Ka'ba at gagawa ng Tawaf.'" (Sinabi ni Az-Zuhri, "Sinabi ni Umar, 'Gumawa ako ng maraming mabubuting gawa bilang pagbabayad-sala sa mga hindi wastong tanong na itinaning ko sa kanila.'") Nang matapos ang pagsulat ng kasunduang kapayapaan, sinabi ng Sugo ng Allah ﷺ sa kanyang mga kasama, "Tumayo kayo at sembelihin ang inyong mga handog at magpaahit kayo." Demi Allah, walang tumayo sa kanila, at inulit ng Propeta ang kanyang utos nang tatlong beses. Nang walang tumayo, iniwan niya sila at pumunta kay Um Salama at ikinuwento sa kanya ang naging tugon ng mga tao. Sinabi ni Um Salama, "O Propeta ng Allah ﷺ! Nais mo bang masunod ang iyong utos? Lumabas ka at huwag kang magsalita kaninuman hanggang sa masembelihan mo ang iyong handog at tawagin ang iyong tagapag-ahit upang ahitan ka." Kaya't lumabas ang Propeta ﷺ at hindi nakipag-usap kaninuman hanggang sa ginawa niya ito, ibig sabihin, sinembelih niya ang handog at tinawag ang kanyang tagapag-ahit na nag-ahit sa kanya. Nang makita ito, tumayo ang mga kasama ng Propeta ﷺ, sinembelehan ang kanilang mga handog, at nagsimulang mag-ahitan ang isa't isa, at sobrang bilis ng galaw nila kaya't halos mapatay nila ang isa't isa dahil sa pagmamadali. Pagkatapos ay dumating ang ilang babaeng mananampalataya; at ibinaba ng Allah ang mga sumusunod na Ayat: "O kayong mga sumasampalataya, kapag dumating sa inyo ang mga babaeng mananampalataya bilang mga migrante, subukin ninyo sila..." (60:10). Pagkatapos ay diborsiyuhan ni Umar ang dalawa sa kanyang asawang hindi Muslim. Nang maglaon, pinakasalan ni Muawiya bin Abu Sufyan ang isa sa kanila, at pinakasalan ni Safwan bin Umaiya ang isa pa. Nang bumalik ang Propeta ﷺ sa Medina, dumating sa kanya si Abu Basir, isang bagong Muslim mula sa Quraysh. Nagpadala ang mga hindi mananampalataya ng dalawang lalaki upang hanapin siya na nagsabi (sa Propeta ﷺ), "Tuparin mo ang pangakong ibinigay mo sa amin." Kaya't ibinigay siya ng Propeta ﷺ sa kanila. Dinala nila siya palabas (ng lungsod) hanggang sa makarating sila sa Dhul-Hulaifa kung saan sila bumaba upang kumain ng mga petsa. Sinabi ni Abu Basir sa isa sa kanila, "Demi Allah, O fulano, nakikita kong maganda ang iyong espada." Hinugot ng isa ito (mula sa kaluban) at sinabi, "Demi Allah, napakaganda nito at nasubukan ko na ito nang maraming beses." Sinabi ni Abu Basir, "Hayaan mong tingnan ko ito." Nang ibigay ito ng isa sa kanya, hinampas niya siya nito hanggang sa mamatay ito, at tumakas ang kanyang kasama hanggang sa makarating sa Medina at pumasok sa Masjid na tumatakbo. Nang makita siya ng Sugo ng Allah ﷺ, sinabi niya, "Ang taong ito ay tila takot." Nang makarating siya sa Propeta ﷺ, sinabi niya, "Napatay ang aking kasama at halos mapatay din ako." Dumating si Abu Basir at sinabi, "O Sugo ng Allah ﷺ, demi Allah, tinupad ng Allah ang iyong obligasyon sa pamamagitan ng pagbabalik mo sa akin sa kanila, ngunit iniligtas ako ng Allah mula sa kanila." Sinabi ng Propeta ﷺ, "Kawawa ang kanyang ina! Napakahusay niyang tagapag-alab ng digmaan, kung mayroon lang siyang mga tagasuporta." Nang marinig ito ni Abu Basir, naunawaan niyang ibabalik siya muli ng Propeta ﷺ sa kanila, kaya't umalis siya hanggang sa makarating sa baybayin. Nakatakas si Abu Jandal bin Suhail mula sa kanila at sumama kay Abu Basir. Kaya't tuwing may lalaking mula sa Quraysh na yumayakap sa Islam, susundan niya si Abu Basir hanggang sa sila ay maging isang malakas na grupo. Demi Allah, tuwing may naririnig silang caravan ng Quraysh na patungo sa Sham, hinarang nila ito at inatake at pinatay ang mga tao nito at kinuha ang kanilang mga ari-arian. Nagpadala ang mga tao ng Quraysh ng mensahe sa Propeta ﷺ na nakikiusap sa kanya alang-alang sa Allah at sa dugong kamag-anak na kunin (si Abu Basir at ang kanyang mga kasama) na nangangako na ang sinumang (sa kanila) na pupunta sa Propeta ﷺ ay ligtas. Kaya't nagpadala ang Propeta ﷺ para sa kanila at ibinaba ng Allah ang mga sumusunod na Ayat: "At Siya ang Kumaop sa kanilang mga kamay mula sa inyo at sa inyong mga kamay mula sa kanila sa loob ng Mecca, pagkatapos Niya kayong pagtagumpayin laban sa kanila... ang mga hindi mananampalataya ay may pagmamataas at kayabangan sa kanilang mga puso... ang pagmamataas at kayabangan ng panahon ng kamangmangan." (48:24-26) At ang kanilang pagmamataas at kayabangan ay ang pagtanggi nilang aminin (na isulat sa kasunduan) na siya (si Muhammad) ay Propeta ng Allah at pagtanggi nilang isulat: "Sa Pangalan ng Allah, ang Pinakamakawanggawa, ang Pinakamaawain," at pinigilan nila (ang mga musyrik) sila (ang mga Muslim) na bisitahin ang Bahay (ang Ka'bah).
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Sa Hudaybiyyah, pinili ng Propeta ﷺ ang pagtitiis at nakipagkasundo para sa kapayapaan.
Inilalarawan ng hadith ang mga pangyayari kaugnay ng kasunduan sa Hudaybiyyah, nang magtungo sa Mecca ang Propeta ﷺ at ang kanyang mga kasamahan upang magsagawa ng ‘Umra, ngunit hinarang sila ng mga Quraysh.
Isang lugar malapit sa Mecca kung saan nakipagkasundo ang mga Muslim sa mga Quraysh noong ikaanim na taon pagkaraan ng Hijra.
Ritwal ng pag-ikot nang pitong beses sa paligid ng Ka‘ba.
Napagkasunduang panahon kung kailan itinitigil ng mga panig ang labanan.
Mula sa kasunduan sa Hudaybiyyah, hinango ng mga klasikong iskolar na maaaring makipagkasundo para sa kapayapaan ang isang pinunong Muslim kung walang itinatakda rito na pagsuway kay Allah at nakabubuti ito sa pamayanan. Pinahintulutan ng Propeta ﷺ na baguhin ang pagkakalahad sa kanyang titulo at ang pambungad ng kasunduan, nang hindi itinatatwa ang kanyang pananampalataya o pagiging propeta. Itinuturo rin ng salaysay na dapat tuparin ang mga kasunduan, at kailangan ang pagtitiis at pagtitiwala kay Allah kapag hindi agad malinaw ang karunungan sa likod ng isang pasiya. Tinatalakay ng mga madhhab ang mga kondisyon at kapangyarihan hinggil sa mga kasunduan sa mga kabanata tungkol sa pamamahala at jihad; hindi nagbibigay ang salaysay na ito lamang ng walang limitasyong pahintulot na balewalain ang mga tuntunin ng kasunduan.
- Kapag may alitan, unahin ang paghahanap ng makatarungan at mapayapang solusyon, at tuparin nang maingat ang mga kasunduan.
- Kung nabigo ka sa pasiya ng isang mapagkakatiwalaang pinuno, humingi ng paliwanag at huwag agad humusga.
- Isagawa ang isang matalinong plano: nagpakita ng halimbawa ang Propeta ﷺ sa kanyang mga kasamahan nang siya mismo ang unang nag-alay ng hayop.
Isinasalaysay rin nito ang mga negosasyon at kasunduan sa pagitan ng mga Muslim at mga Quraysh.
Sahih al-Bukhari · #2730 (Sahih)Tungkol din ang hadith na ito sa mga pangyayari sa Hudaybiyyah at dinaragdagan nito ang konteksto ng kasunduang pangkapayapaan.
Sahih al-Bukhari · #2733 (Sahih)Tinatalakay ng salaysay na ito ang pagsusuri sa mga babaeng lumipat sa mga Muslim bilang mga mananampalataya pagkaraan ng kasunduan.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.